ตัวร้ายล้างโลกหลอกให้ฉันเป็นคู่หมั้น

ตอนที่ 2 ตัวร้ายผู้ล้างโลกหลอกข้าว่าเป็นคู่หมั้นของเขา

7 นาที· 1.5K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ครานี้เสิ่นฮุยอินจึงได้สังเกตนกเสวียนเหนี่ยวทั้งสองตัวอย่างใกล้ชิด

นกเสวียนเหนี่ยวคู่นี้งดงามยิ่งนัก

ขนทุกเส้นประหนึ่งถักทอขึ้นอย่างประณีตจากแสงจันทร์และหยกมรกต ปลายปีกเปล่งประกายอ่อนโยนดุจแสงหิ่งห้อย แม้แต่ปลายขนหางยังประดับด้วยแสงระยิบระยับราวเศษเพชร

เสิ่นฮุยอินอดยื่นนิ้วออกไปหมายสัมผัสไม่ได้ ทว่านกน้อยกลับเอียงศีรษะหลบฉับ ดวงตากลมโตเปล่งประกายเจ้าเล่ห์วูบหนึ่ง

จากนั้นมันก็จิกก้นนางอีกครั้งอย่างไม่เกรงใจ

“โอ๊ย!” เสิ่นฮุยอินกุมก้นกระโดดโหยง “เปลี่ยนที่กัดหน่อยสิ! ตรงนั้นเนื้อเยอะที่สุดใช่ไหม ถึงได้จ้องกัดแต่ตรงนั้น!”

นกเสวียนเหนี่ยวทั้งสองส่งเสียงจิ๊บจ๊าบสองสามครา ฟังดูราวกับกำลังหัวเราะ

เสิ่นฮุยอินยังไม่ทันได้ด่ากลับ เจ้าตัวน้อยทั้งสองก็กระพือปีกบินขึ้นไปเหนือศีรษะ ตัวหนึ่งคาบปิ่นทองแดงประดับผมของนาง อีกตัวดึงปอยผมดำขลับแล้วกระชากไปด้านหลัง

“อย่าดึงผมฉัน!” เสิ่นฮุยอินยกสองมือปกป้องศีรษะ พลางคร่ำครวญ “ผมคือใบหน้าที่สองของผู้หญิงนะ ฉันไม่อยากหัวล้านตั้งแต่อายุยังน้อย!”

ถ้อยคำนี้ออกมาจากใจจริงทุกประการ

ชาติที่แล้ว นางพยายามทุกวิถีทางเพื่อเส้นผมอันบางเบาบนศีรษะ ทั้งใช้ขิงถูหนังศีรษะ กินงาดำแทนข้าว แม้กระทั่งแอบซื้อแชมพูเหอโส่วอูมาใช้ ผลกลับยิ่งสระก็ยิ่งล้าน

กว่าจะข้ามภพมาอยู่ในร่างนี้ได้ ทั้งยังมีผมดกดำเต็มศีรษะ ตอนนั้นนางซาบซึ้งจนนึกอยากโขกศีรษะให้เจ้าของร่างเดิมสักที

“ฉันอุตส่าห์มีผมสวยขนาดนี้ พวกเธอจะปรานีปากหน่อยไม่ได้หรือไง?”

กลางอากาศ มู่ฉางหลีมองภาพตรงหน้า มุมปากยกขึ้นอย่างห้ามไม่อยู่

เดิมทีเขาคิดจะดูนางหวาดกลัวจนลนลานหาทางหนี ทว่าใครจะรู้ว่าสตรีน้อยผู้นี้กลับเอาแต่ปกป้องเส้นผม พลางพึมพำถึงแต่ “ปริมาณเส้นผม” “ผมร่วง” และ “ขิง” ถ้อยคำประหลาดผุดขึ้นมาไม่ขาดปาก

ใบหน้าของนางงดงามนัก ต่อให้มวยผมคลาย ปิ่นทองเอียง และชายกระโปรงเต็มไปด้วยเมล็ดหญ้ากับหนาม นางก็ยังงามจนผู้คนยากละสายตา

“น่าสนใจ”

เขาหัวเราะเบา ๆ แล้วหมุนนิ้วมือ

นกเสวียนเหนี่ยวทั้งสองเข้าใจความหมายของผู้เป็นนายทันที เปลี่ยนมาจิกท้ายทอยของนางแทน

จิกไม่หนักไม่เบา ทีละที คล้ายลูกไก่จิกเมล็ดข้าว จนผมของนางสั่นไหวไปมา

“โอ๊ย! ท้ายทอยก็ไม่ได้เหมือนกัน! ตรงนั้นก็หัวล้านได้!”

