ซีเหอยวน: จากเด็กฝึกช่างกลสู่นักสะสมสกิล

ตอนที่ 29 ฝีมือครัวและวิชาแพทย์

7 นาที· 1.7K คำ

เตาถ่านหินถูกปิดไว้ทั้งวัน ไฟมอดไปนานแล้ว ภายในห้องเย็นเฉียบ เขาหมอบลงก่อไฟใหม่ ใช้เหล็กคีบถ่านคีบถ่านหินก้อนใหม่สองก้อนใส่เข้าไป แล้วยัดขี้กบเพื่อเป็นเชื้อไฟ เปลวไฟแลบเลียก้อนถ่านค่อยๆ ลุกโชนขึ้น ปล่องเหล็กกลับมาร้อนอีกครั้ง ห้องจึงเริ่มมีความอบอุ่น

เขาล้างมือแล้วนั่งลงที่โต๊ะ จุดตะเกียงน้ำมันก๊าดให้สว่างขึ้น เปลวไฟนิ่งๆ ส่องแสงสีเหลืองอุ่นบนพื้นโต๊ะ

แค่คิดในใจ ก็มีหนังสือเล่มบางๆ ปรากฏขึ้นในมือ กระดาษฝอย เย็บด้วยเชือก ปกมีตัวอักษรพู่กันเขียนแนวตั้งว่า "ตำราอาหารเสฉวน" ขอบกระดาษมีคราบน้ำมัน ผู้อ่านคนก่อนคงเคยพลิกดูระหว่างทำอาหาร เปิดหน้าแรก ตัวอักษรพู่กันเขียนด้วยลายมือตัวบรรจงเรียบร้อย อย่างแรกคือหมูสามชั้นผัดพริก

หลินหยวนพิงพนักเก้าอี้ พลิกอ่านไปทีละหน้า

ร่างเดิมเป็นคนเสฉวน เติบโตในเฉิงตู หลังจากแม่เสียตอนอายุหกขวบ ก็อยู่กับพ่อ พ่อยุ่งอยู่ในโรงงาน กลับบ้านดึก เขาเป็นเด็กตัวเล็กๆ ยืนบนเก้าอี้เล็กๆ หน้าเตา อุ่นข้าวที่เหลือ พอโตขึ้นก็เรียนรู้การหุงข้าวผัดผัก อาหารเสฉวนบ้านๆ เขาทำได้อยู่แล้ว——หมูสามชั้นผัดพริก ผัดเบคอน ต้มเส้นราดน้ำพริกแดง สิ่งเหล่านี้ไม่ต้องดูตำราก็ทำได้ หมูสามชั้นผัดพริกที่เขาผัดได้ระดับพอใช้ ฝีมือการหั่นก็ไม่เลว ชิ้นเนื้อหนาบางสม่ำเสมอ เอาไปโชว์ในลานก็ไม่อายใคร

แต่สิ่งที่บันทึกในหนังสือเขียนด้วยมือเล่มนี้ ลึกซึ้งกว่าวิธีทำอาหารทั่วไปที่เขารู้จักมาก

พลิกไปไม่กี่หน้า เรื่องการแช่ของแห้ง ปลิงทะเลต้องแช่น้ำเย็น เปลี่ยนน้ำสามครั้ง ถ้าน้ำร้อนเกินไปเนื้อจะเละ กระเพาะปลาต้องแช่น้ำอุ่น ใส่ขิงสักชิ้นเพื่อดับคาว หอมแห้งหลังแช่น้ำแล้วต้องเก็บน้ำไว้ใช้ปรุงอาหารแทนน้ำสต๊อก เขาอดไม่ได้ที่จะอ่านสองหน้านี้ซ้ำสองรอบ ชาติก่อนกินปลิงทะเลและกระเพาะปลาไม่ใช่เรื่องแปลก แต่ในยุคนี้มีการปันส่วน ของแห้งพวกนี้คงต้องรอจนถึงยุคปฏิรูปเปิดประเทศถึงจะได้เห็น แต่เทคนิคการแช่น้ำเป็นสากล ใช้กับเห็ดหูหนูและเห็ดหอมก็ได้

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป