หกโมงเช้า
ลานจอดรถนอกประตูตะวันออกของเขตปลอดภัย มีรถออฟโรดที่ถูกทิ้งร้างหลายคันจอดขวางอยู่ริมทาง
จ้าวอู๋จี๋พิงประตูรถ มือคีบบุหรี่ที่เหลืออยู่ครึ่งมวน
ตอนนี้ของแบบนี้เป็นสินค้าฟุ่มเฟือยในเขตปลอดภัยไปแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะหานเลี่ยให้เขามวนหนึ่ง เขาคงลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าบุหรี่มีรสชาติอย่างไร
หานเลี่ยยืนอยู่ข้างเขา เปลวไฟเต้นวูบอยู่กลางฝ่ามือ
แสงไฟสะท้อนบนใบหน้า แม้แต่มุมปากก็ยังเผยท่าทีวางอำนาจ
ซูชิงชิงเพิ่งออกมาจากประตูตะวันออก จ้าวอู๋จี๋ก็เงยหน้าขึ้น
หน้าอกโตใต้เสื้อยืดลายการ์ตูนของเธอสะดุดตาจริง ๆ
ด้านหลังเธอมีคนสวมหน้ากากสามคนตามมา
คนหนึ่งสะพายธนูและกระเป๋าผ้าใบไว้ด้านหลัง
อีกคนสวมฮู้ด เดินเหินแปลก ๆ
คนสุดท้ายเหน็บมีดสั้นไว้ด้านหลังเอว ท่าทางกะล่อนเอื่อยเฉื่อย
จ้าวอู๋จี๋สูดควันเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนทิ้งก้นบุหรี่
“ชิงชิง ทางไปโกดังฝั่งตะวันออกเมืองไกล คนเยอะจัดการลำบาก”
ซูชิงชิงกำสายกระเป๋าเป้ ขยับเข้าใกล้เฉินฟานครึ่งก้าว
“พวกเขาเป็นเพื่อนของพ่อฉันก่อนที่พ่อจะเสีย”
“เพื่อนงั้นเหรอ?”
หานเลี่ยกวาดตามองเฉินฟานทั้งสามตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนหัวเราะเยาะ
“ปิดบังหน้าตาแบบนี้ คิดจะตามฉันไปฉวยผลประโยชน์สินะ?”
พูดจบเขาก็หันไปมองซูชิงชิง เปลี่ยนเป็นยิ้มอย่างมั่นใจว่าตัวเองดูหล่อ
“ขอแนะนำตัว ฉันหานเลี่ย ผู้มีพลังพิเศษระดับดี ขั้นหนึ่ง”
“คุณซูสนใจคุยกันลึกซึ้งกว่านี้ไหม?”
ซูชิงชิงมองชายหัวฟูตรงหน้าอย่างงุนงง ไม่รู้ว่าเขาต้องการอะไร
“ถ้าไม่สะดวก...งั้นฉันก็ไม่ไปเหมือนกัน”
นี่เป็นคำพูดที่เฉินฟานสอนเธอก่อนออกจากบ้าน เพื่อดูให้แน่ใจว่า ‘พี่จ้าว’ คนนี้คิดร้ายหรือไม่
หานเลี่ยจุ๊ปาก “เอาเถอะ มีพวกเกาะกินเพิ่มมาไม่กี่คนก็ไม่เป็นไร”
จ้าวอู๋จี๋กลอกตาไปมา ก่อนฉีกยิ้มขึ้นอีกครั้ง