ซีเหอยวน: จากเด็กฝึกช่างกลสู่นักสะสมสกิล

ตอนที่ 46 ยืมเนื้อมาละ

6 นาที· 1.3K คำ

กลิ่นหอมของเป็ดปักกิ่งลอดออกมาจากช่องประตูห้องปีกตะวันออก ลอยตามสายลมยามค่ำคืนผ่านประตูไม้แกะสลักไป

หลินหยวนกางห่อกระดาษน้ำมันบนโต๊ะ ตะเกียงน้ำมันก๊าดถูกปรับให้สว่างขึ้น หนังเป็ดและเนื้อเป็ดถูกจัดเรียงอย่างเป็นระเบียบ มันวาวและยังพวยไอน้ำร้อนอยู่ กระดาษน้ำมันเริ่มซึมด้วยน้ำมันเป็ดที่ใสแวววาว หนังเป็ดสีแดงเข้มเป็นมัน เนื้อเป็ดสีชมพูขาวละเอียด แต่ละชิ้นมีทั้งหนังกรอบและเนื้อนุ่ม หนาบางเสมอกัน เขาฉีกหนังเป็ดชิ้นหนึ่งใส่ปาก—กรุบกรอบเค็มมัน ไขมันละลายบนปลายลิ้น กลิ่นคาราเมลจากการย่างด้วยไม้ผลผสมกับกลิ่นหอมของน้ำมันเป็ดกระจายทั่วปาก ทักษะการทำอาหารระดับกลางทำให้ลิ้นวิเคราะห์สูตรน้ำเคลือบกรอบได้โดยอัตโนมัติ: มอลต์น้ำตาล น้ำส้มสายชูขาว น้ำส้มสายชูแดงเจ้อเจียง อัตราส่วนประมาณสามต่อสองต่อหนึ่ง ก่อนย่างต้องทาหนังเป็ดสามรอบ ผึ่งให้แห้งแล้วเข้าเตาอบ

เขาหยิบแผ่นแป้งโลตัสวางบนฝ่ามือ คีบเนื้อเป็ดสองชิ้นจิ้มซอสหวาน ใส่แตงกวาหนึ่งแท่ง ม้วนแล้วกัดคำหนึ่ง ความเหนียวนุ่มของแผ่นแป้ง ความนุ่มลื่นของเนื้อเป็ด ความกรุบกรอบของหนังเป็ด ความสดชื่นของแตงกวา ระเบิดในปากทั้งหมด

มื้อนี้เขากินช้ามาก นานแล้วที่ไม่ได้กินเพื่อตอบแทนตัวเองจริงจังแบบนี้

ถึงแม้ในพื้นที่เก็บของจะมีเนื้อปลาไข่ผักมากมาย แต่นั่นคือเสบียงสำรอง ไว้รับมือช่วงสามปียากเข็ญที่กำลังจะมาถึง วันนี้ไม่เหมือนกัน—วันนี้เป็นวันเงินเดือนออก เป็นเดือนแรกที่บรรจุและกำหนดระดับ เป็นเหตุผลที่ใช้เงินอย่างเปิดเผย คนเดียว สี่สิบสองหยวน เป็ดปักกิ่งสักตัวจะอะไรนักหนา

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป