แสงสนธยาถาโถมลงมาจากยอดเขาราวคลื่นยักษ์ ย้อมผืนป่าทั้งผืนให้จมอยู่ในความมืดมิด
เสิ่นฮุยอินเท้าคางพิงก้อนหินสีเขียวริมธาร มองฝูงปลาในน้ำอย่างเบื่อหน่าย
ปลาพวกนั้นรวมกลุ่มกันสามถึงห้าตัว สะบัดครีบหางทีหนึ่งก็พุ่งเข้าไปในซอกหิน แล้วโผล่ออกมาอย่างฉับพลัน ราวกับจงใจหยอกเย้านาง
นางถอนหายใจแผ่วเบา บนใบหน้าที่งดงามเสียจนทองหยกทั่วห้องยังหม่นแสง ปรากฏความฉงนงุนงงที่ไม่เข้ากับรูปโฉมแม้แต่น้อย
“รอมาสองชั่วยามแล้ว... หรือว่าระบบจะหลงทาง?”
นางก้มมองเงาสะท้อนของตนในธารน้ำ กระโปรงแขนกว้างผ้าไหมเมฆาปักดิ้นทองแผ่กว้างดุจเมฆาอรุณ กลีบดอกไห่ถังที่ปักด้วยเส้นเงินตรงชายกระโปรงยังคงส่องประกายระยิบระยับท่ามกลางแสงสนธยา
หยกคู่ปลาคาร์ปเนื้อหยกมันแพะที่เอวเปล่งประกายอบอุ่นราวควันจาง สัมผัสแล้วอุ่นมือ ด้านนอกคลุมด้วยผ้าคลุมโปร่งบางดุจปีกจักจั่น เบาราวหมอกยามรุ่งสาง ไข่มุกหนานจูที่ประดับตรงขอบพลิ้วไหวเล็กน้อยตามลมหายใจของนาง
ดอกไม้ประดับหน้าผากแผ่นเล็กทำจากทองคำเปลว ขับให้ดวงตาของนางดำขลับดุจหมึก ริมฝีปากประหนึ่งกลีบเชอร์รี่อมไว้
นางยกมือแตะปิ่นระย้าประดับทองแดงและขนนกสีเขียวที่เสียบเอียงอยู่บนมวยผม ก่อนจะหยิกแก้มอวบอิ่มของตนเองเบา ๆ—
เจ็บ ไม่ใช่ความฝัน
“ร่างกายนี้ เสื้อผ้าอาภรณ์พวกนี้... มองอย่างไรก็เหมือนคุณหนูผู้สูงศักดิ์ที่ได้รับความรักเอ็นดูจนล้นเหลือ แล้วเหตุใดถึงมาสลบอยู่กลางป่าเขาเพียงลำพัง?” นางเอียงศีรษะ ลักยิ้มจาง ๆ ปรากฏขึ้น รัตนชาติและทองหยกที่ประดับเต็มกายกลับกลายเป็นเพียงเครื่องขับเน้นความมีชีวิตชีวาของนาง
เสิ่นฮุยอินถอนหายใจอีกครั้ง ก่อนวางคางลงบนเข่าอย่างยอมจำนน
ตอนทะลุมิติมา นางก็ฟื้นขึ้นที่ริมธารแห่งนี้ บนร่างไม่มีบาดแผลหรือความเจ็บปวด มวยผมไม่ยุ่งแม้แต่น้อย แม้แต่ชายกระโปรงก็ไม่มีรอยเปื้อนโคลน
ราวกับมีใครฉวยจังหวะที่นางหลับสนิท ย้ายตัวนางมาไว้กลางป่าเขาแห่งนี้โดยตรง
นางเคยอ่านนิยายมาไม่น้อย ในเรื่องทะลุมิติมักมีระบบติดตัวมาด้วย นางรออยู่ตั้งนาน อย่าว่าแต่ระบบเลย แม้แต่กระต่ายป่าสักตัวก็ยังไม่กระโดดออกมา
