หงอิงนั่งอยู่ริมเตียงเตา พลางเหลือบมองจางเต๋อฟาที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เพียงวันเดียวที่ได้ใช้เวลาด้วยกัน เธอก็มองออกชัดเจนแล้วว่าความซื่อตรงของผู้ชายคนนี้ฝังอยู่ในกระดูก ไม่มีทางเสแสร้งได้แม้แต่น้อย เขาไม่ใช่คนที่ซ่อนเล่ห์เหลี่ยมไว้ในใจแล้วจงใจแสร้งทำตัวซื่อ ๆ ต่อหน้า แต่เป็นคนทึ่มเขินอายอย่างแท้จริง แค่ใช้ชีวิตตามปกติระหว่างชายหญิงยังทำตัวไม่ถูก
คืนนี้เป็นคืนเข้าหอ ในห้องมีเทียนแดงจุดอยู่หนึ่งเล่ม เปลวเทียนไหววูบ เงาของทั้งคู่ทอดลงบนกำแพงดิน ยืดยาวสลับหดสั้น
จางเต๋อฟานั่งตัวแข็งอยู่ห่างจากเธอเพียงครึ่งฟุต หลังตรงเป๊ะ วางมือทั้งสองข้างบนหัวเข่าอย่างเรียบร้อย ก้มหน้านิด ๆ แม้แต่หางตาก็ยังไม่กล้าเหลือบมองเธอ ท่าทางอึดอัดราวกับเด็กโตที่ก่อเรื่องแล้วกำลังรอถูกดุ
เมื่อหงอิงมองท่าทางของเขา ความไม่สบายใจที่ค้างคาอยู่ในใจมานานก็พลันอ่อนละมุนลง
เธออ้าปาก หลายครั้งอยากชวนเขาคุย อยากบอกว่าวันนี้เดินทางเหน็ดเหนื่อยมาก อยากบอกว่าผ้าห่มบนเตียงเตาเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว แต่พอคำพูดมาถึงริมฝีปาก เธอก็กลืนกลับลงไปหมด พูดอ้อมไปอ้อมมา สุดท้ายก็ยังหนีปมลึกที่สุดในใจไม่พ้น—เธอกำลังตั้งท้องลูกที่ไม่รู้ว่ามาจากไหน ชาวบ้านทั้งหมู่บ้านต่างซุบซิบนินทาลับหลัง ผู้ชายที่เพิ่งกราบไหว้ฟ้าดินแต่งงานกับเธอคนนี้ จะยอมรับเธอได้อย่างแท้จริงหรือเปล่า?
ความเงียบแผ่คลุมไปทั่วห้องดินเล็ก ๆ มีเพียงเสียงเทียนแตกเป๊าะเบา ๆ หลังลังเลอยู่นาน หงอิงก็ถามออกมาเสียงแผ่ว น้ำเสียงอ่อนโยนเจือความกังวลอยู่เล็กน้อยว่า “เต๋อฟา ต่อจากนี้ไป คุณจะดีกับฉันจากใจจริงไหม?”
จางเต๋อฟาเงยหน้าขึ้นพรวด ดวงตาคู่นั้นส่องประกายเจิดจ้าในแสงเทียนที่ไหววูบ ภายในเต็มไปด้วยความประหม่า ความจริงจัง และความไม่รู้จะทำอย่างไรอยู่หลายส่วน ริมฝีปากเขาขยับอยู่หลายครั้ง คล้ายรวบรวมกำลังทั้งหมดที่มี แต่กลับเรียบเรียงคำพูดให้ครบประโยคไม่ได้สักที ใบหน้าคล้ำแดงขึ้นทีละน้อยด้วยความร้อนใจ แม้แต่ใบหูก็ร้อนผ่าว
หงอิงไม่ได้เร่งเขา เพียงนั่งนิ่ง ๆ มองเขาด้วยสายตาสงบ เธอดูออกว่าคนซื่อตรงคนนี้กำลังปั่นป่วนอยู่ในใจ
ผ่านไปครู่ใหญ่ จางเต๋อฟาจึงค่อย ๆ เอ่ยปาก น้ำเสียงค่อนข้างทุ้มและเจือความกระดาก แต่ละคำชัดเจนหนักแน่นว่า “จะครับ”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง คล้ายกลัวว่าคำพูดนี้จะหนักแน่นไม่พอ จึงเสริมด้วยน้ำเสียงจริงจังขึ้นว่า “ผมจะดีกับคุณแน่นอน”
