ชายรูปร่างเตี้ยสวมเสื้อผ้าสีน้ำเงินแขนกุดเบียดเข้ามา เสียงดังไม่เบา:
"เฒ่าโจว พวกเขตคนไม่ต้องมาแย่งกันนะ!" พูดจบก็หันไปตะโกนนอกฝูงชน "เหล่าโหลว! เหล่าโหลว!"
เหล่าโหลวที่ถูกเรียกเบียดฝูงชนเข้ามา เป็นชายวัยกลางคนสวมหมวกผ้าสีเทา ปลายแขนเสื้อเปื้อนรอยแป้ง เขานั่งยองๆ ดูปลา แล้วเงยหน้ามองหลินหยวน
"นายเป็นคนโรงงานเหล็กรีดเหรอ?"
"ช่างกบแผนกสาม" ม่ากั๋วตงตอบแทนเขา "ลูกศิษย์จ้าวเต๋อจู้ หลินหยวน"
"งั้นยิ่งดี!" เหล่าโหลวตบขาตัวเอง "สหายหลินหยวน ปลาใหญ่สามตัวนี้โรงอาหารเราขอซื้อทั้งหมดเลย วันแรงงานเลี้ยงโต๊ะ ผู้จัดการโรงงานอนุมัติเอง พวกเขตคนไม่กี่คนกิน โรงงานเราคนงานนับหมื่น—ตัวใหญ่สุดนาย ฉันให้อู๋เหมาเป่ยจิน! อีกสองตัวซื่อเหมาเป่ยจิน เป็นไง?"
เฒ่าโจวเขตคนรีบก้าวไปข้างหน้า:
"เหล่าโหลว พวกนายอย่าเหมาเข่งสิ! ต้องให้หน่วยพี่น้องเหลือสักตัว—"
"เฒ่าโจว พวกนายหน่วยราชการร้อยคน โรงงานเราหมื่นกว่าคน!" เหล่าโหลวไม่ยอมลดราวาศอก
หลินหยวนมองทั้งสองคน น้ำเสียงใจเย็น:
"หัวหน้าโหลวเป็นคนโรงงาน สหายโจวเป็นคนเขต งั้นแบบนี้ ตัวใหญ่สุดยี่สิบจินให้โรงอาหารโรงงาน อาหารเสริมวันแรงงานเป็นเรื่องใหญ่ อู๋เหมาเป่ยจินฉันรับน้ำใจหัวหน้าโหลว ปลาเฉากว่ยตัวสิบห้าจินก็ให้โรงงาน ซื่อเหมาเป่ยจิน ปลาไนตัวสิบสองจินที่เหลือให้เขตคน ซื่อเหมาเป่ยจิน สหายโจวมาไกลก็ไม่ใช่เรื่องง่าย"
เฒ่าโจวยังอยากพูดอะไร แต่การแบ่งของหลินหยวนยุติธรรมจริง—ส่วนใหญ่ให้โรงงานรีดเหล็ก เขตคนก็ได้ปลาสิบสองจินหนึ่งตัว คนซื้อของโรงงานจ่ายราคาสูง เขาแค่โรงอาหารราชการก็ไม่ควรแย่งต่อ