เรือนเล็กอันห่างไกลผู้คนแห่งนี้คือที่พักของหลิวเหล่าซาน
ทุกครั้งหลังเก็บมูลสัตว์เสร็จ เขาจะกลับมาที่นี่เพื่อพักผ่อนครู่หนึ่ง พอฟ้าสาง ประตูเมืองเพิ่งเปิด ก็จะขับเกวียนมูลสัตว์ออกจากเมือง มุ่งหน้าไปยังท่าเรือนอกเมือง
บนท่าเรือมีเรือขนมูลสัตว์โดยเฉพาะ คอยรวบรวมน้ำมูลสัตว์จากเมืองเจียงหยาง แล้วขนไปขายตามหมู่บ้านและเมืองเล็ก ๆ ริมแม่น้ำ
หลิวเหล่าซานไม่ได้เข็นเกวียนมูลสัตว์เข้าไปในลาน แต่จอดไว้ในเพิงหญ้าข้าง ๆ
เพิงหญ้าตั้งอยู่ทางใต้ลม ห่างจากลานราว 10 จั้ง
เขาปลดม้า จูงมันเข้าไปในลาน ให้น้ำและหญ้าเป็นอาหาร
เจียงซินอันเห็นหลิวเหล่าซานเข้าไปในบ้าน จึงรออีกครึ่งเค่อ ก่อนรีบเข้าไปในเพิงหญ้า
เขาปีนขึ้นไปบนเกวียน เปิดฝาครอบ กลั้นหายใจฝ่ากลิ่นเหม็นคลุ้งที่แทบทำให้คนสลบ แล้วใช้ไม้ยาวปลายงอค่อย ๆ เขี่ยค้นในกระบะเกวียน ไม่นานก็พบศพของเกาโหย่วอี้
พอใจชื้นขึ้น เขารีบลงจากเกวียน กลับไปยังจุดซ่อนตัวเมื่อครู่ ถอดเสื้อผ้าออกจนหมดอย่างรวดเร็ว แล้วใช้ผ้าที่เตรียมไว้ก่อนหน้านี้ปิดจมูก
จากนั้นก็รีบกลับไปยังเพิงหญ้า ใช้ไม้เกี่ยวศพของเกาโหย่วอี้ขึ้นมาจากก้นกระบะเกวียน
ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนกัดฟันแน่น อุ้มศพที่เปื้อนน้ำมูลสัตว์ขึ้นมา แล้วลงจากเกวียนอย่างทุลักทุเลและระมัดระวัง
แม้จะระวังอย่างที่สุด แต่น้ำมูลสัตว์ที่เต็มกระบะก็ยังเอ่อล้นออกมา ไหลย้อยลงมาอย่างช้า ๆ
โชคดีที่หลิวเหล่าซานอยู่ไกล จึงไม่ได้ยินเสียง
พอลงจากเกวียน เจียงซินอันก็ถอนหายใจเฮือกหนึ่ง จากนั้นลากศพออกจากเพิงหญ้า มุ่งไปยังความมืดไกลลิบอย่างเชื่องช้า