พลังปราณฟื้นคืน:เริ่มต้นด้วยวิชาลมหายใจ

ตอนที่ 8 แมลงวันกับยุง

6 นาที· 1.4K คำ

ตีสอง

เฉินชิงอันนั่งอยู่บนเก้าอี้เอนตรงระเบียง มือคีบบุหรี่สูบพ่นควันโขมง ขณะเดียวกันหยางหลิวที่ดูเหนื่อยล้าแต่ดวงตากลับเป็นประกายก็เดินมาหาเขา «นายลงมือหนักจริง ๆ นะ หรือว่าเห็นฉันจะไปดูตัวแล้วหึง?» ตอนพูด เสียงของหยางหลิวแหบเล็กน้อย

«ถ้าฉันหึงจริง ตอนนี้เธอคงไม่ได้แค่เสียงแหบ แต่ขาเป๋ไปแล้ว» เฉินชิงอันตอบเสียงเรียบ

หยางหลิวกลอกตา «ง่วงแล้ว กลับไปนอนดีกว่า»

พอเดินไปถึงหน้าห้องนอน หยางหลิวก็หันมาพูดว่า «เสี่ยวอันจื่อ คราวหน้ารอสายจากฉันด้วย!»

เฉินชิงอัน: ....

หลังหยางหลิวเข้าไปในห้องนอน เฉินชิงอันก็โยนบุหรี่ในมือลง เงยหน้ามองท้องฟ้าด้านนอก ก่อนจะชะงักไป

แม้เมืองเจี้ยนจะไม่ใช่มหานครระดับแนวหน้าอย่างเมืองหลวงหรือเมืองโม่ตู แต่ก็เรียกได้ว่าใกล้เคียง แสงไฟรบกวนท้องฟ้าก็รุนแรงมาก ปกติต่อให้เป็นคืนที่ฟ้าโปร่ง ก็ไม่มีทางมองเห็นดาวได้ ทว่าตอนนี้เมื่อเงยหน้าขึ้นกลับเห็นดวงดาวเต็มท้องฟ้า

ดวงดาวสว่างขึ้นแล้ว!

เฉินชิงอันหลับตา เริ่มโคจรวิธีการหายใจ

การบำเพ็ญเพียรต่างหากคือสิ่งสำคัญที่สุด สตรีก็เป็นเพียงกระดูกแห้งในหลุมศพ จะปล่อยให้ความลุ่มหลงในสตรีมาขัดขวางการฝึกฝนไม่ได้!

เช้าวันถัดมา

หยางหลิวถูกนาฬิกาปลุกในห้องนอนปลุกให้ตื่น พอลืมตาก็พบว่าข้างกายว่างเปล่า เมื่อออกมาดูที่ห้องนั่งเล่นก็เห็นเฉินชิงอันนอนอยู่บนเก้าอี้เอนตรงระเบียง

เสียงของหยางหลิวทำให้เฉินชิงอันซึ่งกำลังบำเพ็ญเพียรลืมตาขึ้นเช่นกัน

«เสี่ยวอันจื่อ คิดถึงฉันจนทนไม่ไหวใช่ไหม?» หยางหลิวก้าวขายาวเรียวเดินเข้ามาหาเขาอย่างเย้ายวน «ฉันก็คิดถึงนายเหมือนกันนะ แต่ก็รู้จักฉันดีนี่ สำหรับฉัน ความรักสู้หน้าที่การงานไม่ได้หรอก»

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป