ซีเหอยวน: จากเด็กฝึกช่างกลสู่นักสะสมสกิล

ตอนที่ 36 แผนการตกปลา

7 นาที· 1.6K คำ

หลังบรรจุได้สามวัน ตีสองของคืนที่สาม

หลินหยวนพลิกตัวลุกจากเตียง คลำหาเสื้อแจ็คเก็ตในความมืด สวมใส่แล้วรัดแขนเสื้อและชายเสื้อให้แน่น เขาหยิบหมวกทหารเก่าที่ปลดประจำการจากพื้นที่เก็บของมาสวม คาดปีกหมวกลงมาถึงคิ้ว หมวกใบนี้เป็นของพ่อของร่างเดิมที่ทิ้งไว้ ซักจนสีซีด บนปีกหมวกซ้ายยังมีคราบน้ำมันเครื่องซักไม่ออก จากนั้นเขาหยิบถุงมือผ้าฝ้ายเก่าออกมาคู่หนึ่ง ปลายนิ้วมีรอยขาดสองรู สวมใส่ก็ยังดีกว่าไม่สวม

ภายในลานบ้านมืดสนิท กิ่งก้านของต้นห้อย้อยแกว่งไกวตามสายลม เขาเดินเลียบกำแพงไปที่มุมตะวันออกเฉียงใต้ เหยียบอิฐสีเขียวสองสามก้อน ใช้มือจับขอบกำแพง เกร็งเอวและพละกำลังปีนข้ามไป การลงพื้นแทบไม่มีเสียง

เปลี่ยนเส้นทาง วนจากถนนเตงจื๋อเหมินเน่ยไปถึงเชิงกำแพงเมือง คืนนี้ที่ลานขายของเก่ามีคนไม่มาก รวมๆ ประมาณสิบกว่าคน ต่างหลบอยู่ในเงากำแพง แสงสว่างมืดมาก ไส้ตะเกียงน้ำมันถูกหรี่เหลือเท่าเม็ดถั่ว ใบหน้าทุกคนเป็นเงาดำมืด มองได้เพียงจากรูปร่างและนิสัยการนั่งยองๆ เพื่อเดาว่าใช่คนที่เคยเห็นครั้งก่อนหรือไม่—แต่ก็ไม่แน่ใจ ในสถานที่แบบนี้ไม่มีใครจ้องหน้าคนอื่น

หลินหยวนก้มหน้าเดินไปตามขอบพื้นที่โล่ง คนขายคูปองอุตสาหกรรมยังคงนั่งยองอยู่ที่มุมกำแพง ข้างหน้ามีกล่องบุหรี่เปล่าสองสามกล่อง ส่วนหญิงผ้าคลุมหัวที่ขายข้าวฟ่างย้ายที่ไปนั่งข้างกำแพงที่พังครึ่งหนึ่ง

เขาเดินไปที่แผงขายแป้งขาวแล้วย่อตัวลงถามราคา ราคาห้าสิบเซ็นต์ต่อจิน แพงขึ้นห้าเซ็นต์จากครั้งก่อน เขาไม่ต่อรอง ซื้อห้าจิน ผู้ขายตักแป้งจากถุงผ้า ใช้ชามกาที่บิ่นตักหนึ่งครั้งก็เคาะขอบชามหนึ่งครั้ง แป้งร่วงหล่นลงมา

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป