จางเต๋อฟารีบส่ายหน้า แววตาจริงใจ “ผมไม่รังเกียจเธอ หงอิงเป็นคนดีและซื่อตรง ไม่เคยทำเรื่องทำร้ายใครหรือสร้างภาพเลย ผมแค่กลัวว่าครอบครัวเราจะยากจนเกินไป พอมีสมาชิกเพิ่มอีกคน ผมก็ไม่มีปัญญาเลี้ยงดูครอบครัว กลัวเธอกับลูกต้องลำบาก”
“จนก็มีวิธีใช้ชีวิตแบบคนจน” หญิงชราถอนหายใจ ก่อนนั่งลงข้างเขา แล้วพูดอย่างจริงจัง “ถึงบ้านเราจะจน แต่คนในบ้านก็เป็นคนซื่อตรง มีน้ำใจ และขยัน แม่ยังทำงานไหว ส่วนลูกก็ยังหนุ่มยังแข็งแรง จะทำนา รับจ้างทำงานจิปาถะ ขอแค่ยอมลำบาก ยังไงก็ไม่ปล่อยให้ทั้งครอบครัวอดตายหรอก”
“แม่เฝ้าดูหงอิงมาหลายปีแล้ว ตอนต้าขุยยังมีชีวิตอยู่ เธอกตัญญูต่อพ่อแม่สามี ประหยัดอดออม ดูแลบ้านได้ดีทุกอย่าง ถ้าไม่เจอปัญหาใหญ่จนหมดหนทางจริง ๆ ผู้หญิงซื่อตรงอย่างเธอไม่มีทางฝืนทนเสียงนินทาของคนทั้งหมู่บ้านแบบนี้ ยิ่งไม่มีทางเป็นฝ่ายหาชื่อเสียใส่ตัวเอง”
ผู้หญิงชนบทในยุค 80 ให้ความสำคัญกับหน้าตาและชื่อเสียงมากกว่าชีวิต
ถ้ายังมีทางให้ถอยแม้เพียงนิด ก็ไม่มีใครอยากลงเอยในสภาพเช่นนี้
“แม่มีข้อเดียว” หญิงชรามองเขาอย่างจริงจัง “ถ้าลูกยอมแต่งกับเธอ ตั้งแต่นี้ไป ไม่ว่าคนในหมู่บ้านจะพูดจานินทาว่ายังไง ลูกห้ามทำหน้าไม่พอใจใส่เธอ ห้ามพูดถึงอดีตของเธอ และห้ามปล่อยให้เธอต้องน้อยใจแม้แต่นิดเดียว ถ้าทำได้ แม่ก็จะตกลงเรื่องแต่งงานนี้”
ดวงตาจางเต๋อฟาแดงก่ำ เขาพยักหน้าแรง ๆ “แม่ ผมทำได้ครับ”
เช้าวันรุ่งขึ้น ป้าฮวาก็มาหาเพื่อแจ้งคำตอบด้วยตัวเอง
“เต๋อฟากับแม่เขายินดีรับเธอเข้าบ้าน มีข้อแม้ข้อเดียว คือไม่รื้อฟื้นเรื่องที่ผ่านมา ต่อจากนี้ก็ใช้ชีวิตกันอย่างมั่นคง”
ก้อนหินหนักอึ้งที่ทับถมหัวใจหงอิงมาครึ่งเดือน พลันร่วงลงพื้นดังโครม
ความหวาดหวั่น ความทุกข์ทรมาน ค่ำคืนที่นอนไม่หลับ และความน้อยใจทั้งหมดที่เธอแบกรับเพียงลำพังมาตลอดหลายวัน ในที่สุดก็พังทลายลงในวินาทีนี้
น้ำตาเม็ดโตพรั่งพรูลงมา เช็ดเท่าไรก็ไม่หมด
ในที่สุดเธอก็ไม่ต้องแบกรับความลับทั้งหมดเพียงลำพัง ไม่ต้องหวาดผวาทุกวัน และไม่ต้องถูกคนทั้งหมู่บ้านชี้นิ้วซุบซิบนินทาอีก
ในที่สุดเธอก็จะมีบ้านแล้ว
“ป้าคะ พอจะจัดการให้เร็วที่สุดได้ไหมคะ?” หงอิงวิงวอนอย่างระมัดระวังทั้งน้ำตา “ถ้ายืดไปอีกหน่อย ท้องก็จะเริ่มเห็นชัด หนูคงไม่มีหน้าออกจากบ้าน แล้วก็กลัวว่าจะเกิดเรื่องไม่คาดคิดขึ้นมา”
