ห้องน้ำชั้นบน
เฉินฟานโบกมือ ขวดน้ำแร่หนงฟู่ซานเฉวียนที่ยังไม่เปิดฝา 6 ขวดก็ปรากฏขึ้นบนอ่างล้างหน้า
ซูชิงชิงหดตัวอยู่หลังม่านอาบน้ำ ดวงตากลมโตชุ่มฉ่ำจับจ้องขวดพลาสติกเรียงแถว
“เฉินฟาน น้ำ 6 ขวดเอาไปแลกแครกเกอร์อัดแท่งได้ตั้ง 1 ชั่งเชียวนะ”
“เอามาอาบน้ำสิ้นเปลืองเกินไปแล้ว ฉันใช้ผ้าขนหนูชุบน้ำเช็ดตัวนิดหน่อยก็พอ...”
เฉินฟานทำผ้าขนหนูให้เปียก แล้วยื่นใส่อ้อมแขนเธอ
“เลิกพูดมาก เช็ดตัวให้สะอาด”
“ถ้ายังพูดไม่หยุด ฉันจะเข้าไปช่วยถูให้เอง”
ทันใดนั้น เสียงน้ำดังโกลาหลก็ดังมาจากในห้องน้ำ ปะปนกับเสียงครางเบา ๆ อย่างขัดเขินและร้อนรนของหญิงสาว
สิบนาทีต่อมา
ประตูห้องน้ำเปิดออก
ซูชิงชิงเปลี่ยนมาสวมเสื้อยืดตัวใหญ่ของเฉินฟาน
รูปร่างของหญิงสาวเย้ายวนสะดุดตาเป็นทุนเดิม เส้นผมดำเปียกชื้นแนบอยู่กับกระดูกไหปลาร้า ชายเสื้อยาวคลุมลงมาได้แค่โคนขา
ยามเดิน เสื้อที่หลวมโคร่งแกว่งไหวไปมา เผยให้เห็นเรียวขายาวอวบอิ่มที่เปล่งประกายราวเครื่องเคลือบเนื้อดี
เธอยังกอดขวดพลาสติกเปล่าทั้ง 6 ใบไว้แน่น แก้มแดงก่ำราวแอปเปิลแดงที่สุกงอม ก่อนเอ่ยเสียงเบา
“ขวดพวกนี้ยังเอาไปรองน้ำฝนได้...”
ซูชิงชิง
ปลายนิ้วของเฉินฟานไล้ผ่านกระดูกไหปลาร้าที่สั่นระริกของเธอ สายตาหยุดอยู่บนส่วนโค้งเว้าอันน่าตื่นตะลึงชั่วครู่
“ฉันเห็นว่าพลังปราณและเลือดในร่างเธอติดขัด มีวิชาคลายเส้นชีพจรที่ช่วยให้ทั้งสองฝ่ายได้ประโยชน์”
แก้มของซูชิงชิงร้อนผ่าว เธอรวบผมเปียกขึ้น เผยแววตาอ่อนโยน “ถ้าคุณชอบ...ฉันก็จะทำตามทุกอย่าง”
อีกหนึ่งชั่วโมงผ่านไป
ทั้งสองเดินลงมาชั้นล่าง โดยเฉินฟานเดินนำหน้า
ในห้องรับแขก เย่หว่านฉิงที่นั่งอยู่บนรถเข็นกำลังหมุนช้อนเล่นอย่างเบื่อหน่าย พอเห็นท่าทางยามก้าวเดินของซูชิงชิง ดวงตาก็เบิกกว้างจนปากเล็ก ๆ กลายเป็นรูปตัวโอ