ป้าฮวาทำหน้าที่แม่สื่อในหมู่บ้านมานานยี่สิบปี พบเห็นเรื่องราวมามากมาย มีจิตใจดีและเก็บความลับเก่งที่สุด เป็นคนเดียวในหมู่บ้านที่หงอิงพอจะขอความช่วยเหลือได้ และกล้าเอ่ยปากขอ
บ้านป้าฮวามีเรือนกระเบื้องสามห้อง ลานบ้านกว้างขวาง เลี้ยงไก่เป็ดไว้ฝูงหนึ่ง ภายในลานเก็บกวาดสะอาดสะอ้าน
หงอิงเพิ่งผลักประตูรั้วเข้าไป ก็ประจวบเหมาะกับตอนที่ป้าฮวาถือกะละมังน้ำออกมาเทพอดี
พอเห็นหงอิง ป้าฮวาก็ชะงักค้างอยู่กับที่ กะละมังในมือหยุดนิ่ง น้ำกว่าครึ่งกะละมังสาดลงบนหน้ารองเท้าของตัวเอง
“หงอิง? เช้าตรู่ขนาดนี้ มาทำอะไรที่นี่ล่ะ?”
หงอิงยืนอยู่ตรงประตู ไม่กล้าก้าวเข้าไป มือทั้งสองขยำชายเสื้อเบา ๆ ลำคอแหบพร่าอย่างหนัก
เธอรวบรวมสติอยู่นานกว่าจะเค้นประโยคออกมาได้ครบ “ป้าคะ ฉันมาขอให้ป้าช่วยเรื่องหนึ่งค่ะ”
ป้าฮวามองใบหน้าซีดเซียวอิดโรยของเธออยู่หลายวินาที ก็พอจะเดาเรื่องได้คร่าว ๆ จึงถอนหายใจแล้วผงกศีรษะไปทางในบ้าน
“เข้ามาคุยข้างในก่อน”
ภายในบ้านมีแสงสลัว เงียบจนไม่มีเสียงใด ๆ
ป้าฮวารินน้ำต้มสุกที่เย็นแล้วให้เธอหนึ่งชาม เลื่อนไปตรงหน้า ก่อนนั่งลงริมเตียงเตาอย่างเงียบ ๆ รอให้เธอพูดเอง ไม่เร่ง ไม่ซักถาม
หงอิงประคองชามด้วยสองมือ ปลายนิ้วแนบผิวกระเบื้องที่ยังอุ่น ทว่ามือก็ยังสั่นน้อย ๆ ควบคุมไม่อยู่
“ป้าคะ เรื่องที่คนในหมู่บ้านลือกันเกี่ยวกับฉัน ป้าคงได้ยินมาหมดแล้ว”
ป้าฮวาไม่ตอบ ถือว่าเป็นการยอมรับ
“ฉันอยากแต่งงานใหม่ค่ะ” หงอิงเงยหน้าขึ้น ดวงตาแดงก่ำ แต่น้ำเสียงกลับหนักแน่นอย่างยิ่ง “ก่อนพ่อตาแม่สามีจะจากไป พวกท่านกำชับฉันไว้เป็นพิเศษ บอกว่าฉันยังสาว ไม่ต้องยึดติดกับธรรมเนียมเก่าจนขังตัวเองไว้ ถ้าเจอคนที่ไว้ใจได้ ก็ลองก้าวไปข้างหน้าสักก้าว บ้านเป็นของผู้เฒ่าทั้งสอง ฉันไม่เอาอะไรทั้งนั้น ไม่โลภอะไรเลย แค่อยากหาที่อยู่สงบ ๆ ใช้ชีวิตค่ะ”
ป้าฮวาเป็นแม่สื่อมาทั้งชีวิต เคยเห็นผู้หญิงที่แต่งงานใหม่มาหลากหลายแบบ ทั้งคนโลภ คนหวังเงิน และคนที่อยากได้ชีวิตมั่นคง
แต่คนที่กำลังตั้งครรภ์ ชื่อเสียงป่นปี้ แล้วยังเดินมาขอแต่งงานใหม่ด้วยตัวเอง ทั้งเรียกร้องเพียงชีวิตที่สงบมั่นคงนั้น เธอเพิ่งเคยพบเป็นครั้งแรก
“พ่อแม่สามีของเธอไม่ห้ามจริง ๆ เหรอ?” ป้าฮวาถามย้ำ
“ไม่ห้ามจริง ๆ ค่ะ” หงอิงพยักหน้า “พวกท่านเป็นคนมีน้ำใจ เพียงแต่คงนึกไม่ถึงว่าฉันจะก่อเรื่องใหญ่โตขนาดนี้”
“แล้วเธอล่ะ มีเงื่อนไขอะไรบ้าง?”
