ซูจวี๋รีบเปิดม่านโปร่ง ยื่นผ้าเช็ดหน้าสีขาวสะอาดไปจ่อริมฝีปากเกาหว่านฉิง
เจียงซินอันเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ในที่สุดก็เห็นใบหน้าของเกาหว่านฉิงชัดเจน
ยามนี้เกาหว่านฉิงมีสีหน้าเจ็บปวด ใบหน้างามซีดขาวอย่างคนป่วย
เขาไม่กล้ามองนาน รีบเบือนสายตากลับมาแล้วก้มหน้าลงต่ำ
เพราะตอนเกาหว่านฉิงไอ เสื้อชั้นในสีขาวนวลที่สวมอยู่เปิดออกมาก เผยให้เห็นผ้ารัดอกสีชมพูและผิวขาวผ่อง
ผ่านไปกว่าสิบลมหายใจ เกาหว่านฉิงจึงบ้วนน้ำลายเหนียวข้นลงบนผ้าเช็ดหน้า แล้วหยุดไอ
ซูจวี๋ถามด้วยสีหน้าเป็นกังวลว่า “ฮูหยินรู้สึกเป็นอย่างไรบ้างเจ้าคะ?”
เกาหว่านฉิงส่ายหน้า “ไม่เป็นไร”
จากนั้นนางก็หันไปมองเจียงซินอัน “เจ้าออกไปก่อน เรื่องน้องสาวเจ้า รีบจัดการให้เรียบร้อย”
“ขอรับ ฮูหยิน” เจียงซินอันขานรับอย่างนอบน้อม ก่อนค่อย ๆ ถอยออกไป
เมื่อมาถึงด้านนอก เขาก็ยกถังอุจจาระขึ้นอย่างระมัดระวัง แล้วเดินออกจากเรือนของเกาหว่านฉิงอย่างเงียบเชียบ
……
ครู่ต่อมา เจียงซินอันหิ้วถังอุจจาระมาถึงลานหลังบ้านที่ห่างไกลที่สุดของตระกูลหยาง ซึ่งอบอวลไปด้วยกลิ่นมูล
เขาตรงไปยังกองฟางข้างประตูหลังทันที เมื่อเห็นว่าไม่มีร่องรอยถูกแตะต้อง ก็โล่งใจขึ้นมาก
จากนั้นจึงหิ้วถังอุจจาระไปยังบ่อเก็บมูล
เปิดฝาถัง เตรียมเทของเสียลงไป
แต่กลับพบว่าสิ่งขับถ่ายด้านในดูผิดปกติ สีดำมันวาวราวหมึก เหนียวข้นเกาะผนังถัง อีกทั้งกลิ่นที่ลอยออกมาก็ชวนให้รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง
เจียงซินอันโน้มเข้าไปใกล้ สูดดมสองสามครั้ง