นอกจากกลุ่มเด็กเรียนที่เต็มไปด้วยความรู้สึกเหนือกว่าคนอื่นแล้ว กลุ่มย่อยอื่น ๆ ในห้องก็ไม่ต่างกันเท่าไร พอจับกลุ่มกันทีไร คุยกันไม่กี่ประโยคก็วกกลับมาที่สวี่เจียงเหอ เพียงแต่ความมุ่งร้ายกับความหยิ่งยโสไม่ได้เห็นชัดนัก
“นี่ พวกเธอว่าสวี่เจียงเหอคราวนี้จะพัฒนาขึ้นไหม?”
“น่าจะนะ หลิวตันบอกอยู่ตลอดว่าเขาตั้งใจมาก ลงแรงไปย่อมได้ผลตอบแทน”
“ก็จริง ฉันว่าต้องดีขึ้นแน่ แต่คงไม่มากนัก ยังไงก็เพิ่งผ่านไปแค่ครึ่งเดือน การเรียนจะง่ายขนาดนั้นได้ยังไง”
“ถ้าคราวนี้เขาขยับขึ้นมาสิบอันดับ ฉันจะยอมรับเลยว่าเจ๋งมาก!”
“สิบอันดับเลยเหรอ? ยากเกินไปมั้ง!”
“ยากจริง ๆ!”
……
อีกฟากหนึ่ง
วันนี้สวี่กั๋วจงหยุดงาน แต่สีหน้ากลับหม่นหมองมาตลอด
เรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนยังทำให้สวี่กั๋วจงตั้งตัวไม่ติดจนถึงตอนนี้
ลูกชายที่เมื่อก่อนเชื่อฟังว่านอนสอนง่าย จะตีจะด่าก็ไม่เคยตอบโต้ กลับกล้าขัดคำสั่งและเถียงพ่ออย่างนั้นหรือ?
ที่น่าโมโหยิ่งกว่าคือเมื่อคืนสวี่กั๋วจงเถียงลูกชายไม่ชนะ โดยเฉพาะตอนท้ายที่สวี่เจียงเหอบอกให้เขากลับไปคิดให้ดีด้วยตัวเอง...
นี่มันคำพูดอะไรกัน?
น้ำเสียงกับท่าทีแบบนั้นหมายความว่ายังไง?
แม้แต่หัวหน้าในโรงงานก็ยังไม่วางท่ากับสวี่กั๋วจงขนาดนี้!
แต่พอคิดอีกที สวี่กั๋วจงก็ทบทวนตัวเอง เขาไม่ใช่คนไร้เหตุผลจริง ๆ
สิ่งที่ทำให้เขากระวนกระวายใจที่สุดคือผลการเรียนของสวี่เจียงเหอ
ปลายภาคเรียนที่แล้วสอบได้แค่สี่ร้อยคะแนน? อยู่ในสิบอันดับท้ายของห้อง? ทำไมถึงสอบได้แบบนั้น? ไม่ละอายใจบ้างหรือ? ที่โรงเรียนเอาแต่ทำอะไรอยู่?