จนเกือบเที่ยง หยางหลิวในชุดทำงาน ถุงน่องสีดำ และรองเท้าส้นสูงก็ก้าวฉับ ๆ เข้ามาในแผนก
“พี่หลิว!”
“สวัสดีค่ะผู้จัดการ!”
....
ทุกคนพากันทักทาย
“อืม!” หยางหลิวพยักหน้าอย่างอารมณ์ดี “มื้อเที่ยงวันนี้ฉันเลี้ยง สั่งพิซซ่ากับไก่ทอดมาแล้ว!”
“พี่หลิวสุดยอดที่สุด!”
“พี่หลิวเจ๋งมาก!”
ทุกคนโห่ร้องกันลั่น หยางหลิวพอใจกับคำยกยอของพวกเขามาก “ชิงอันล่ะ?”
ได้ยินดังนั้น จางเมิงเมิงก็รีบตอบ “พี่อันอยู่ในห้องทำงาน กำลังจัดการเอกสารค่ะ” จากนั้นก็ลดเสียงลง “พี่หลิว พี่อันบ่นว่าพี่ทำงานช้าเกินไปด้วยค่ะ”
“หึ ๆ” หยางหลิวยิ้ม “ไม่พอใจที่แม่คนนี้ทำงานน้อยงั้นเหรอ? แม่คนนี้ไม่ได้โยนงานทั้งหมดให้เขาก็บุญแล้ว”
พูดจบ หยางหลิวก็เดินตรงเข้าไปในห้องทำงาน แล้วเห็นเฉินชิงอันกำลังก้มหน้าจัดการเอกสารอยู่ “ทำไปได้เท่าไรแล้ว?”
“คงต้องพรุ่งนี้ถึงจะเสร็จ” เฉินชิงอันตอบ
“นี่นายทำงานยังไงถึงได้ช้าขนาดนี้?” หยางหลิวขึ้นเสียง
เฉินชิงอันส่งสายตาให้หยางหลิว เธอจึงปิดประตูห้องทำงาน แล้วดึงม่านบังตาลงด้วย ก่อนจะพูดเสียงดังว่า “ฉันเรียกนายกลับมาก็เพื่อให้ทำงาน ยังจะบ่นว่างานเยอะอีกเหรอ? ถ้านายไม่ทำ ยังมีคนอีกตั้งเยอะที่อยากทำ!”
ระหว่างพูด หยางหลิวก็เดินไปยืนด้านหลังเฉินชิงอัน วางมือทั้งสองข้างบนไหล่เขาแล้วเริ่มนวดให้ ก่อนจะโน้มตัวเข้าไปกระซิบข้างหู “เสี่ยวอันจื่อ กลับบ้านไปพักตั้ง 3 เดือน สบายดีสินะ เก่งกว่าเมื่อก่อนเยอะเลย”