อีกด้านหนึ่ง เสิ่นฉีชวน สือเหยียน และเจียงไป๋อวี่ไม่เห็นฉินเซียวหรานกลับมาเสียที จึงเริ่มรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ
พอสืบดูจึงรู้ว่าเกิดเรื่องขึ้นจริง ๆ
เมื่อเย็นวาน เกิดเพลิงไหม้ครั้งใหญ่ในเขตโรงงานร้างใกล้เนินเขาด้านหลังโรงเรียน และยังเกี่ยวพันกับคดีลักพาตัว ผู้บาดเจ็บคือฉินเซียวหราน นักเรียนในห้องของพวกเขา
เสิ่นฉีชวนพูดว่า “ยืนอึ้งกันอยู่ทำไม ฉันจะไปโรงพยาบาล พวกนายไปด้วยไหม”
“ไป”
ทั้งสามไม่กล้ารอช้า รีบเรียกรถไปโรงพยาบาลทันที
ครึ่งชั่วโมงต่อมา ทั้งสามก็มาถึงโรงพยาบาล พอสอบถามทางแล้วก็ตรงไปยังชั้นที่มีห้องผู้ป่วยหนักทันที
พวกเขาเห็นฉินเซียวเจ๋อนั่งยอง ๆ อยู่หน้าห้องไอซียูแต่ไกล
ชุดสูทที่เคยเรียบกริบยับยู่ยี่จนดูไม่ได้ นักธุรกิจใหญ่ผู้สุขุมเยือกเย็นในวันวาน ตอนนี้กลับดูอิดโรยและหมดสภาพ
เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้า ฉินเซียวเจ๋อก็ค่อย ๆ เงยหน้าขึ้น พอเห็นเด็กหนุ่มสามคนเดินเข้ามา แววตาก็ฉายความประหลาดใจเล็กน้อย
เจียงไป๋อวี่เป็นคนแรกที่เดินเข้าไปหา “พี่ฉิน เซียวหรานเขา...เป็นยังไงบ้าง”
ฉินเซียวเจ๋อค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน
“ยังอยู่ในห้องไอซียูเพื่อเฝ้าดูอาการ ยังพ้นขีดอันตรายไม่ได้”
สือเหยียนมองประตูห้องไอซียูที่ปิดสนิท “ตกลงเกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงถูกลักพาตัว ถ้าพวกนั้นแค่ต้องการเงิน แล้วทำไมเซียวหรานถึงบาดเจ็บหนักขนาดนี้”
เสิ่นฉีชวนยืนอยู่ข้าง ๆ มองฉินเซียวเจ๋ออย่างสงบนิ่ง
ฉินเซียวเจ๋อเล่าเรื่องราวโดยย่อให้ฟัง
ขอบตาเจียงไป๋อวี่แดงก่ำขึ้นทันที “ทำไมถึงเป็นแบบนี้... เมื่อวานถ้าฉันไปเรียนกับเขา เรื่องก็คงไม่เกิดขึ้นใช่ไหม”