ในใจเธอยังคงมีความหวาดกลัวบางอย่างกดทับอยู่ อธิบายไม่ได้ ไม่กล้าคิดให้ลึก และไม่กล้าสืบสาว รู้เพียงว่ายิ่งทุกอย่างลงตัวเร็วเท่าไร เธอก็ยิ่งรู้สึกมั่นคงขึ้นเท่านั้น
“ได้จ้ะ” ป้าฮวารู้สึกปวดใจ ตอบรับทันที “ป้าจะเร่งจัดการให้ ภายในไม่กี่วันนี้ก็หาฤกษ์กัน จัดงานแต่งแบบเรียบง่ายและมั่นคง”
เพียงเดือนเดียว งานแต่งก็จัดการเรียบร้อยทั้งหมด
ไม่มีเกี้ยวเจ้าสาว ไม่มีเสียงปี่เสียงกลอง ไม่มีประทัดหรืองานเลี้ยง
ชนบทในยุค 80 แถมเธอยังเป็นแม่ม่ายที่แต่งงานใหม่ และอยู่ในสถานการณ์พิเศษเช่นนี้ ไม่มีใครใส่ใจกับพิธีรีตอง ขอเพียงได้เข้าบ้านอย่างสงบและใช้ชีวิตต่อไปอย่างมั่นคง ก็ถือว่าดีที่สุดแล้ว
หงอิงเก็บเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนไว้เพียงไม่กี่ชุด มัดเป็นห่อเล็ก ๆ แล้วลงกลอนประตูรั้วบ้านของจางต้าขุยด้วยมือตัวเอง
ที่แห่งนี้มีอดีตอันสงบสุขของเธอ และยังมีฝันร้ายที่เธอไม่กล้าแตะต้อง นับจากนี้ ทุกอย่างจะตัดขาดจากกันโดยสิ้นเชิง
เธอก้มหน้า เดินเลาะกำแพงจากฝั่งตะวันออกของหมู่บ้านไปยังฝั่งเหนือ
ระหว่างทาง เธอพบชาวบ้านไม่น้อย ทุกคนหยุดเดิน จ้องมองพร้อมชี้นิ้วซุบซิบ แววตาเต็มไปด้วยความดูแคลน ความอยากรู้อยากเห็น และเยาะเย้ย
หงอิงไม่เหลือบมองใครเลยตลอดทาง เธอเร่งฝีเท้า แบกรับสายตาจับจ้องทั้งหมดไว้อย่างอดทน
จางเต๋อฟายืนรอเธออยู่หน้าบ้านดินตั้งแต่เช้าตรู่ ใบหน้าแดงก่ำ มือไม้เก้กัง ประหม่าเสียจนไม่รู้จะวางมือไว้ตรงไหน
แม่ของจางรีบเดินเข้ามารับห่อผ้าจากมือเธอ น้ำเสียงอ่อนโยน “มาแล้วเหรอ รีบเข้าบ้านไปพักก่อน”
บ้านดินสามห้องทั้งเก่าและเรียบง่าย มุมกำแพงมีตะไคร่น้ำขึ้นเป็นหย่อมบาง ๆ ดูทรุดโทรม แต่กลับสะอาดเอี่ยมและเป็นระเบียบเรียบร้อย
ลานบ้านสะอาดโล่ง ไก่กับเป็ดเดินเอื่อย ๆ อย่างเชื่อง ๆ มุมกำแพงมีต้นทับทิมเก่าแก่ต้นหนึ่ง ดอกแดงสดเบ่งบานเป็นช่อ ๆ ดูคึกคักงดงามเป็นพิเศษ
“ต้นทับทิมต้นนี้พ่อของเต๋อฟาปลูกไว้ตอนยังมีชีวิตอยู่ สิบกว่าปีแล้ว ออกดอกทุกปี แต่ไม่เคยติดผลเลย” หญิงชราพูดเสียงเบา
หงอิงมองดอกไม้แดงสดเต็มต้น หัวใจรู้สึกปวดแปลบขึ้นมาเบา ๆ
ต่อให้ดอกไม้บานสะพรั่งเพียงใด ก็ไม่มีวันออกผล
ชีวิตของเธอก็เหมือนกัน ภายนอกดูราวกับจะได้อยู่อย่างมั่นคงนับจากนี้ แต่ลึกลงไปในใจกลับมีบาดแผลมืดมนที่ไม่อาจเปิดเผยและไม่มีวันสมานซ่อนอยู่ตลอดไป
เธอชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยเสียงเบา เรียกคำแรกหลังเข้าบ้าน “แม่คะ”
