ตอนอยู่โรงพยาบาล เย่เซียวกินอาหารรสจืดทั้งสามมื้อทุกวัน ส่วนมื้อเย็นวันนี้นับว่าถูกปากเขาทีเดียว
หลังรับประทานอาหารเสร็จ แม่หลี่เหมือนเพิ่งนึกถึงเย่เซียวขึ้นมาได้ จึงหันไปหาเขาด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “แม่จะพาไปดูห้องของลูกนะ”
แม่หลี่พาเย่เซียวไปยังห้องห้องหนึ่งบนชั้นล่าง
เย่เซียวกวาดตามอง ห้องมีพื้นที่เล็กมาก ไม่มีห้องน้ำในตัว แถมยังไม่หันไปทางทิศใต้ แสงสว่างจึงไม่ดีเอาเสียเลย
เขามองเพียงแวบเดียวก็หันหลังเตรียมเดินออกไป
“อ้าว จะไปไหนน่ะ” แม่หลี่ร้องเรียกเขาด้วยสีหน้าประหลาดใจ
“ถ้าบอกตั้งแต่แรกว่าพวกคุณยังเตรียมห้องให้ผมไม่เรียบร้อย ผมก็ออกไปพักข้างนอกแล้ว พวกคุณจัดการเสร็จเมื่อไร ผมค่อยกลับมา” เย่เซียวเอ่ยเสียงเรียบ
แม่หลี่ถึงกับพูดไม่ออกเมื่อถูกเขาตอกกลับ ในสายตาของเธอ ห้องนี้ก็นับว่าดีมากแล้วสำหรับเย่เซียว เขาเติบโตในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าตั้งแต่เล็ก คงไม่เคยพักห้องที่มีสภาพดีขนาดนี้มาก่อน
“เลือกมากจริงนะ ยังกล้าบ่นอีกหรือ คงไม่เคยอยู่ห้องดี ๆ แบบนี้มาก่อนล่ะสิ”
หลี่หรงยืนกอดอกอยู่ด้านหลัง น้ำเสียงเต็มไปด้วยแววเยาะเย้ย
“ใช่สิ ผมไม่เคยอยู่ห้องคนรับใช้ที่กว้างขวางขนาดนี้มาก่อน” เย่เซียวเอ่ยพลางยิ้ม
แม้ความทรงจำในอดีตจะหายไป แต่ในใจเขากลับรู้ขึ้นมาอย่างประหลาดว่าห้องนี้เป็นห้องของคนรับใช้
“นาย...”
หลี่หรงพูดค้างไปกลางประโยค สีหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึงและสงสัยว่าเหตุใดเย่เซียวจึงรู้ได้ในพริบตาว่านี่คือห้องคนรับใช้