ซีเหอยวน: จากเด็กฝึกช่างกลสู่นักสะสมสกิล

ตอนที่ 37 ทำคันเบ็ดเอง

8 นาที· 1.8K คำ

ข้างนอกหน้าต่างลมเริ่มพัด กิ่งของต้นห้อย้อยแกว่งไกวกระทบกระดาษติดหน้าต่าง เสียงโง่จู้ร้องอุปรากรจีนดังแว่วมาจากในลาน บ้านเจียมีเสียงปังกึนร้องไห้ดังลอดออกมา แล้วถูกเสียงด่าของเจียจางซื่อกลบไป

หลินหยวนปิดหนังสือเล่มสุดท้ายลง

ในสมองมีอะไรบางอย่างหลั่งไหลเข้ามา ไม่ใช่ความรู้เล็กน้อยกระจัดกระจาย แต่เป็นระบบที่สมบูรณ์ทั้งชุด การจัดชุดอุปกรณ์ตกปลา การเลือกจุดตกปลาในแหล่งน้ำต่างๆ สูตรเหยื่อที่เปลี่ยนไปตามฤดูกาล เทคนิคการเหวี่ยงคัน การยกคัน และการลากปลา ล้วนชัดเจนราวกับถูกพิมพ์ไว้ในสมอง ตามมาด้วยมือ นิ้วโป้งและนิ้วชี้ประกบกันโดยอัตโนมัติ ท่าจับคันเบ็ดมั่นคง เส้นเอ็นด้านในข้อมือกระตุกเบาๆ มุมในการยกคัน กระตุกข้อมือ จังหวะการปล่อยและดึงสาย มือรู้เองว่าต้องทำอย่างไร

ความรู้สึกครั้งนี้ชัดเจนกว่าตอนอ่านตำราอาหารเสฉวนครั้งก่อน วิชาทำอาหารต่อยอดจากพื้นฐานเดิมที่มีอยู่แล้ว เข้าใจอะไรได้เร็ว ส่วนการตกปลานั้นจากศูนย์ถึงหนึ่ง หนังสือสี่เล่มรวมกัน เท่ากับดูดประสบการณ์ที่คนอื่นสั่งสมมาหลายปีเข้าไปในคราวเดียว

"ระบบแจ้งเตือน: ทักษะการตกปลา — ระดับสูง"

เสียงอิเล็กทรอนิกส์เย็นชาในหัวดังเพียงครั้งเดียวก็เงียบไป

หลินหยวนก้มมองมือตัวเอง ระดับสูง เขากำมือแล้วคลายออก นิ้ววางลงบน"ตัวคัน"อีกครั้ง ทักษะชุดสมบูรณ์ฝังแน่นอยู่ในความทรงจำของกล้ามเนื้อ ตั้งแต่การเลือกคัน การปรุงเหยื่อ ไปจนถึงการดูทุ่นและการลากปลา ครบถ้วนทุกอย่าง

เขาเก็บหนังสือสี่เล่มเข้าพื้นที่ ตะเกียงน้ำมันก๊าดไส้ตะเกียงกระตุกป๊าป เสียงหนึ่ง ไฟในเตาส่องแสงสีแดงสลัวออกมาจากซอกฝาเตา จุดตกปลาที่ทะเลสาบฉือชา เหยื่อกานพลูอบเชย ปลาตะเพียนจีน ปลาไน หาเวลาว่างแล้วจะไปลอง

เช้าวันหยุด หลินหยวนวุ่นวายอยู่แต่ในห้อง

คันเบ็ดไม้ไผ่เป็นของเมื่อวานที่ไปหามาจากตลาดของมือสอง เสียเงินหนึ่งเหมา ยาวสามเมตรกว่า ปล้องถี่ เนื้อหนา ปลายคันเล็กแต่เหนียว เขาใช้ใบมีดโกนเล็มปลายคัน แล้วเอาหินลับมีดเก่าขัดไปทั้งคันจนลื่นมือไม่มีเสี้ยนตำ พันด้ายฝ้ายรอบคันท้ายเป็นด้ามจับ รอบแล้วรอบเล่า สุดท้ายรัดด้วยลวดเหล็กเส้นเล็กให้แน่น

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป