ความเงียบงันแผ่ซ่านไปทั่วระเบียงทางเดิน เหลือเพียงเสียงฝีเท้าที่มีจังหวะต่างกันของคนทั้งสองสะท้อนก้อง
หลิงชวนบังคับให้ตนหายใจลึก ระงับอารมณ์พลุ่งพล่านและความระแวดระวังที่เป็นสัญชาตญาณ
เขารู้ว่า ณ เวลานี้ คำแก้ตัวหรือโต้แย้งใดล้วนไร้ประโยชน์ อาจยิ่งตอกย้ำข้อกังขาของเหยียนเฮ่อเจ้าเสียด้วยซ้ำ
ขณะที่แรงกดดันไร้รูปนั้นเกือบทำให้อากาศแข็งตัว เหยียนเฮ่อเจ้ากลับหยุดฝีเท้าลงอีกครั้ง
เขาไม่ได้หันกลับมา เพียงทอดสายตามองไปยังต้นสนเขียวชอุ่มในลานนอกระเบียงที่ยังคงยืนต้นต้านลมหนาวอย่างสง่างาม
“ความทะเยอทะยาน หาใช่บาปกำเนิด!” จู่ๆ เขาก็เอ่ยขึ้น น้ำเสียงผ่อนคลายลงอย่างน่าประหลาด ความเยียบเย็นเสียดแทงดูเหมือนจะเก็บงำไปบ้าง
หลิงชวนชะงักเล็กน้อย
“กระดานหมากนี้…” เหยียนเฮ่อเจ้ากล่าวต่อ น้ำเสียงกลับคืนสู่ความเย็นชาแข็งกร้าวตามปกติ แต่กลับแฝงแววซับซ้อนยากจะเอ่ยถึงอยู่เล็กน้อย
“ตระกูลขุนนางในชายแดนเหนือล้วนจับตามอง หลูยุ่นโฉวจับตามอง จวนถิงเว่ยก็จับตามอง… ยิ่งกว่านั้น” เขาเอี้ยวตัวเล็กน้อย หางตากวาดผ่านหลิงชวน “ฝ่าบาทที่นครเทวะอันไกลโพ้น ก็ทรงจับตามองอยู่!”
“หนทางที่เจ้าจะเดิน ย่อมปูด้วยกระดูกขาวโพลน ‘ความทะเยอทะยาน’ ของเจ้าจะใหญ่เพียงใด ขึ้นอยู่กับว่าเจ้าเดินได้ไกลแค่ไหน ต้านทานหอกอาบยาพิษและลูกธนูลับได้มากเท่าใด!” เขาหันกายกลับมา ดวงตาคมกริบดุจนกเหยี่ยว ทิ่มแทงลึกถึงก้นบึ้งหัวใจหลิงชวน
“จดจำคำที่เจ้าพูดวันนี้ให้ดี เพื่อส่องทางให้คนรุ่นหลัง! หวังว่าเปลวไฟในใจเจ้า จะส่องสว่างม่านหมอกในชายแดนเหนือนี้ได้จริง…”