ชายคนหนึ่งที่หมอบอยู่ท้ายแถวคว้าตัวเพื่อนร่วมทางไว้ เสียงแหบแห้ง
“คราวที่ห้างว่านเซียง ฝูงซอมบี้ก็ถูกเจ้าสิ่งนี้ล่อมา”
หน้าบากมองตามสายตาของอีกฝ่าย รอยยิ้มบนใบหน้าค่อย ๆ เลือนหาย
“พี่จ้าว เคยไปห้างว่านเซียงมาก่อนเหรอ?”
จ้าวอู๋จี๋ถือกล่องลำโพงไว้ นิ้วโป้งกดปุ่มเปิดปิด
“ลำโพงเล็ก ๆ ก็หน้าตาแบบนี้แหละ”
“เคลียร์ทางเข้าหลักก่อน ถ้าอยากรำลึกความหลัง ค่อยเข้าไปคุยกันข้างใน”
หน้าบากไม่ตอบ แต่มีดพร้าที่พาดบ่าอยู่ลดลงมาแนบข้างลำตัว
เฉินฟานพิงซากรถ มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
จำทางเข้าได้แล้ว
แค่รอให้ใครสักคนถีบประตูเปิดเท่านั้น
จ้าวอู๋จี๋หยิบก้อนหินมา ใช้เทปพันติดกับลำโพง แล้วเร่งเสียงจนสุด
ซ่า!
เสียงรบกวนแสบแก้วหูดังก้องไปทั่วเขตโกดัง
เขาเหวี่ยงแขน โยนลำโพงไปทางฝั่งตะวันตกของประตูหลัก
ก้อนหินกระแทกรางระบายน้ำ ลากลำโพงกลิ้งไปไกลกว่าสิบเมตร
ฝูงซอมบี้หน้าประตูหันขวับไปพร้อมกัน
เสียงฝ่าเท้าลากไปกับพื้นปูน ซอมบี้หลายสิบตัวเบียดกันไปทางรางระบายน้ำ
ช่องว่างตรงทางเข้าหลักจึงเปิดออก
“เข้าไป!”
จ้าวอู๋จี๋เพิ่งยกมือ เสียงโลหะขาดก็ดังมาจากด้านข้างโกดัง
ประตูด้านข้างถูกกระแทกเปิด
ซอมบี้สิบกว่าตัวกรูกันออกมาจากหลังประตู พุ่งเข้าใส่ปีกด้านข้างของฝูงคน
ขบวนแตกกระจายทันที
คนของจ้าวอู๋จี๋รีบไปหลบหลังรถบรรทุกทางขวา
หานเลี่ยอุ้มสวีเชียนถอยไปยังลานโล่ง
เฉินฟานคว้าซูชิงชิงไว้ พาเยชิงเสวี่ยกับหลินม่านเวยแทรกเข้าไปหลบระหว่างซากรถ
พวกของหน้าบากติดอยู่ตรงกลางระหว่างประตูข้างกับลำโพง
มีทั้งเสียงรบกวนและกลิ่นคนเป็น
ซอมบี้ที่กรูกันออกมาจากหลังประตูพุ่งเข้าใส่พวกเขาทั้งหมด
“ยันไว้!”
หน้าบากฟันมีดลงบนคอซอมบี้ ก่อนยกเท้าถีบร่างมันไปด้านหลัง