สุดสัปดาห์
ช่วงเช้าสอบวิทยาศาสตร์รวม ช่วงบ่ายสอบภาษาอังกฤษ
วิทยาศาสตร์รวมเป็นวิชาที่สวี่เจียงเหอยังอ่อนอยู่ในตอนนี้ แต่เขาก็ทำเต็มที่แล้ว
ส่วนภาษาอังกฤษเป็นวิชาที่เขาถนัดมาก หลังสอบเสร็จยังส่งกระดาษคำตอบก่อนเวลา 15 นาทีแล้วเดินออกไป ทำเอาคนในห้องสอบเดียวกันมองตามกันอึ้ง ๆ
อาจารย์ประจำชั้นไม่ได้กำหนดอะไรสำหรับคาบอ่านหนังสือตอนเย็น จะมาก็ได้ ไม่มาก็ได้ ถือเป็นวันหยุดสั้น ๆ
ก่อนหน้านี้เว่ยเจียหาวนัดสวี่เจียงเหอไว้แล้วว่าจะไปเล่นบาสด้วยกันหลังสอบเสร็จ สวี่เจียงเหอไม่ลืม หลังกลับบ้านไปเปลี่ยนจากชุดนักเรียนเป็นรองเท้ากับเสื้อผ้าชุดอื่น แล้วหยิบโทรศัพท์ติดมือมาด้วย
ชาติที่แล้วตอนเรียนมัธยมปลาย สวี่เจียงเหอแทบไม่มีเพื่อนสนิท ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเว่ยเจียหาวก็ไม่ได้ดีเป็นพิเศษ แค่เป็นเพื่อนร่วมโต๊ะกันมาตลอด เลยได้คุยกันมากหน่อย
ส่วนเสิ่นเซวียนนั้นก็เป็นเรื่องเมื่อหลายปีให้หลัง ตอนเรียนปริญญาโท สมัยมัธยมปลายทั้งคู่แทบไม่เคยพูดกันเลย
เมื่อกลับมาถึงโรงเรียนมัธยมอันดับหนึ่ง สวี่เจียงเหอก็โทรหาเว่ยเจียหาวที่หน้าโรงเรียนแล้วถามว่า “ฮัลโหล อยู่ไหน?”
“กำลังกินของหวานชิงปู่เหลียงอยู่ หน้าโรงเรียนนี่แหละ ร้านชานมอาหมิง นายจะมาไหม? มากินสักถ้วยสิ ฉันเลี้ยง”
“อากาศแบบนี้จะกินชิงปู่เหลียงอะไรกัน? ฉันไม่กินหรอก รออยู่หน้าโรงเรียนนี่แหละ”
“ได้ ๆ เดี๋ยวไปเดี๋ยวนี้”
ไม่นานนัก
เว่ยเจียหาวก็วิ่งเหยาะ ๆ ข้ามถนนมา
หน้าตาก็ไม่ได้เรื่อง ฝีมือเล่นบาสก็ชวนพูดไม่ออก แต่แต่งตัวจัดเต็มสุด ๆ
เสื้อบาสจอร์แดนของแท้ รองเท้าบาสโคบีราคาพันกว่าหยวน สนับเข่า สนับข้อมือใส่มาครบ แถมยังคาดผมสีแดงอีกด้วย