ในห้องเงียบไปอีกชั่วขณะ จางเต๋อฟาสูดหายใจเข้าลึก ๆ คล้ายตัดสินใจครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิต น้ำเสียงยังคงเชื่องช้า แต่ทุกคำหนักแน่นเป็นพิเศษ “คำพูดเหลวไหลที่คนอื่นพูดกัน ผมได้ยินหมดแล้ว ผมไม่รังเกียจคุณ แล้วก็ไม่รังเกียจลูกในท้องคุณแม้แต่นิดเดียว ตั้งแต่นี้ไป เด็กคนนี้ก็คือสายเลือดของตระกูลจางเรา พอคลอดออกมาก็ให้เรียกผมว่าพ่อ เรียกคุณว่าแม่ เราสามคนจะใช้ชีวิตกันอย่างมั่นคง”
หงอิงนิ่งงันไปทั้งตัว
เธอเคยจินตนาการคำตอบไว้สารพัด คิดว่าเขาคงสัญญาว่าจะให้เธอได้กินอิ่มใส่เสื้อผ้าอุ่น ๆ หรือบอกว่าต่อไปจะขยันทำงานสร้างครอบครัวให้มั่นคง แต่ไม่เคยคิดเลยว่าเรื่องแรกที่เขาหยิบยกขึ้นมาพูด จะเป็นเรื่องเด็กคนนี้—เด็กที่ทำให้เธอเงยหน้าไม่ขึ้น
ชีวิตน้อย ๆ ที่ยังไม่ลืมตาดูโลกนี้มีชาติกำเนิดเป็นปริศนา ทำให้เธอถูกคนในหมู่บ้านมองด้วยสายตาดูแคลน ต้องคอยหลบเลี่ยงเสียงนินทาของคนอื่นไม่ว่าจะไปที่ไหน แต่ในปากของจางเต๋อฟา เด็กคนนี้กลับกลายเป็น “ลูกของครอบครัวเรา” อย่างง่ายดาย
ความร้อนผ่าวปนขมปร่าพลันเอ่อขึ้นมาที่ขอบตา ดวงตาของหงอิงแดงก่ำในพริบตา เธอกัดริมฝีปากล่าง พยายามกลั้นไม่ให้น้ำตาร่วง ยังคงจ้องมองจางเต๋อฟานิ่ง ๆ
จางเต๋อฟาถูกเธอมองจนใจหวิว ในแววตามีทั้งความประหม่าและความคาดหวังอย่างระมัดระวัง เขากลัวว่าหงอิงจะไม่เชื่อคำพูดของเขา กลัวว่าเธอยังคงมีปมค้างคาใจ นั่งไม่ติดที่จนมือไม้ไม่รู้จะวางตรงไหน
หงอิงไม่ได้พูดอะไร เพียงขยับตัวเข้าไปหาเขาเล็กน้อย แล้วเอนซบลงในอ้อมแขนกว้างใหญ่ของเขา
ร่างของจางเต๋อฟาแข็งทื่อขึ้นมาทันที ราวกับถูกตอกตรึงไว้กับที่ แขนทั้งสองข้างค้างอยู่กลางอากาศ จะยกขึ้นก็ไม่ใช่ จะวางลงก็ไม่เชิง แข็งเกร็งไปหมด หงอิงไม่ได้ใส่ใจแม้แต่น้อย วางแก้มแนบกับแผงอกแน่นของเขา ได้ยินเสียงหัวใจเต้น “ตึกตักตึกตัก” ชัดเจนจากในอก ทั้งเร็วทั้งรวน กระแทกจนหัวใจเธอสั่นไหว
เธออดหัวเราะเบา ๆ ไม่ได้ ก่อนหยอกเสียงแผ่วว่า “ฟังสิ หัวใจเต้นเร็วขนาดนี้ ตื่นเต้นอะไรล่ะ?”
จางเต๋อฟายังคงไม่พูดอะไร แต่แขนที่ค้างอยู่กลางอากาศก็ยังค่อย ๆ ลดลงในที่สุด ฝ่ามือวางลงบนแผ่นหลังของเธอเบา ๆ แทบไม่ออกแรง ราวกับในอ้อมแขนมีสมบัติล้ำค่าที่แตกหักง่าย กลัวเหลือเกินว่าหากออกแรงแม้แต่นิดเดียวจะทำให้เธอเจ็บ
หงอิงค่อย ๆ หลับตาลง ความน้อยเนื้อต่ำใจ ความหวาดกลัว และความไม่สบายใจที่สะสมมาตลอดหลายวันมลายหายไปอย่างเงียบงันในวินาทีนี้ ผู้ชายซื่อตรงทึ่มทื่อที่อยู่ข้างกาย มอบความมั่นคงให้เธอด้วยวิธีที่ไม่ประสีประสาที่สุด แสงเทียนไหววูบ บรรยากาศในห้องค่อย ๆ อ่อนโยนและหวานละมุน
นอกหน้าต่าง ราตรีมืดมิด จันทร์เต็มดวงลอยอยู่กลางฟ้า แสงจันทร์สาดลงบนพื้นดินเป็นชั้นบาง ๆ ดูคล้ายมีน้ำค้างแข็งปกคลุมพื้น เสียงจิ้งหรีดนอกลานบ้านร้องไม่หยุด สลับกันดังระงม บางครั้งก็มีเสียงสุนัขเห่าจากปากทางเข้าหมู่บ้านดังมาไม่ใกล้ไม่ไกล ยิ่งขับให้หมู่บ้านเงียบสงัด ผ่านไปครู่หนึ่ง เด็กบ้านหนึ่งที่อยู่ไกลออกไปก็ร้องไห้กลางดึกสองสามครั้ง ก่อนจะเงียบลงในเวลาไม่นาน ทั้งหมู่บ้านกลับคืนสู่ความสงบอีกครั้ง
