ในที่สุดเสียงไซเรนก็ดังมาถึง
รถพยาบาลคันหนึ่งแล่นตรงเข้ามาในพื้นที่ว่างเปล่าแห่งนี้ ประตูรถเปิดออก แพทย์กับพยาบาลเข็นเปลวิ่งเข้ามา พอเห็นภาพตรงหน้าก็ชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะรีบเข้าไปช่วยทันที
“คุณครับ ช่วยถอยไปก่อน”
ฉินเซียวเจ๋อถูกดึงออกไป เขาถอยหลังไปสองก้าว มองแพทย์ย่อตัวลงตรวจรูม่านตาและการหายใจของฉินเซียวหราน
แพทย์คนนั้นสีหน้าไม่ค่อยดีนัก เขาหันไปบอกพยาบาลว่า “เหล็กเส้นแทงทะลุช่องอก กระทบปอด เลือดออกมาก ห้ามดึงออก ถ้าดึงออกเขาจะตายคาที่”
พยาบาลพยักหน้า ทุกคนช่วยกันปรับท่าทางอย่างระมัดระวัง ทำได้เพียงตัดเหล็กเส้นออกท่อนหนึ่ง ส่วนที่เหลือยังฝังอยู่ในร่างกายของเขา แล้วพวกเขาก็ยกเขาขึ้นเปลไปพร้อมกับเหล็กเส้นท่อนนั้น
ฉินเซียวเจ๋อตามขึ้นรถพยาบาลไป แสงไฟในรถขาวจ้าจนแสบตา
ฉินเซียวหรานนอนอยู่บนเตียงแคบ ๆ เลือดซึมออกจากบาดแผล ไหลหยดลงจากขอบเปล
แพทย์กำลังห้ามเลือด กดเส้นเลือดบริเวณขอบแผลไว้ แต่เลือดก็ยังไม่หยุด
“ความดันยังลดลงเรื่อย ๆ” พยาบาลจ้องหน้าจอเครื่องมือ “ชีพจรก็ต่ำมาก ใกล้จะไม่ไหวแล้ว”
แพทย์ไม่แม้แต่จะเงยหน้า “ให้ออกซิเจนเต็มที่ เตรียมเข็มให้เลือดไว้ ดูแลให้ทางเดินหายใจโล่ง แจ้งโรงพยาบาลให้เตรียมห้องผ่าตัด อาการอันตรายมาก”
ฉินเซียวเจ๋อนั่งอยู่ตรงมุมรถ เจ็บปวดหัวใจจนแทบหายใจไม่ออก
เขามองใบหน้าของฉินเซียวหราน ใบหน้านั้นซีดจนแทบโปร่งแสงเมื่ออยู่ใต้แสงไฟ บาดแผลที่หน้าอกถูกกดทับไว้ด้วยผ้าก๊อซหลายชั้น แต่ไม่นานก็มีเลือดใหม่ซึมออกมาอีก
เขาเห็นนิ้วมือของฉินเซียวหรานขยับ คล้ายอยากคว้าอะไรบางอย่างไว้
เขายื่นมือไปจับมือนั้นไว้ มือข้างนั้นเย็นเฉียบจนน่ากลัว ไม่มีความอบอุ่นอยู่เลย