กู้จิ่นเหยียนเพิ่งคุยกับคุณนายกู้เสร็จ กำลังจะขึ้นไปพักผ่อนบนชั้นสอง โทรศัพท์ก็พลันดังขึ้น เขาเหลือบมองชื่อผู้โทร เห็นว่าเป็นฉีจิ่งเซวียน จึงหยุดเดินแล้วกลับมานั่งบนโซฟาเพื่อรับสาย
“มีอะไรเหรอ จิ่งเซวียน?”
เสียงอึกทึกจากปลายสายดังลอดลำโพงมา แต่เสียงของฉีจิ่งเซวียนกลับชัดเจนมาก “พี่จิ่นเหยียน วันนี้พี่กลับมาแล้วใช่ไหม?”
“อืม เพิ่งกลับมาตอนบ่าย”
น้ำเสียงของฉีจิ่งเซวียนพลันสดใสขึ้น เต็มไปด้วยความยินดี “ดีจังเลย พี่เจ๋อก็กลับมาวันนี้เหมือนกัน พวกเราไปเจอกันที่เดิมดีไหม?”
“ได้ เดี๋ยวฉันไปเลย” หลังวางสาย กู้จิ่นเหยียนก็บอกพ่อแม่สั้น ๆ ก่อนหยิบเสื้อคลุมแล้วออกจากบ้าน
เขาขับรถไปถึงน่วนเก๋อ พนักงานต้อนรับหน้าประตูรีบเข้ามารับรถไปจอดให้ทันที
“คุณกู้มาแล้ว เชิญครับ คุณชายฉีและคนอื่น ๆ รออยู่ในห้องรับรองชั้นบนแล้ว” ผู้จัดการเห็นกู้จิ่นเหยียนก็รีบก้าวเข้ามาต้อนรับ
กู้จิ่นเหยียนพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนสั่งเสียงเรียบ “พาฉันขึ้นไป”
“เชิญทางนี้ครับ” ผู้จัดการผายมือให้พนักงานเสิร์ฟที่ยืนอยู่ข้าง ๆ นำทาง
ห้องรับรองของน่วนเก๋อเก็บเสียงได้ดีเยี่ยม เสียงครึกครื้นภายในไม่เล็ดลอดออกไปด้านนอกแม้แต่น้อย พนักงานเสิร์ฟยกมือชี้ไปยังประตูห้อง “คุณชายฉีอยู่ข้างในครับ”
กู้จิ่นเหยียนผลักประตูแล้วก้าวเข้าไป ในห้องมีเพียงฉีจิ่งเซวียนกับเหยาจ๋อ ทั้งคู่กำลังชนแก้วพูดคุยกันอย่างสบายอารมณ์