“สรุปว่าฉันได้บทตัวประกอบฉากงั้นเหรอ? ไม่อย่างนั้นทำไมถึงไม่มีระบบสักตัว?” นางได้ข้อสรุป
แสงสนธยาค่อย ๆ มืดลงทุกขณะ
ลมภูเขาหอบเอากลิ่นพืชพรรณชื้นเย็นพัดผ่านแก้ม เสิ่นฮุยอินสะท้านกายเล็กน้อย
นางรวบผ้าคลุมเข้าหาตัวโดยไม่รู้ตัว ปลายนิ้วแตะไข่มุกหนานจู ทันใดนั้นก็รู้สึกว่ารอบข้างเงียบเกินไป—ธารน้ำยังคงไหล แต่นกกลับไม่ส่งเสียงร้องแล้ว
นางเงยหน้าขึ้นฉับพลัน
ลึกเข้าไปในป่า ดวงตาสีแดงชาดคู่หนึ่ง สองคู่ สามคู่... ดวงตานับไม่ถ้วนส่องสว่างขึ้นในความมืด ลอยวูบไหวอย่างน่าขนลุก ราวกับเปลวผีที่แขวนอยู่กลางอากาศ หรือคล้ายสัตว์หิวโหยบางชนิดที่กำลังคืบคลานเข้ามา
เสิ่นฮุยอินสูดลมหายใจเฮือก สมองพลันระเบิดเสียงดังหึ่ง
“แม่เจ้าเอ๊ย—”
นางผุดลุกขึ้นทันที ขาทั้งสองข้างอ่อนแรง ทว่ากัดปลายลิ้นบังคับตนเองให้ก้าวเดิน แล้ววิ่งหนีไปข้างหน้า
ชายกระโปรงแขนกว้างถูกหนามเกี่ยวไว้ นางกระชากกลับมาอย่างแรง แม้กลีบดอกไห่ถังปักดิ้นเงินจะถูกเกี่ยวจนเป็นเส้นรุ่ยหลายจุด ก็ไม่มีเวลามาเสียดาย
เพราะเบื้องหลังมีเสียงสวบสาบ คล้ายเสียงเสียดสีกับใบไม้แห้ง ดังใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ
“อย่ากินฉันนะ อย่ากินฉัน ฉันไม่อร่อยหรอก...” นางวิ่งไปพล่ามไป น้ำเสียงเจือสะอื้น “ตัวฉันมีแต่กระดูก เคี้ยวแล้วเจ็บฟัน! จริง ๆ นะ! แถมยังไม่ได้อาบน้ำ ตัวเหม็นด้วย!”
ทางบนเขาคดเคี้ยวลาดลง นางตั้งใจจะวิ่งลงเขา เพราะข้างล่างน่าจะมีผู้คน ใครจะคิดว่าพอเลี้ยวผ่านทางโค้งหนึ่ง ฝีเท้ากลับหยุดชะงักราวกับถูกตรึงไว้กับที่
แสงจันทร์ขาวซีดสาดลงมา ส่องให้เห็นแมลงแน่นขนัดเต็มเส้นทางบนเขา
มีทั้งสีดำ สีน้ำตาล และตัวที่กระดองเป็นมันเงา ซ้อนทับกันเป็นชั้น ๆ แผ่จากพื้นทางไปจนถึงลำต้นไม้สองข้าง แม้แต่ใบไม้ที่ห้อยต่ำก็ยังเต็มไปด้วยพวกมัน
พวกมันขยับยุกยิก คลานไปมา ส่งเสียงกรอบแกรบชวนให้หนังศีรษะชาหนึบ
เสิ่นฮุยอินรู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมาในท้อง แทบจะอาเจียนออกมาตรงนั้น
“ที่นี่มันที่ไหนกันเนี่ย—!”