หงอิงสูดหายใจลึก แล้วแจกแจงทีละข้ออย่างชัดเจน เป็นระเบียบ ไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย
“ข้อแรก บ้านฝ่ายชายต้องมีบ้านให้ฉันอยู่ ฉันพาลูกไปด้วย จะให้เร่ร่อนไปทั่วไม่ได้ อย่างน้อยก็ต้องมีที่ให้หลบแดดหลบฝนค่ะ”
“ข้อสอง ไม่ว่าใครจะแต่งกับฉัน ก็ห้ามรังเกียจเด็กในท้อง และห้ามซักไซ้เรื่องที่ผ่านมา ทุกอย่างในอดีตก็ให้จบไปค่ะ”
“ข้อสาม ต่อไปต้องเลี้ยงเด็กคนนี้เหมือนลูกแท้ ๆ ห้ามลำเอียง ห้ามปล่อยให้เขาต้องลำบากค่ะ”
พูดจบ เธอก็เสริมอีกประโยค “สินสอดฉันไม่ติดใจสักนิด จะมีหรือไม่มีก็ได้ มากน้อยไม่สำคัญ ขอแค่เป็นคนซื่อสัตย์ จิตใจดี และเต็มใจใช้ชีวิตอย่างจริงจังก็พอค่ะ”
ป้าฮวาฟังจบแล้วเงียบไปนาน
เธอมองหญิงสาวตรงหน้า ทั้งที่ถูกด่าทอจนยับเยินและมีเรื่องให้กลัดกลุ้มเต็มไปหมด แต่กลับยังมองอะไรได้กระจ่าง ไม่โลภ ไม่แย่งชิง ขอเพียงทางรอดสักทาง
หัวใจป้าฮวาปั่นป่วนด้วยความรู้สึกหลากหลาย ท้ายที่สุดก็อดถามไม่ได้ “หงอิง บอกป้าตามตรง เด็กคนนี้เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่? ถ้าเธอถูกใครรังแกก็บอกป้า ป้าช่วยอะไรได้ก็จะช่วยเต็มที่”
ขอเพียงเธอยอมพูดความจริง ต่อให้ลำบากแค่ไหนก็ยังหาทางคลี่คลายได้
แต่หงอิงกลับเพียงส่ายหน้าเบา ๆ
ท่าทางนั้นแผ่วเบา ทว่าหนักแน่นอย่างยิ่ง
เธอพูดไม่ได้ และไม่กล้าพูด
เรื่องบางอย่างที่ซ่อนอยู่ในความมืดและเน่าเปื่อยอยู่ในค่ำคืน หากพูดออกมาเมื่อไร ชีวิตทั้งชีวิตของเธอก็จะพังทลาย
เธอยอมแบกชื่อเสียงฉาวโฉ่ติดตัวไปตลอดชีวิต ยังดีกว่าต้องเปิดโปงเรื่องนั้นให้ทุกคนเห็น
ป้าฮวาผ่านชีวิตมาครึ่งค่อนชีวิต มองคนได้แม่นยำยิ่ง
เพียงเห็นหงอิงอดกลั้นและอึดอัดใจ ทั้งเต็มไปด้วยความหวาดกลัวแต่ไม่ยอมเผยออกมาสักคำ เธอก็เข้าใจในทันที
หญิงสาวคนนี้ไม่ได้สำส่อนเหลวไหล แต่กำลังแบกความคับข้องใจอันใหญ่หลวงที่พูดออกมาไม่ได้ไว้ในใจ
หากเธอไม่รู้จักรักนวลสงวนตัวจริง ๆ ก็คงไม่หวาดหวั่นทุกข์ทรมานถึงเพียงนี้ และยอมแบกรับความผิดแทนตัวเองอยู่ฝ่ายเดียว
“ได้” ป้าฮวาไม่ซักไซ้ต่ออีก คลายใจลงอย่างสิ้นเชิง “ป้าไม่ถามแล้ว ป้าพอเข้าใจความลำบากของเธออยู่บ้าง จะช่วยหาคนที่เหมาะสมให้ดี ๆ รับรองไม่ทำให้เธอต้องเสียเปรียบ”
เธอเดินไปมาในบ้านสองสามก้าว ก่อนเริ่มพิจารณาอย่างจริงจัง
“ตอนนี้ป้ามีอยู่สองคนที่เหมาะ ๆ เดี๋ยวเล่าให้ฟัง เธอลองชั่งใจดูเอง”
“คนหนึ่งคือจางเต๋อฟาในหมู่บ้านเรา อายุยี่สิบหกยี่สิบเจ็ด เป็นคนซื่อจริงใจ จิตใจเที่ยงธรรม ไม่เคยเข้าไปยุ่งกับเรื่องถูกผิดหรือเรื่องซุบซิบนินทาในหมู่บ้าน ที่บ้านฐานะไม่ดี มีแค่แม่ลูกสองคนอาศัยอยู่ในบ้านดินสามห้อง ปกติทำนา ว่างเมื่อไรก็ไปทำงานรับจ้างที่เตาเผาอิฐ เป็นคนขยันทำงาน แต่ที่บ้านยากจนเกินไปเลยแต่งเมียไม่ได้สักที แม่ของเขาก็เป็นคนมีน้ำใจ นิสัยอ่อนโยน ไม่หาเรื่องและไม่ใจร้าย”
