“ให้พวกนั้นตามมาด้วย”
หานเลี่ยโอบสวีเชียนเดินกลับไปยังกลุ่มคน บุหรี่ยังคาบอยู่ที่ปาก มือชี้ไปทางพวกหน้าบากแล้ว
จ้าวอู๋จี๋กดมือไว้บนด้ามปืน
คนผู้หนึ่งก้าวไปกระซิบข้างหูจ้าวอู๋จี๋
“คุณหาน รางวัลมีจำกัด”
“คนเยอะไป แบ่งกันลำบาก”
หานเลี่ยหันหน้า ข้อมือขวาพลิกเข้าด้านใน ไหล่ยกตามขึ้นมา
เปลวไฟพุ่งสูงขึ้นครึ่งฉื่อ
“กูพูดแล้วไม่มีใครฟังหรือไงวะ?”
ฝั่งหน้าบากไม่มีใครเอ่ยปาก
จ้าวอู๋จี๋จ้องเปลวไฟตรงหน้า นิ้วทั้งห้าค่อย ๆ คลายออกจากด้ามปืน ก่อนฝืนยิ้ม
“คุณหานพูดถูก คนเยอะย่อมมีกำลังมาก”
เขากวักมือเรียกหน้าบาก
“พี่น้อง จัดแถวได้แล้ว”
หน้าบากที่เมื่อครู่ยังเรียกร้องแกนคริสตัลระดับดีสิบเม็ดแสยะยิ้ม พาคนของตัวเองไปรวมท้ายขบวน
ท่อเหล็กกับมีดฟันถูกเก็บกลับไป แต่พวกเขายังคงเว้นระยะห่างไว้สองก้าว
เดินไปได้ครึ่งลี้ หน้าบากคาบบุหรี่ครึ่งมวนที่เหลือ เดินเข้าไปใกล้จ้าวอู๋จี๋
“ในโกดังฝั่งตะวันออกของเมืองมีอะไร?”
“ช่วยคุณหนูตระกูลซูสืบคดี”
หน้าบากกวาดตามองเป้เปล่าหลายใบข้างหน้า
“หลอกผีหรือไง”
“สืบคดีต้องเอาถุงมาเยอะขนาดนี้ด้วย?”
“เอาไว้ใส่หลักฐาน”
“หลักฐานบ้านแกนับกันเป็นกระสอบหรือไง?”
ทั้งคู่หัวเราะออกมา
แต่ยิ่งเดินก็ยิ่งทิ้งระยะห่าง ไม่มีใครยอมเปิดหลังให้อีกฝ่าย
สวีเชียนคล้องแขนหานเลี่ย ปัดขี้เถ้าบุหรี่ออกจากบ่าให้เขา
“พี่หาน หญ้าข้างทางสูงขนาดนี้ ข้างในจะมีซอมบี้ซ่อนอยู่ไหม?”
หานเลี่ยพลิกข้อมือขวา เปลวไฟก้อนหนึ่งพุ่งเข้าไปในพงหญ้า
หญ้าแห้งกรอบที่ถูกแดดแผดเผาม้วนตัวปล่อยควันดำ เปลวไฟเลียไปตามพื้น พุ่งออกไปหลายเมตร
“มีฉันอยู่ ใครกล้าเข้ามา?”
“พี่ชายเท่ที่สุดเลย!”
ตอนจ้าวอู๋จี๋หันกลับมา สวีเชียนก็ก้มตาลงแนบชิดแขนหานเลี่ย