เช้าตรู่วันถัดมา เย่เซียวก็ติดตามกู้จิ้นเหยียนไปทำงานนอกสถานที่ที่เมืองซู
หลังเครื่องบินลงจอด ทั้งสองเพิ่งเดินออกจากอาคารผู้โดยสาร ก็เห็นเจียงเฉิง ผู้รับผิดชอบสาขาเมืองซู มารอรับอยู่
“คุณกู้ รถอยู่ทางนี้ครับ” เจียงเฉิงเดินเข้ามาหา ใบหน้าประดับรอยยิ้มตามแบบฉบับมืออาชีพ ก่อนเอ่ยอย่างกระตือรือร้น
“อืม ลำบากคุณแล้ว” กู้จิ้นเหยียนพยักหน้าเล็กน้อย น้ำเสียงเรียบเฉยไร้ความรู้สึก
“ไม่ลำบากเลยครับ ไม่ลำบาก” เจียงเฉิงรีบโบกมือ แล้วถามต่อ “พวกเราจะไปโรงแรมเอากระเป๋าไปเก็บก่อน หรือไปบริษัทเลยครับ?”
“ไปบริษัทเลย” กู้จิ้นเหยียนพูดจบก็เดินขึ้นรถทันที เย่เซียวเอากระเป๋าไปเก็บไว้ท้ายรถแล้วจึงตามขึ้นไปนั่งด้วย
เจียงเฉิงมองรถของกู้จิ้นเหยียนกับเย่เซียวแล่นออกไป รอยยิ้มบนใบหน้าจางลงเล็กน้อย เขาหรี่ตา ก่อนหันไปบอกผู้ช่วยที่อยู่ด้านหลังเสียงเบา “ขึ้นรถ”
“พี่เขย พี่คิดว่าคราวนี้คุณกู้มาจะสืบเจออะไรไหมครับ?” หวังเหว่ย ผู้ช่วยของเจียงเฉิงซึ่งเป็นน้องเขยของเขา ถามเสียงเบา น้ำเสียงเจือความกังวล
“ไม่หรอก พวกเราเตรียมการไว้ตั้งนานแล้วไม่ใช่เหรอ?” เจียงเฉิงเอนหลังพิงเบาะ สีหน้าสงบนิ่ง ทว่าปลายนิ้วกลับเคาะเข่าโดยไม่รู้ตัว
“อืม ก็จริงครับ” หวังเหว่ยพยักหน้า ก่อนเปลี่ยนเรื่องถามอย่างใคร่รู้ “ว่าแต่ คนที่อยู่ข้างคุณกู้เป็นใครเหรอครับ? ดูบุคลิกไม่เหมือนผู้ช่วยทั่วไปเท่าไร”
“คนนั้นเป็นผู้ช่วยพิเศษของคุณกู้ เย่เซียว” เจียงเฉิงชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาขรึมลง น้ำเสียงแฝงคำเตือน “อย่าคิดไปยุ่งกับเขา เขาไม่ใช่คนที่นายจะหาเรื่องได้”