ข่าวที่หงอิงแต่งงานเข้าบ้านจางเต๋อฟาทั้งคืนแพร่ไปทั่วหมู่บ้านตั้งแต่เช้าวันถัดมา
ที่จริงเมื่อคืนมีชาวบ้านที่กลับบ้านดึกบังเอิญเห็นเข้าแล้ว มีคนเห็นหงอิงหิ้วห่อผ้าหยาบเดินจากฝั่งตะวันออกของหมู่บ้านไปทางเหนือ ก้มหน้าต่ำ เดินรีบร้อน ดูก็รู้ว่ามีเรื่องหนักใจ ข่าวแพร่จากปากหนึ่งไปสิบปาก จากสิบปากไปเป็นร้อย เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น รอบร้านขายของชำตรงปากทางเข้าหมู่บ้านก็เต็มไปด้วยคนว่างงาน สามสี่คนจับกลุ่มกัน พูดคุยถกเถียงเสียงดัง
“แต่งเข้าไปจริง ๆ แล้วเหรอ? เมื่อคืนฉันเห็นกับตาว่าเธอเดินเข้าบ้านจางเต๋อฟา ไม่มีทางผิดแน่”
“ก็ใช่น่ะสิ ใครจะไปคิดล่ะ จางเต๋อฟาเป็นโสดมาตั้งครึ่งชีวิต สุดท้ายกลับได้ผู้หญิงแบบนี้มาเป็นเมีย”
“จะว่าไปจางเต๋อฟาก็คิดอะไรไม่เป็นเหมือนกัน ผู้หญิงดี ๆ ไม่หา ดันไปแต่งกับคนที่มีลูกของคนอื่นอยู่ในท้อง ต่อไปจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน?”
“พูดแบบนั้นก็ไม่ถูก เขาโสดมาตั้งหลายปี บ้านก็เงียบเหงา มีผู้หญิงมาช่วยดูแลงานบ้านก็ดีแค่ไหนแล้ว ยังจะกล้าเลือกมากอีกหรือไง”
“เขายินดีน่ะไม่แปลก แล้วแม่ของเขาจะยอมเหรอ? ถ้าเป็นบ้านคนอื่นคงห้ามไม่ให้เข้าประตูไปนานแล้ว”
“โธ่ แม่เขารู้ดีจะตาย! ลูกชายอายุตั้งปูนนี้แล้วยังหาเมียไม่ได้ ตอนนี้มีคนมาช่วยอุ่นเตียง ช่วยสืบทอดสายเลือด จะพาลูกมาด้วยหรือเปล่าก็ไม่สำคัญ ดีใจแทบไม่ทันแล้ว!”
มีคนในกลุ่มลดเสียงลง ก่อนถามถึงเรื่องที่ทุกคนอยากรู้ที่สุดว่า “พวกคุณว่าเด็กในท้องหงอิงเป็นลูกใครกันแน่?”
พอคำถามนี้หลุดออกมา ทุกคนที่อยู่ตรงนั้นก็หูผึ่ง บทสนทนาสัพเพเหระที่เดิมทีคุยกันประปรายพลันคึกคักขึ้นทันที
“ยังต้องเดาอีกเหรอ? ต้องเป็นคนในหมู่บ้านเราแน่ ๆ ผู้ชายที่ไปทำงานข้างนอกไม่กลับมาทีเป็นปี ๆ แทบไม่มีโอกาสหรอก”
“ก็ไม่แน่เสมอไปหรอก จางต้าขุยออกไปทำงานตั้งครึ่งปีแล้ว ใครจะรู้ว่าช่วงครึ่งปีนี้มีคนนอกแอบแวะเวียนมาหรือเปล่า?”
“ฉันว่าปกติหงอิงดูเรียบร้อย ไม่ค่อยพูด ใครจะคิดว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น คนซื่อตรงน่ะ บางทีก็ไม่ได้แปลว่าจะประพฤติตัวดีเสมอไป”
ทุกคนพูดกันคนละคำสองคำ เดาสุ่มไปเรื่อย แต่พอจะให้ระบุชื่อใครสักคนให้แน่ชัดกลับพูดไม่ออก ต่างมองหน้ากันสองสามครั้งแล้วหยุดพูด ทว่าในใจต่างก็เริ่มคำนวณกันไปคนละทาง ค่อย ๆ ไล่คิดถึงผู้ชายในหมู่บ้านทีละคน
คนแรกที่ทุกคนเพ่งเล็งคือจางหงชาง ผู้ใหญ่บ้าน