เมื่อได้ยินคำพูดของเหยาจ๋อที่บอกว่าจะกลับ ไป๋ไป่หยานก็ชะงักงันไปทั้งตัว
ทำไมทุกอย่างถึงไม่เหมือนที่เขียนไว้ในหนังสือเลย? ตามเนื้อเรื่อง พระรองอย่างเหยาจ๋อน่าจะตกหลุมรักเธอตั้งแต่แรกเห็นไม่ใช่หรือ? ในใจเธอเริ่มกระวนกระวายขึ้นมาอย่างเลือนราง รู้สึกไม่สบายใจราวกับทุกสิ่งกำลังหลุดพ้นจากการควบคุม
ท่ามกลางความสับสน เธอเหลือบเห็นกู้จิ่นเหยียนเดินตรงเข้ามา ดวงตาพลันเป็นประกายด้วยความยินดี รีบถามระบบในหัวใจ
“พระเอกมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง? รัศมีนางเอกของฉันยังมีผลกับเขาอยู่ไหม?”
เสียงระบบดังขึ้นทันที “เหยาจ๋อกับกู้จิ่นเหยียนยังไม่ได้แตกหักกันเพราะคุณ ทั้งคู่เป็นเพื่อนสนิทที่ผูกพันกันมาก การมาด้วยกันไม่ใช่เรื่องแปลก อย่าลืมว่าตอนบ่ายพระเอกเพิ่งส่งคนตามสืบเรื่องพวกเรา คุณต้องระวังตัวให้มาก”
ไป๋ไป่หยานไม่ได้ใส่ใจแม้แต่น้อย ตอบกลับในใจอย่างมั่นใจ “ไม่เป็นไร ๆ มีรัศมีนางเอกคอยช่วย ฉันไม่เชื่อหรอกว่าคราวนี้จะรั้งกู้จิ่นเหยียนไว้ไม่ได้ พอดีเลย ฉันจะเผยเสน่ห์ให้เหยาจ๋อเห็นด้วย ขอแค่กู้จิ่นเหยียนหวั่นไหวและตกหลุมรักฉัน ฉันก็ไม่ต้องกลัวอะไรอีกแล้ว”
ขณะเดียวกัน กู้จิ่นเหยียนก็มองเห็นผู้หญิงลึกลับที่ปรากฏตัวต่อหน้าเขาหลายครั้งคนนี้ ความรู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดีพลันผุดขึ้นมาอย่างรุนแรง เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาเย่ผู้ช่วยทันที
“รีบมาที่ชั้น 2 ของน่วนเก๋อ เดี๋ยวนี้เลย”
ยังไม่ทันได้วางสาย ไป๋ไป่หยานก็เดินมาหยุดตรงหน้าเขาแล้ว ทันทีที่เห็นเธอ ความร้อนรุ่มที่ควบคุมไม่ได้ก็พลุ่งพล่านขึ้นในร่างกู้จิ่นเหยียนอีกครั้ง ความรู้สึกเสียการควบคุมอันประหลาดแบบนี้ทำให้เขาไร้หนทางเป็นครั้งแรก ในใจได้แต่หวังว่าเย่ผู้ช่วยจะมาถึงโดยเร็ว เขาไม่เคยคิดเลยว่าภายในเวลาเพียงวันเดียวจะบังเอิญพบผู้หญิงลึกลับคนนี้ถึงสองครั้ง