หลังเลิกงานกลับมา หลินหยวนเดินอย่างช้าๆ มาถึงหน้าประตูห้องปีกตะวันออก เขาเพิ่งยกมือขึ้นวางบนบานประตู ทว่ากลับชะงักกึก——ประตูแง้มไว้ รอยแยกกว้างเห็นได้ชัดเจน ทำให้เขารู้สึกตึงเครียดขึ้นมาทันที ต้องรู้ว่า สองสามผู้อาวุโสในซื่อเหอเยวี่ยนนี้ ได้ตั้งกฎไว้เมื่อหลายปีก่อน: เพื่อสร้างบรรยากาศของความไว้เนื้อเชื่อใจและความบริสุทธิ์เรียบง่ายในหมู่เพื่อนบ้าน ทุกบ้านทุกเรือนไม่ต้องลงกลอนประตูในตอนกลางวัน โดยเฉพาะอีจงไห่ สองสามปีก่อน เพื่อแย่งชิงเกียรติของ "ซื่อเหอเยวี่ยนที่ก้าวหน้า" เขาเป็นคนแรกที่เสนอธรรมเนียมที่ไม่ได้เขียนไว้เป็นลายลักษณ์อักษรนี้ และยังไปเคาะประตูบ้านเรือนเพื่อชักชวนให้ทุกคนร่วมมือ ก่อนออกจากบ้าน หลินหยวนจำได้ดีว่าเขาปิดประตูอย่างแน่นหนา แต่ตอนนี้รอยแยกนี้กว้างถึงสองนิ้ว เห็นได้ชัดว่าถูกคนแตะต้อง
เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่สุดท้ายก็ยังคงผลักประตูเบาๆ เมื่อเข้าไปในห้อง กลับพบว่าภายในรกร้างวุ่นวาย แตกต่างจากตอนเช้าที่เขาออกจากไปโดยสิ้นเชิง หนังสือที่เดิมวางเรียงรายอย่างเป็นระเบียบอยู่บนมุมโต๊ะ ตอนนี้วางระเกะระกะอยู่ที่ขอบเตียง หน้ากระดาษม้วนงอ ราวกับถูกใครบางคนรีบเปิดดูแล้วโยนทิ้งอย่างไม่ใยดี ปลายผ้าปูที่นอนผืนหนึ่งถูกยกขึ้นจนเห็นเสื่อรองด้านล่าง หมอนก็ไม่อยู่ในตำแหน่งเดิม เลื่อนไปอยู่อีกด้านของหัวเตียง ฝากล่องไม้เก่าๆ ที่มุมห้องซึ่งไว้ใส่อุปกรณ์จุกจิก ปิดไม่สนิท เผยให้เห็นแขนเสื้อผ้าเก่าที่สีซีดจางยื่นออกมาจากรอยแยก ที่สะดุดตากว่าคือลิ้นชักหลายอันถูกดึงออกมา หนึ่งในนั้นถูกดึงแรงจนติดอยู่ครึ่งทาง ดันกลับเข้าไปไม่ได้ เผยให้เห็นข้าวของกระจัดกระจายอยู่ข้างใน