สวี่เจียงเหอราวกับกำลังกลั้นลมหายใจ เตรียมปลดปล่อยออกมา
เขารวบรวมแรงไว้ ก่อนจะโยกไหล่หลอกหนึ่งจังหวะ แล้วเลี้ยงบอลไขว้หลัง หลบคู่ต่อสู้ไปได้อย่างหมดจด
เสียงฮือฮาดังขึ้นทั่วสนามอีกครั้ง
เว่ยเจียหาวฉลาดขึ้นตั้งนานแล้ว เขาถอยไปเปิดพื้นที่ด้านหนึ่ง พอสวี่เจียงเหอหลบผ่านไปได้ก็มีช่องว่างให้เล่นเยอะ แรงฮึดพลันพุ่งขึ้นมา เขาเร่งฝีเท้าพุ่งเข้าไป กระโดดขึ้น หมายจะยัดลูกลงห่วง!
“ปัง!”
ลูกบอลกระแทกลงห่วง แล้วถูกยัดลงไปตรง ๆ!
มือของสวี่เจียงเหอตบโดนห่วงตามไปด้วย จนมันสั่นครางหึ่ง ๆ!
“เชี่ย!”
“เชี่ย ๆ!”
“แม่งยัดลงจริง ๆ ด้วย เชี่ยเอ๊ย!!”
“โคตรเจ๋ง โคตรเจ๋งเลย เชี่ย!!”
“สวี่เจียงเหอ เชี่ยเอ๊ย สวี่เจียงเหอ!!”
……
การยัดลูกครั้งนี้เลือดร้อนสุด ๆ จนทั้งสนามแทบคลั่งไปด้วย เสียงชมว่าเจ๋งดังลามไปถึงคนในสนามข้าง ๆ ด้วย
เว่ยเจียหาววิ่งเข้ามาราวกับคนบ้า ตื่นเต้นยิ่งกว่าสวี่เจียงเหอเสียอีก
“โคตรเจ๋ง! โคตรเจ๋งเลย เชี่ย!!” เขาต่อยสวี่เจียงหนึ่งหมัดแล้วตะโกนลั่น
แต่แล้วเว่ยเจียหาวก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่าแม้ใบหน้าของสวี่เจียงเหอจะแดงก่ำแต่ยังสงบนิ่ง ทว่าดวงตาทั้งสองกลับแดงก่ำ
เว่ยเจียหาวเข้าใจได้อย่างรวดเร็ว เขายิ้มน้อย ๆ กัดฟันแล้วพูดว่า “พี่ชาย โคตรเจ๋ง!”
“ก็พอไหว แค่มือเจ็บนิดหน่อย” สวี่เจียงเหอยิ้มพลางพูดเสียงเบา
เว่ยเจียหาวตาโต “เชี่ย...จริงดิ??”
จบหนึ่งรอบแล้ว ทีมถัดไปก็ลงสนาม
พอทีมนี้ลงมา สายตาที่มองสวี่เจียงเหอก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
โดยเฉพาะคนที่คอยประกบสวี่เจียงเหอ เสื้อผ้าอุปกรณ์บนตัวดูเด่นสะดุดตา คล้ายเว่ยเจียหาวมาก เห็นได้ชัดว่าฐานะทางบ้านดี และมีหน้ามีตาอยู่ในกลุ่มเพื่อนที่ห้องกับที่โรงเรียน