เหยาจ๋อยื่นมือเชยคางเขาขึ้น สายตาลึกล้ำจับจ้องอีกฝ่าย «ดูตอนนี้สิ กล้าขึ้นเยอะนี่นา บอกมาว่าทำไมถึงจงใจหลบหน้าผม»
«ผมไม่ได้จงใจหลบคุณครับ แค่เป็นการจัดตารางงานเท่านั้น» ลี่เว่ยซีแก้ตัวเสียงเบา
«อ้อ จัดตารางงานเหรอ?» พอได้ยินเช่นนั้น เหยาจ๋อก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา โทรออกสายหนึ่ง ก่อนสั่งด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย «สัปดาห์หน้าไม่ต้องมอบหมายงานอะไรให้ลี่เว่ยซี»
หลังวางสาย เหยาจ๋อก็ยกมุมปากขึ้น «ตอนนี้ก็ไม่มีแล้ว»
สีหน้าของลี่เว่ยซีซีดเผือดลงทันที แววตาเต็มไปด้วยคำวิงวอน «ขอร้องครับ อย่าทำแบบนี้เลย»
«คุณควรรู้ไว้ว่าอนาคตของคุณอยู่ในมือผม อย่าคิดหนีไปจากผม» เหยาจ๋อจ้องเขา น้ำเสียงเย็นชา «นี่เป็นแค่การลงโทษเล็ก ๆ เท่านั้น ต่อจากนี้คุณรู้แล้วใช่ไหมว่าควรทำยังไง»
สิ้นเสียง เหยาจ๋อก็เดินไปนั่งลงบนโซฟา แล้วมองลี่เว่ยซีเงียบ ๆ
ร่างของลี่เว่ยซีสั่นน้อย ๆ เขาลังเลอยู่นาน ก่อนค่อย ๆ คุกเข่าลง เหยาจ๋อเชยคางเขาขึ้น แล้วโน้มตัวลงจูบ
หลังทุกอย่างจบลง เหยาจ๋อมีสีหน้าอิ่มเอม ก่อนเอ่ยสั่ง «ช่วงสองสามวันนี้ คุณมาอยู่ที่บ้านผม»
ลี่เว่ยซีเสียงแหบพร่า ตอบเบา ๆ «ครับ»
ตระกูลหลี่
«พี่รอง อาเยี่ยนกลับมาวันนี้แล้ว ชวนพวกเราออกไปสังสรรค์กัน» หลี่ชางพูดกับหลี่หรงอย่างกระตือรือร้น
«ดีเลย พูดถึงแล้ว ฉันก็ไม่ได้เจออาเยี่ยนมานานแล้วเหมือนกัน» หลี่หรงตอบพลางยิ้ม
หลี่ชางกลอกตาไปมา ก่อนหันไปหาเย่เซียว «พี่สาม ไปกับพวกเราด้วยสิ ตั้งแต่กลับมา พี่ยังไม่ได้ออกไปไหนเลย»