ร่างหญิงชรานิ่งงัน ดวงตาแดงขึ้นทันที ก่อนรีบตอบรับ “จ้ะ เด็กดี”
เฟอร์นิเจอร์ในบ้านล้วนเป็นของไม้เก่า ๆ แต่เช็ดจนสะอาดเป็นเงา บนเตียงเตาผืนใหญ่ปูฟูกใหม่เอี่ยม และมีผ้าห่มใยสังเคราะห์สีแดงสดผืนใหม่พับวางอยู่ หญิงชราไปซื้อผ้ามาจากตลาดด้วยตัวเอง แล้วอดหลับอดนอนเย็บขึ้นมาทีละฝีเข็ม
แม้จะเรียบง่ายและขัดสน แต่กลับเต็มไปด้วยความจริงใจและความอบอุ่น
“ฐานะที่บ้านไม่ค่อยดี ทำให้หนูลำบากแล้วนะ” หญิงชราพูดอย่างซื่อตรง
หงอิงส่ายหน้าแรง ๆ พยายามกลั้นน้ำตา “ไม่ลำบากเลยค่ะ แค่มีบ้านก็พอแล้ว”
คืนนั้น หญิงชรากลับไปห้องฝั่งตะวันตกตั้งแต่หัวค่ำ ปล่อยห้องหลักให้คู่บ่าวสาวสองคน
บนมุมโต๊ะมีเทียนเล่มหนึ่งจุดอยู่ เปลวไฟไหวระริก แสงสีเหลืองนวลส่องสว่างทั่วห้องเล็ก ๆ ให้ความรู้สึกอบอุ่น
จางเต๋อฟายืนนิ่งแข็งทื่ออยู่กลางห้อง ร่างกายเกร็งไปหมด มือไม้ไม่รู้จะวางไว้ตรงไหน ประหม่าเสียจนไม่กล้าเงยหน้าตลอดทั้งเวลา
หงอิงนั่งเงียบ ๆ อยู่ริมเตียงเตา มองท่าทางซื่อ ๆ เก้กังของเขา
ความหวาดหวั่น ความไม่สบายใจ ความอัปยศ และความสิ้นหวังที่กดทับอยู่ในใจตลอดหลายวัน ค่อย ๆ คลี่คลายและจางหายไปทีละน้อย
คนทั้งหมู่บ้านต่างหัวเราะเยาะว่าจางเต๋อฟายากจน ขี้ขลาด และไร้ความสามารถ แต่กลับเป็นผู้ชายที่ซื่อตรงที่สุดและไม่สะดุดตาที่สุดคนนี้ ที่ยินดีไม่ซักถามอดีต ไม่คิดเล็กคิดน้อย และยอมรับเธอทั้งตัว ทั้งที่ถูกผู้คนครหานินทาและมีความลับมากมายซ่อนอยู่
“นั่งสิ” หงอิงเอ่ยเบา ๆ น้ำเสียงสงบและอ่อนโยน
จางเต๋อฟาค่อย ๆ เดินเข้ามา ก่อนนั่งลงเพียงครึ่งก้นตรงริมเตียงเตา แผ่นหลังตั้งตรงแข็งทื่อ ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง
นอกหน้าต่าง ราตรีเงียบสงบ มีเสียงจิ้งหรีดร้องแผ่ว ๆ เป็นระยะ ไกลออกไปมีเสียงสุนัขเห่าดังมาบ้างเป็นครั้งคราว แสงจันทร์ส่องผ่านกระดาษหน้าต่างเก่าเข้ามา จาง ๆ อ่อนโยนและสงบเย็น
หงอิงมองชายผู้เงียบขรึมและซื่อตรงที่อยู่ข้างกาย แล้วค่อย ๆ วางความระแวดระวังทั้งหมดลงในใจ
อดีตอันน่าอับอายที่ซ่อนอยู่ในความมืดและฝังลึกอยู่ในใจ ซึ่งเธอไม่คิดจะแตะต้องไปชั่วชีวิต เธอตั้งใจจะเก็บมันไว้ในใจตลอดไป
นับจากนี้ เธอจะตั้งใจทำงาน ใช้ชีวิตอย่างสงบเสงี่ยม กตัญญูต่อแม่สามี จริงใจต่อเขา และดูแลลูกในท้องให้ดี
เรื่องน่าอับอายทั้งหมดจะถูกเก็บงำไว้
ตั้งแต่คืนนี้เป็นต้นไป ซุนหงอิงก็มีบ้านใหม่แล้ว