ซ่งหนิงส่ายหน้า "ไม่! ฉันเชื่อคำพูดของคุณ! แล้วต่อจากนั้นล่ะ? เกิดอะไรขึ้นต่อ?"
หลู่ฉางชิงจึงเริ่มเล่าต่อจากความทรงจำ:
"ตอนที่เขาพูดเรื่องนี้ออกมา ฉันรู้สึกหวาดกลัวมาก ตั้งแต่เข้าร่วมกองทัพ กองทัพคือฟ้าของฉัน! คือความศรัทธาของฉัน!
ตอนนั้น ฉันกำลังอยู่ในวัยที่เลือดร้อนและใจร้อน ฉันถึงกับรู้สึกว่าความศรัทธากำลังจะพังทลาย! เพราะฉันไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า…เพื่อนร่วมรบของตัวเองจะไม่แยแสต่อความปลอดภัยของประชาชน ถึงขั้นลงมือกับประชาชน!"
"ยังเป็นหมอซ่งที่ปลอบฉัน บอกว่าไม่ว่ายุคไหนก็ต้องมีสายลับศัตรู คิดหาวิธีก่อกวนและวางแผนชั่วร้าย! พวกเขาเป็นเพียงศัตรูที่แฝงตัวเข้ามาในฝ่ายเรา! ไม่ได้หมายความว่ากองทัพไม่น่าไว้วางใจ!
ยิ่งเป็นแบบนี้ เรายิ่งต้องเข้มแข็ง ช่วยองค์กรหาพวกศัตรูที่แฝงตัวเหล่านี้ให้พบ!"
"เพียงแต่ ตอนนั้นกองกำลังที่ทยอยมาสนับสนุน นอกจากเขตทหารตะวันตกเฉียงใต้และเขตทหารภาคกลางใต้ที่เป็นกำลังหลักในการกู้ภัย เขตทหารอื่นๆ ก็ส่งกำลังมาด้วย เพื่อสนับสนุนงานส่งเวชภัณฑ์และสิ่งของบรรเทาทุกข์ไปด้านหลัง แม้จำนวนคนที่เข้าร่วมจะไม่มาก แต่ก็จริงที่ว่าหลายเขตทหารล้วนมีคนอยู่ในมณฑลหยู
ในสถานการณ์แบบนี้ ถึงขั้นไม่สามารถระบุได้ว่าคนที่ลงมือเรื่องนี้มาจากที่ไหน"
"นี่ก็เป็นเหตุผลที่คนคนนั้นสั่งให้พวกเรารักษาความลับแม้ต้องตาย คนที่สามารถก่อภัยพิบัติครั้งนี้ได้อย่างเงียบเชียบโดยไม่มีใครล่วงรู้ ต้องไม่ใช่คนธรรมดาแน่นอน