นกเสวียนเหนี่ยวไม่ฟัง ยังคงจิกต่อไป

เสิ่นฮุยอินถูกจิกจนรับมือไม่ไหว จำต้องใช้สองมือกุมท้ายทอย ก้มตัววิ่งโซเซขึ้นเขา

นกน้อยทั้งสองบินวนอยู่เหนือศีรษะ ส่งเสียงร้องไม่หยุด แสงสีเขียววูบวาบสว่างดับ ส่องถนนบนเขาทั้งสายจนเขียวสลัว มองจากไกล ๆ คล้ายผีไฟนำทาง

เสียงหัวเราะของมู่ฉางหลีก้องกังวานอยู่กลางอากาศ

เสียงนั้นไพเราะยิ่ง คล้ายสายน้ำกระทบหยกเจียระไน แฝงความเกียจคร้านและความพึงพอใจ ราวกับในที่สุดก็พบของเล่นถูกใจเข้าแล้ว

ถูกนกน้อยสีเขียวทั้งสองไล่ต้อน เสิ่นฮุยอินจึงขึ้นมาถึงยอดเขาโดยไม่รู้ตัว

ทางขึ้นเขาสิ้นสุดลง เบื้องหน้าพลันเปิดโล่ง

นกเสวียนเหนี่ยวกระพือปีกบินไปข้างหน้า แสงสีเขียวลอยอยู่ห่างออกไปหลายจั้ง เห็นชัดว่ากำลังนำทาง

เสิ่นฮุยอินหอบหายใจ ก้มตัวเท้ามือกับเข่า ก่อนเงยหน้ามองไปเบื้องหน้า

มีศาลาแห่งหนึ่ง

พูดให้ถูกคือศาลาร้างแห่งหนึ่ง

บานประตูศาลาครึ่งหนึ่งผุพัง เอียงห้อยอยู่กับกรอบประตู พอลมพัดก็ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด

กระเบื้องบนชายคาพังจนไม่เหลือสภาพ มีเพียงไม้จันทันผุพังไม่กี่ท่อนพาดสลับกันอย่างไร้ระเบียบ

แสงจันทร์ลอดผ่านรูโหว่ลงมา ขาวซีดน่าขนลุก ใยแมงมุมห้อยลงมาจากขื่อ ติดใบไม้แห้งกับปีกแมลง ปลิวไหวไปมาตามลม

ด้านนอกศาลามีต้นสนเก่าแก่ต้นหนึ่งถูกลมพัดจนส่งเสียงครวญคราง ราวกับมีคนกำลังร้องไห้

ขนอ่อนตรงต้นคอของเสิ่นฮุยอินลุกชันขึ้นทีละเส้น

นกเสวียนเหนี่ยวทั้งสองเกาะลงบนคานประตู ส่งเสียงจิ๊บจ๊าบ คล้ายกำลังเร่งให้นางเข้าไป

“ไม่ได้” เสิ่นฮุยอินถอยหลังไปก้าวหนึ่ง พลางส่ายหน้าอย่างแรง “ไม่ไหวจริง ๆ พวกเธอดูสถานที่นี่สิ เห็นชัดว่าเป็นฉากในหนังผี ถ้าฉันเข้าไปก็เท่ากับเอาหัวไปให้เขา เอาไปเป็นมื้อดึกพอดี”

นกเสวียนเหนี่ยวร้องอีกสองครั้ง น้ำเสียงร้อนรนขึ้นเล็กน้อย

“ไม่เข้าไป ไม่เข้าไป ฉันจะนั่งรออยู่ข้างนอก พอฟ้าสางค่อยไป” นางกล่าวแล้วหามุมกำแพงที่บังลม นั่งยองลงจริง ๆ โอบเข่าทั้งสองข้าง วางคางบนหัวเข่า ท่าทางราวกับ “ตายก็ไม่ยอมขยับ”

ในอากาศ มู่ฉางหลีหรี่ตาลงเล็กน้อย

ดวงตาสีเขียวเข้มคู่นั้นฉายแววไม่พอใจ

เขารอมานานกว่าจะได้ของเล่นตัวน้อยที่น่าสนใจเช่นนี้มา จะปล่อยให้นางหนาวอยู่หน้าประตูตลอดคืนได้อย่างไร?

เขาเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย สายตาทะลุผ่านม่านราตรีซ้อนทับกันหลายชั้น

ชั่วพริบตา ลมพายุพลันโหมกระหน่ำ

ลมพัดมาอย่างไร้สัญญาณล่วงหน้า หอบเอาใบไม้แห้งบนพื้นฟาดใส่เสิ่นฮุยอินเต็มหน้า

เสิ่นฮุยอินร้อง “อ๊ะ!” รีบยกแขนเสื้อกว้างบังใบหน้า พลางหดตัวเข้าไปชิดกำแพง ถัดมา เสียงฟ้าร้องครืนดังสนั่นจากขอบฟ้า สายฟ้าราวอสรพิษเงินฉีกม่านราตรี หยาดฝนเม็ดโตเท่าถั่วเทกระหน่ำลงมาในทันใด กระทบพื้นดังเปาะแปะ

เสิ่นฮุยอินนั่งยองอยู่ใต้กำแพง เสื้อคลุมแพรปีกจักจั่นเปียกชุ่มในพริบตา นางหนาวจนตัวสั่น มองท้องฟ้าทีหนึ่ง แล้วมองเข้าไปในศาลาทีหนึ่ง

“...ก็ได้ ๆ ฉันเข้าไป ฉันเข้าไปก็ได้ไหม?”