นางหันกลับอย่างฉับพลัน ยกชายกระโปรงแล้ววิ่งขึ้นเขา เท้าเหยียบก้อนหินจนพลิกข้อเท้า ร่างเซไปสองก้าวก่อนจะทรงตัวได้ น้ำตาคลอหน่วยแต่กลับฝืนไม่ให้ไหลลงมา
นางวิ่งต่อไปข้างหน้า
ทางเดินขึ้นเขากลับสะอาดสะอ้าน สะอาดจนมองไม่เห็นแม้แต่มดสักตัว
แต่ความสะอาดนี้ชวนให้หวาดหวั่นยิ่งกว่าแมลงเมื่อครู่ ราวกับมีสิ่งน่ากลัวกว่านั้นสิงสู่อยู่เบื้องบน จนแม้แต่แมลงมีพิษก็ยังไม่กล้าเข้าใกล้
ความมืดบีบคั้นเข้ามาจากทุกทิศ เหลือเพียงแสงฟ้าสายหนึ่งเหนือศีรษะ
เสิ่นฮุยอินใช้ทั้งมือและเท้าปีนขึ้นไปพลาง ปลอบใจตนเองให้กล้าขึ้นพลาง
“เทพฟ้าเทพดา ขอให้ฉันเป็นดาวนำโชคของตัวเอง! ไปที่ไหน ที่นั่นก็ต้องสว่าง! จะกลัวความมืดไปทำไม!”
“อกผายไหล่ผึ่งเข้าไว้—เธอเจ๋งที่สุด—เธอเท่ที่สุด—”
จู่ ๆ เท้านางก็ลื่นไถล ร่างไหลลงไปครึ่งก้าว
“...ขาอ่อนหมดแล้ว” นางหอบหายใจ พลางคลำหาไปทั่ว “ต้องหากิ่งไม้หนา ๆ มาทำไม้เท้าสักอัน”
ขณะที่นางกำลังงุ่มง่ามหาไม้เท้าอยู่ ดวงตาสีเขียวมรกตคู่งามพลันลืมขึ้นในห้วงสุญญากาศ
ดวงตาคู่นั้นลอยอยู่ในความมืดอันลึกล้ำ แววตาพลิกไหวราวกับบรรจุทั้งความดับสูญและชีวิตชีวาของดาราจักรทั้งผืนไว้ภายใน
เจ้าของดวงตาจับจ้องร่างเล็ก ๆ มอมแมมบนทางเขา ซึ่งกำลังหาอะไรบางอย่างพลางพึมพำไม่หยุด แววสนใจจาง ๆ วาบผ่านก้นบึ้งดวงตา ระลอกคลื่นบางเบาพลิ้วไหวอยู่ในนั้น
“น่าสนใจทีเดียว”
มู่ฉางหลีเหยียดมือออก นิ้วเรียวยาวชัดเจนถึงข้อนิ้วแตะลงในอากาศเบา ๆ
แสงสีเขียวเรืองรองจุดหนึ่งลอยออกมาจากปลายนิ้ว ร่วงหล่นราวหิ่งห้อย ผ่านป่าและใบไม้ ก่อนจะตกลงตรงหน้าเสิ่นฮุยอินห่างไปสามฉื่อ แล้วแปรเปลี่ยนเป็นนกเสวียนเหนี่ยวสองตัว
ทั่วทั้งร่างของนกเหล่านั้นเปล่งประกายสีเขียวอ่อนนุ่ม ขนปีกชัดเจนราวภาพวาด ลงแตะพื้นอย่างไร้เสียง
เสิ่นฮุยอินกำลังปีนจนตาพร่ามัว ทันใดนั้นก็เห็นแสงสีเขียววาบขึ้นเบื้องหน้า
“จบเห่แล้ว จบเห่แล้ว จบเห่แล้ว—” นางหยุดฝีเท้ากะทันหันจนเกือบหงายหลัง “ไฟผี! ฉันเจอไฟผีแล้ว! ข้างหน้าต้องมีคนตายแน่ ๆ!”
