หมอซ่งฟังที่ฉันเล่า ก็พกเชือกเพิ่มอีกมัด กับฉันช่วยกันหามเปลแบบชั่วคราวไปที่ซอกผานั่น
เขาลงไปตรวจดูคนคนนั้นก่อน พบว่าไม่ใช่แค่ซี่โครง แต่ขาของเขาก็หักด้วย และมีอาการเสียเลือดมาก
ฉันกับหมอซ่งพยายามหาทางต่างๆ นานา อยากจะมัดเขาเข้ากับเปลแล้วหามออกไป
แต่ซอกผามันลึกเกินไป ด้านล่างก็แคบเกินไป อีกอย่างก็ใกล้ค่ำแล้ว แถมด้านล่างก็มองไม่ค่อยชัดอยู่แล้ว พยายามอยู่หลายครั้งก็ไม่สำเร็จสักที
ระหว่างนั้น เขาก็ปฏิเสธเราหลายครั้ง บอกให้เราไป อย่ามายุ่งกับเขาเลย
แต่จะให้ทิ้งคนเป็นๆ ไว้ตรงนั้นทั้งอย่างนั้น เราก็ทำไม่ได้
สุดท้าย เขาก็ห้ามปรามไม่ให้เราพยายามอีก
แล้วจ้องไปที่ปลอกแขนสีแดงที่แขนซ้ายของหมอซ่งกับดาวห้าแฉกบนหมวกทหารของฉันอยู่นาน แล้วจึงถามขึ้นว่า
“ผมเชื่อใจพวกคุณได้ไหม?”
ตอนแรก เราก็ไม่เข้าใจความหมายของเขา
หมอซ่งเห็นลมหายใจเขาอ่อนลงเรื่อยๆ ดูท่าจะไม่ไหวแล้ว ก็รีบบอกเขาไปว่า
“สหาย ฉันเคยขึ้นสนามรบ เคยสู้กับพวกญี่ปุ่น เป็นสมาชิกพรรคเก่า! คุณ...คุณมีอะไรจะฝากให้เรานำไปบอกหรือเปล่า?”
หมอซ่งกลัวเขาไม่เชื่อ ยังดึงเสื้อขึ้นให้ดูแผลเป็นจากกระสุนปืนตามตัว
ตอนนั้นฉันเพิ่งเข้ากองทัพมาได้ปีกว่าๆ ยังไม่มีผลงานอะไรที่น่าพูดถึง ตอนนั้นฉันยังไม่ได้เข้าเป็นสมาชิกพรรคด้วยซ้ำ