“ท่านหมายความว่า ฮูหยินคือชื่อของเจ้า?” หลิงชวนเอ่ยด้วยสีหน้าไม่เชื่อ เหตุใดจะมีคนชื่อฮูหยินได้
“ถูกต้อง! ข้าแซ่หวัง ชื่อฮูหยินหวัง มีปัญหาอันใด?” สตรีนางนั้นมองหลิงชวนพลางถามกลับ
“ปัญหาไม่มี เพียงแต่ฟังดูขัดหูยิ่งนัก!” หลิงชวนตอบพลางหัวเราะ โล่งอกอยู่ในที
ก่อนหน้านี้ หลิงชวนมั่นใจว่าอีกฝ่ายเป็นสตรีของหลูยุ่นโฉว ตนเองเมามายตื่นขึ้นมาบนเตียงนาง หากเรื่องนี้รู้ถึงหูหลูยุ่นโฉว เกรงว่าคงถูกถลกหนัง
นับว่ายังดี ทั้งหมดเป็นเพียงเรื่องเข้าใจผิด แต่นี่ก็โทษตนเองคิดมากไม่ได้ ผู้ใดกันจะใช้ชื่อเช่นนี้?
“ฮูหยิน... เอ่อ แม่นางอ๋อง ข้ามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?” หลิงชวนรู้สึกแปลกปลั่งทุกครั้งที่เอ่ยชื่อนี้
“เมื่อคืนคุณชายเมามาย บ่าวรับใช้ต่างหลับกันหมด ข้าน้อยจึงประคองคุณชายเข้าไปพัก!” ฮูหยินหวังกล่าว
“ข้าหมายถึง เหตุใดจึงมาอยู่ในห้องหอของเจ้า!” หลิงชวนชี้ไปยังห้องพลางถาม
“คุณชายเมาจนหมดสภาพ ข้าสตรีอ่อนแอไร้เรี่ยวแรงจะพยุงขึ้นตึก จึงได้แต่พามาที่นี่!” ฮูหยินหวังตอบอย่างเป็นธรรมชาติ
“เช่นนั้นเมื่อคืนฮูหยินพักที่ใด?”
ฮูหยินหวังปรายตามอง เอ่ยยิ้มๆ “คุณชายคิดอันใดอยู่? ข้าน้อยย่อมพักที่ห้องรับรองชั้นบน!”
หลิงชวนยิ้มแหย ถามว่า “ท่านแม่ทัพใหญ่เล่า?”
“ท่านแม่ทัพใหญ่อยู่ในลานฝึกฝนยามเช้า!”