“อีกคนเป็นคนหมู่บ้านข้าง ๆ แซ่ม่า เมียป่วยตายไปเมื่อปีก่อน เขาเลี้ยงลูกสาวตัวเล็ก ๆ อยู่คนเดียว เป็นคนทำงานเก่ง หัวไว บ้านมีฐานะดี สร้างบ้านอิฐมุงกระเบื้อง ชีวิตความเป็นอยู่สบายกว่า เพียงแต่เขามีลูกสาวแท้ ๆ อยู่แล้ว ต่อไปอาจมีเรื่องกระทบกระทั่งกันบ้าง หรือมีใจลำเอียงได้”
สองตัวเลือกวางอยู่ตรงหน้า ใครมองออกก็ย่อมเห็นข้อดีข้อเสียชัดเจน
คนหมู่บ้านข้าง ๆ มีเงินมีบ้าน ชีวิตมั่นคง ส่วนจางเต๋อฟาในหมู่บ้านเรามีแต่บ้านโล่ง ๆ ชีวิตยากลำบาก
แต่หงอิงแทบไม่ลังเลแม้แต่น้อย รีบเอ่ยขึ้นทันที “ป้าคะ ช่วยพูดเรื่องจางเต๋อฟาให้ฉันหน่อยค่ะ”
ป้าฮวาชะงักไป “ไม่ลองคิดอีกหน่อยเหรอ? ชีวิตที่บ้านเขาลำบาก แต่งไปอยู่กับเขาเธอต้องเหนื่อยนะ”
“ไม่ต้องคิดแล้วค่ะ” แววตาหงอิงนิ่งมั่นคง “เขาซื่อสัตย์ เก็บความลับเก่ง มีจิตใจดี และพึ่งพาได้ค่ะ”
ในใจเธอมีแผนของตัวเอง แต่ไม่กล้าพูดออกไป
ต่อให้หมู่บ้านอื่นจะดีแค่ไหน คนที่นั่นก็ยังเป็นคนแปลกหน้า จิตใจคนยากแท้หยั่งถึง เธอมีความลับที่เปิดเผยไม่ได้ซ่อนอยู่ หากแต่งไปอยู่ต่างถิ่น ไม่ช้าก็เร็วคนอื่นต้องขุดคุ้ยอดีตของเธอ แล้วสักวันก็ต้องเกิดเรื่อง
มีเพียงคนในหมู่บ้านเดียวกันที่รู้จักมักคุ้นกันดี แม่ลูกตระกูลจางเป็นคนซื่อสัตย์จริงใจ ไม่เคยนินทาว่าร้ายใคร เป็นครอบครัวเดียวในตอนนี้ที่พอจะรับเธอไว้และคอยปกป้องได้อย่างจริงใจ
“ได้” ป้าฮวาพยักหน้า “ในเมื่อเธอตัดสินใจแล้ว ป้าจะไปช่วยถามให้ อีกสองสามวันจะบอกให้รู้ว่าได้เรื่องหรือเปล่า”
หงอิงลุกขึ้น ยกมือคำนับป้าฮวาอย่างจริงจัง
เดินมาถึงหน้าประตูรั้ว เธอยังคงไม่สบายใจ จึงหันกลับมาเอ่ยขอเสียงเบา “ป้าคะ ฉันขอร้องเรื่องหนึ่ง ไม่ว่าเรื่องนี้จะสำเร็จหรือไม่ อย่าบอกคนอื่นนะคะว่าฉันมาหาป้า ฉันทนฟังคนนินทาเพิ่มไม่ไหวแล้วจริง ๆ”
“วางใจเถอะ” ป้าฮวาโบกมือ “ป้าทำอาชีพนี้มาทั้งชีวิต เก็บความลับเก่งที่สุดแล้ว เธอกลับไปสบายใจ รอข่าวอยู่ที่บ้านก็พอ”
หลังหงอิงจากไป ป้าฮวายืนอยู่หน้าประตูรั้ว มองแผ่นหลังผอมบางของเธอจนลับตา
หงอิงก้มหน้าตลอดทาง เดินชิดกำแพงอย่างรวดเร็วและแผ่วเบา ท่าทางระมัดระวังและหวาดหวั่น ราวกับกลัวว่าจะมีคนเห็นหรือจับจ้อง
แสงอาทิตย์ยามเช้าทอดเงาของหงอิงให้เรียวยาว ไหวเอนล่องลอย ชวนให้รู้สึกปวดใจเป็นพิเศษ
ทุกคนต่างด่าทอ เหยียบย่ำ และหัวเราะเยาะเธอ แต่ไม่มีใครรู้เลยว่าหญิงสาวคนนี้กำลังแบกความลำบากใหญ่หลวงเพียงใดไว้ในใจ