ตีสอง
เฉินชิงอันนั่งอยู่บนเก้าอี้เอนตรงระเบียง มือคีบบุหรี่สูบพ่นควันโขมง ขณะเดียวกันหยางหลิวที่ดูเหนื่อยล้าแต่ดวงตากลับเป็นประกายก็เดินมาหาเขา «นายลงมือหนักจริง ๆ นะ หรือว่าเห็นฉันจะไปดูตัวแล้วหึง?» ตอนพูด เสียงของหยางหลิวแหบเล็กน้อย
«ถ้าฉันหึงจริง ตอนนี้เธอคงไม่ได้แค่เสียงแหบ แต่ขาเป๋ไปแล้ว» เฉินชิงอันตอบเสียงเรียบ
หยางหลิวกลอกตา «ง่วงแล้ว กลับไปนอนดีกว่า»
พอเดินไปถึงหน้าห้องนอน หยางหลิวก็หันมาพูดว่า «เสี่ยวอันจื่อ คราวหน้ารอสายจากฉันด้วย!»
เฉินชิงอัน: ....
หลังหยางหลิวเข้าไปในห้องนอน เฉินชิงอันก็โยนบุหรี่ในมือลง เงยหน้ามองท้องฟ้าด้านนอก ก่อนจะชะงักไป
แม้เมืองเจี้ยนจะไม่ใช่มหานครระดับแนวหน้าอย่างเมืองหลวงหรือเมืองโม่ตู แต่ก็เรียกได้ว่าใกล้เคียง แสงไฟรบกวนท้องฟ้าก็รุนแรงมาก ปกติต่อให้เป็นคืนที่ฟ้าโปร่ง ก็ไม่มีทางมองเห็นดาวได้ ทว่าตอนนี้เมื่อเงยหน้าขึ้นกลับเห็นดวงดาวเต็มท้องฟ้า
ดวงดาวสว่างขึ้นแล้ว!
เฉินชิงอันหลับตา เริ่มโคจรวิธีการหายใจ
การบำเพ็ญเพียรต่างหากคือสิ่งสำคัญที่สุด สตรีก็เป็นเพียงกระดูกแห้งในหลุมศพ จะปล่อยให้ความลุ่มหลงในสตรีมาขัดขวางการฝึกฝนไม่ได้!
เช้าวันถัดมา
หยางหลิวถูกนาฬิกาปลุกในห้องนอนปลุกให้ตื่น พอลืมตาก็พบว่าข้างกายว่างเปล่า เมื่อออกมาดูที่ห้องนั่งเล่นก็เห็นเฉินชิงอันนอนอยู่บนเก้าอี้เอนตรงระเบียง
เสียงของหยางหลิวทำให้เฉินชิงอันซึ่งกำลังบำเพ็ญเพียรลืมตาขึ้นเช่นกัน
«เสี่ยวอันจื่อ คิดถึงฉันจนทนไม่ไหวใช่ไหม?» หยางหลิวก้าวขายาวเรียวเดินเข้ามาหาเขาอย่างเย้ายวน «ฉันก็คิดถึงนายเหมือนกันนะ แต่ก็รู้จักฉันดีนี่ สำหรับฉัน ความรักสู้หน้าที่การงานไม่ได้หรอก»