ลู่หานจางดูดควันบุหรี่มวนแล้วมวนเล่า ดวงตาเบื้องหลังม่านควันพลันคมกริบขึ้นหลายส่วน “อวิ๋นโจวยามนี้ ประหนึ่งคบเพลิงที่จู่ๆ ก็ลุกโชนสว่างไสวในราตรีมืดมิด แสงเจิดจ้าใช่แค่จะมองเห็นได้ไกล แต่มันยังส่องให้เห็นตนเองอย่างชัดเจนที่สุด ไม่เพียงชายแดนเหนือ แม้แต่ตระกูลใหญ่ผู้ดีเก่าทั่วทั้งแผ่นดิน เวลานี้ล้วนกลั้นลมหายใจจับจ้องมาที่นี่ การกระทำของเขาเปิดเส้นทางที่ไม่มีใครเคยทำมาก่อนนับพันปี เปี่ยมด้วยปณิธานอันน่าครั่นคร้าม ทว่าก็เพราะเป็นเช่นนี้ ทำให้เขาตัดขาดเส้นทางถอยทั้งหมด ผลักตัวเองมาอยู่ถึงหน้าผาสูงชันหมื่นจ้าง!”
หลูยุ่นโฉวพยักหน้าพร้อมใช้ปลายนิ้วเคาะหมากขาวเบาๆ ที่ขอบกระดาน “ท่านพี่พูดถูกเผง นี่คือการใช้เพียงหนึ่งแคว้น ท้าทายกฎเกณฑ์ที่สืบเนื่องมานับพันปี หากสำเร็จ ก็จะสงบสุขทั่วหล้า ราษฎรสรรเสริญ แต่หากก้าวพลาดเพียงก้าวเดียว ก็จะแหลกละเอียด ตกอยู่ในห้วงหายนะไม่มีวันกลับ!”
เขาหยุดไปชั่วครู่ ก่อนหันไปมองเยี่ยซือเจินซึ่งนั่งดูหมากเงียบๆ มาโดยตลอด ฝ่ายหลังรู้สึกถึงสายตาได้ จึงเงยหน้าขึ้นยิ้มอย่างสุภาพ “แม่ทัพใหญ่มองข้าทำไมหรือ?”
หลูยุ่นโฉวเอ่ยถามอย่างมีความหมายแฝง “ตระกูลเยี่ยแห่งชิงโจวเป็นตระกูลขุนนางชั้นแนวหน้าของจงหยวน สืบทอดมานานหลายร้อยปี กิ่งก้านสาขามากมาย รากฐานลึกซึ้ง ผู้ดีเก่าที่เรียกกันว่าทรราชแห่งชายแดนเหนือ ในสายตาตระกูลเยี่ยก็ไม่ต่างอันใดกับลิงสวมหมวก ท่านเห็นหลิงชวนกวาดล้างถอนรากถอนโคนในอวิ๋นโจว ท่านกลับนั่งนิ่งสงบนิ่ง ไม่รู้สึกอะไรเลยหรือ?”