นางยอมแพ้ ลุกขึ้นมากอดแขนแล้วพุ่งเข้าไปในศาลา

ด้านในศาลาผุพังกว่าด้านนอกเสียอีก

เสิ่นฮุยอินเขย่งปลายเท้าหลบแอ่งน้ำ นกเสวียนเหนี่ยวทั้งสองบินนำไปอย่างรวดเร็ว เลี้ยวลดคดเคี้ยวผ่านตำหนักข้างที่พังทลายหลายห้อง พริบตาเดียวก็หายลับไปตรงหัวมุม

“รอฉันด้วย!” เสิ่นฮุยอินรีบตามไป

เมื่อนางเลี้ยวพ้นมุมกำแพง เบื้องหน้าก็พลันสว่างขึ้น

เป็นแสงไฟ

แสงไฟสีแดงอบอุ่น สั่นไหวระริก

ดวงตาเสิ่นฮุยอินเป็นประกาย มีคนอยู่!

มีคนก็รอดแล้ว!

นางรีบเดินตามแสงไฟไป ฝีเท้าเบาสบายขึ้นหลายส่วน

ในโถงใหญ่ กองไฟกำลังลุกโชน

แสงไฟส่องสว่างครึ่งห้อง และส่องให้เห็นเงาร่างที่เอนพิงอยู่ข้างกองไฟ

เป็นบุรุษผู้หนึ่ง

แสงจันทร์เสี้ยวลอดผ่านกระเบื้องที่แตกหัก ตกกระทบชุดผ้าไหมสีแดงชาดที่เขาสวมอยู่

สีแดงนั้นเจิดจ้าจนแทบแสบตา ประหนึ่งแสงอัสดงชุ่มเลือด สายคาดหยกตรงเอวรัดแน่น เผยให้เห็นเอวสอบแข็งแรง

คอเสื้อเปิดออกเล็กน้อย เผยกระดูกไหปลาร้าขาวเย็นช่วงหนึ่ง แสงจันทร์ตกกระทบจนเปล่งประกายเย็นเยียบดุจเครื่องเคลือบ เมื่อตัดกับอาภรณ์สีแดงเจิดจ้า กลับงดงามร้อนแรงจนชวนตะลึง

เขาเอนกายพิงอยู่ ผมยาวดำขลับดุจน้ำตก มิได้มัดรวบ แผ่คลุมไหล่จนเต็ม มีปอยผมหลายเส้นตกลงบนอก สั่นไหวเบา ๆ ตามลมหายใจ

คิ้วเรียวยกเฉียงจรดจอน ดวงตาหางตาเชิดขึ้นเล็กน้อย สีม่านตาจางประหนึ่งแก้วหลิวหลี ภายใต้แสงไฟและแสงจันทร์ที่ทอประสานกัน ยิ่งสะท้อนประกายเย็นเยียบ

งามล้ำ

เย้ายวนลึกลับ

ทว่ากลับสูงส่งเย็นชาจนมิอาจล่วงเกิน

เสิ่นฮุยอินยืนนิ่งอยู่กับที่ ในหัวเหลือเพียงความคิดเดียว—คนผู้นี้หน้าตาดีเกินไปแล้ว!

ชาตินี้นางไม่เคยพบใครที่หน้าตาดีถึงเพียงนี้

บรรดาดาราชื่อดังกับบุรุษรูปงามในชุดโบราณจากชาติที่แล้ว พอเทียบกับคนตรงหน้าแล้ว ล้วนกลายเป็นเพียงไหดินเผาหยาบ ๆ

คนผู้นี้ราวกับสลักขึ้นจากหยกมันแพะชั้นเลิศ ทุกเส้นสายล้วนพอเหมาะพอดี เพิ่มอีกนิดก็เข้มเกิน ลดอีกหน่อยก็จืดชืด

ทว่าในศาลาร้างกลับมีบุรุษรูปงามเช่นนี้อยู่เพียงลำพัง

นี่คงเป็นเนี่ยเสี่ยวเชียนฉบับบุรุษหรือเปล่านะ

ขณะกำลังคิด บุรุษผู้นั้นพลันเงยหน้าขึ้น สายตาจับจ้องตรงมายังนาง

“เป็นผู้ใด?”

เสียงราวหยกกระทบกัน ใสกระจ่างเย็นเยียบ ทว่าหางเสียงแหบต่ำเล็กน้อย ทำเอาใบหูของเสิ่นฮุยอินชาวาบ

นางรีบก้าวออกมา ประสานมือไว้เบื้องหน้าอย่างเก้ ๆ กัง ๆ พยายามยิ้มให้ดูเรียบร้อยที่สุด “เอ่อ...คุณชายอย่าตกใจ ข้ามิใช่คนร้าย”

พอพูดจบ นางก็อยากกัดลิ้นตัวเองให้ขาด บุรุษผู้หนึ่งอยู่ในศาลาร้างย่างไฟ สตรีอย่างนางกลับเป็นฝ่ายวิ่งเข้ามา คนที่ควรตกใจคือข้าต่างหาก!”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป