นางเดินช้า ๆ ไม่เร็วไม่ช้า ตอนที่เดินผ่านลานหน้าก็พอดีกับที่โง่จู้ออกมาจากเรือนกลาง โง่จู้เพิ่งปิดฝาชามกาบนเตาไฟ แล้วผลักประตูออกมาหายใจ รอบหนึ่ง สายตาก็ไปเจอฉินหวยหรูเดินถือชามเปล่ามาจากทางประตูไม้แกะสลัก ใบหน้าของนางยังมีร่องรอยความน้อยใจที่ยังไม่จางหาย ฉินหวยหรูตาลายตาไวมาก พอเห็นโง่จู้ตอนนั้น ฝีเท้าก็ช้าลงครึ่งจังหวะ สีหน้าของนางก็กลับมาเป็นแบบ "ฝืนทน" อีกครั้ง
โง่จู้เอ่ยปากขึ้นมาจริง ๆ อย่างที่คิด "พี่ฉิน มาหาหลินหยวนเหรอ"
ฉินหวยหรูถอนหายใจ "ปังกึนได้กลิ่นเป็ดย่างที่หลินหยวนซื้อมาก็ร้องไห้จะกินเนื้อ ฉันไปขอยืมหน่อย เขาไม่ให้ ก็ใช่น่ะสิ ฉันเป็นแม่บ้านคนหนึ่ง จะให้ไปเอ่ยปากกับผู้ชายอื่นได้ยังไง" พูดมาถึงตรงนี้เสียงของนางก็เบาลง ใช้แขนเสื้อซับหางตา แล้วก็รีบเงยหน้าขึ้น ฝืนยิ้มออกมา "ไม่เป็นไร ฉันบอกปังกึนแล้ว ว่ารอเงินเดือนออกแล้วให้ตงซวี่ซื้อให้"
โง่จู้มองรอยแดงที่หางตาของฉินหวยหรู ลมหายใจในอกก็พลุ่งพล่านขึ้นมา "รอเดี๋ยวก่อน"
เขาหันหลังเดินเข้าไปในเรือนกลาง บนเตาไฟมีชามกาวางอยู่ มีจานกระเบื้องสีขาวคว่ำปิดอยู่ พอเปิดจานออก ด้านในคือหมูแดงเต็มชาม หมูสามชั้นสลับมันสลับเนื้อถูกตัดเป็นชิ้นขนาดเท่าลูกเต๋า น้ำซุปรสซีอิ๊วสีแดงเข้มมันวาวเคลือบอยู่ทุกชิ้น ยังอุ่น ๆ อยู่
วันนี้เป็นวันเงินเดือนออก เขาจงใจเลิกงานเร็วไปต่อคิวที่ร้านขายของชำตั้งครึ่งชั่วโมง ซื้อหมูสามชั้นมาครึ่งกิโลเพื่อจะทำกับข้าวให้อวี่สุยกิน เจ้าหล่อนบ่นมาหลายวันแล้วว่า อาหารในโรงอาหารของโรงเรียนไม่มีมัน เดี๋ยวก็ผักกาดขาวตุ๋น เดี๋ยวก็มันฝรั่งเส้น กินจนหน้าเขียว โง่จู้ยกชามขึ้นมา แล้วก็เหลือบไปทางห้องปีกตะวันออก ความโมโหในใจก็ยิ่งพุ่งขึ้นมา — อยู่ในลานเดียวกันแท้ ๆ ปังกึนอยากกินขนาดนั้น แกหลินหยวนเป็นแค่ช่างระดับสอง เงินเดือนเดือนละสี่สิบสองหยวน ซื้อเป็ดย่างมาทั้งตัวกินคนเดียว แม้แต่จะแบ่งเนื้อสักสองสามชิ้นยังไม่ยอม ไม่เป็นลูกผู้ชายเอาเสียเลย!