ตีห้า หลินหยวนลืมตาตื่นตรงเวลาเสมอ
เตาถ่านถูกปิดไว้ทั้งคืน ไฟดับไปแล้ว เขาพลิกตัวลงจากเตียง ก่อไฟใหม่ ตักเถ้า ใส่ถ่านอัดแท่ง ยัดขี้กบ เปลวไฟเลียถ่านใหม่ค่อย ๆ ลุกโชน อาหารเช้าวันนี้คือข้าวต้มข้าวโพดราดน้ำพริกผัดที่ภรรยาอาจารย์ให้มา คนให้เข้ากัน กลิ่นหอมเค็มลอยตามไอน้ำร้อน กินเสร็จล้างชาม เปลี่ยนเป็นชุดทำงานสีน้ำเงินที่ซักจนซีด แต่งคอเสื้อหน้ากระจกบิ่นขนาดฝ่ามือที่มุมห้อง
ผลักประตูออกจากห้อง ลานบ้านเพิ่งเริ่มสว่าง กิ่งก้านของต้นหวยเก่าแก่ทอดเงารำไรในแสงอรุณ ประตูม่านของห้องปีกตะวันตกของเหยียนปู้กุ้ยยังปิดสนิท หลินหยวนเดินผ่านลานหน้า เบาเท้า พอจะถึงประตูก็ได้ยินเสียงบานพับประตูดังขึ้นข้างหลัง เหยียนปู้กุ้ยถืออ่างเคลือบออกมารับน้ำ เห็นหลินหยวนแต่งตัวเรียบร้อยในชุดทำงาน ก็ผลักแว่นตา
“เสี่ยวหลิน วันนี้สอบเหรอ”
“อื้ม”
“สอบให้ดีล่ะ” เหยียนปู้กุ้ยวางอ่างเคลือบใต้ก๊อกน้ำ เปิดน้ำ “บรรจุแล้วนายก็จะเป็นช่างชั้นหนึ่งที่อายุน้อยที่สุดของลานเราเลย”
หลินหยวนพยักหน้า ผลักประตูออกจากตรอก
ร้านข้าวเช้าปากตรอกเพิ่งเปิด ตะกร้านึ่งถูกยกขึ้นเป็นรอยแยก ไอน้ำสีขาวพุ่งออกมา กลิ่นปาท่องโก๋ทอดปนกลิ่นควันถ่านลอยไปครึ่งถนน คนต่อคิวถือบัตรข้าวและเงินทอน มือ คิวจากหน้าร้านยาวไปจนถึงขอบถนน วิทยุกระจายเสียงตามเสาไฟฟ้าริมทางกำลังรายงานความคืบหน้าการผลิตช่วงฤดูใบไม้ผลิ น้ำเสียงผู้ประกาศชัดถ้อยชัดคำ
สองข้างทางทุกไม่กี่ก้าวจะมีกำแพงสโลแกน——“จงทุ่มเทกำลัง สู้ให้สุด พยายามสร้างสังคมนิยมให้เร็วขึ้น ดีขึ้น ประหยัดขึ้น” ตัวหนังสือสีแดงสดเขียนบนกำแพงอิฐสีเทา แต่ละตัวสูงกว่าคน