นางหันกลับไปมองเบื้องหลัง ในความมืดยังมีแสงสีแดงชาดวูบไหวเสาะหาอยู่ราง ๆ พอหันกลับมา เปลวไฟสีเขียวก็ลอยเอื่อย ๆ เข้ามาหานาง
“อย่าเข้ามานะ อย่าเข้ามา อย่าเข้ามา—”
นางตั้งท่าจะวิ่งหนี แต่ขาทั้งสองข้างสั่นราวกับร่อนตะแกรงจนก้าวไม่ออก
แสงสีเขียวพุ่งมาถึงอย่างรวดเร็ว เพียงชั่วพริบตาก็อยู่ตรงหน้า นางจึงเห็นชัดว่าเป็นนกน้อยสองตัว
นกน้อยสีเขียวเรืองรอง ขนของพวกมันราวกับถักทอขึ้นจากแสง ดวงตากลมโตมองนาง ก่อนจะเอียงคอเล็กน้อย
“นก...?” เสิ่นฮุยอินชะงัก นางเพิ่งเคยเห็นนกน้อยที่เปล่งแสงสีเขียว “พันธุ์อะไรเนี่ย...”
ยังพูดไม่ทันจบ นกน้อยทั้งสองก็กระพือปีกบินไปอยู่เบื้องหลังนาง แล้วจิกก้นนางอย่างไม่เกรงใจ
“โอ๊ย—!”
เสิ่นฮุยอินกุมก้นกระโดดโหยง แต่นกน้อยทั้งสองไม่ยอมรามือ บินวนรอบนางหนึ่งรอบแล้วจิกอีกครั้ง
“รู้แล้ว รู้แล้ว! ฉันไป! ฉันไปก็ได้!”
นางถูกบังคับให้กุมก้น วิ่งโซเซขึ้นเขาไป
นกเสวียนเหนี่ยวทั้งสองบินตามข้างกายนาง ซ้ายตัวหนึ่งขวาตัวหนึ่ง แสงสีเขียวส่องสว่างให้เห็นขั้นหินใต้เท้า ทั้งยังขับให้เห็นสีหน้าแค้นเคือง หวาดกลัว และน้อยใจของนางชัดเจน
มู่ฉางหลีพิงอยู่ในห้วงสุญญากาศ มือหนึ่งเท้าคาง มองร่างที่ถูกนกสองตัวไล่จนวิ่งวุ่นไปทั่วภูเขา
แสงจันทร์ลอดผ่านกิ่งไม้และใบไม้ ตกกระทบบนร่างนางเป็นลายพร้อย ชายกระโปรงผ้าไหมเมฆาพลิ้วไหว ดอกไห่ถังปักดิ้นเงินวูบวับ คล้ายดวงดาวแตกกระจายลงบนพื้น
นางวิ่งอย่างไร้แบบแผน มวยผมเอียงไปข้างหนึ่ง ปิ่นระย้าสั่นกระทบกันดังกรุ๋งกริ๋ง ทว่ายังคงกัดฟันไม่ยอมร้องไห้
“น่าสนใจ”
มู่ฉางหลีกล่าวซ้ำอีกครั้ง คราวนี้มุมปากยกขึ้นเล็กน้อย
เขาถูกผนึกอยู่ในภูเขาแห่งนี้มานานนับไม่ถ้วน มองเมฆลอยรวมและสลาย มองพืชพรรณผลิบานและร่วงโรยจนชินชา แม้แต่กาลเวลาก็จืดจางไร้รสชาติ
เดิมทีเขาคิดว่าค่ำคืนนี้คงไม่ต่างจากคืนก่อน ๆ แต่กลับนึกไม่ถึงว่า นกน้อยที่พลัดหลงเข้ามาในภูเขาตัวหนึ่งจะทำให้เขารู้สึกว่า
ราตรีอันยาวนานนี้ ดูเหมือนจะไม่ชวนให้อดทนยากเย็นนักแล้ว
ดวงตาสีเขียวมรกตคู่นั้นค่อย ๆ ปิดลง ทว่าปลายนิ้วยังคงเหลือแสงสีเขียวเรืองรองจุดหนึ่ง
ภายในป่า ในที่สุดเสิ่นฮุยอินก็ปีนมาถึงลานแห่งหนึ่งตรงไหล่เขา นางเท้ามือกับเข่า หอบหายใจเฮือกใหญ่ นกเสวียนเหนี่ยวทั้งสองเกาะลงบนไหล่ พับปีกแล้วนั่งนิ่ง แสงสีเขียวทำให้ใบหน้าด้านข้างของนางดูอ่อนโยนขึ้น
“พวกเจ้า... ตกลงเป็นตัวอะไรกันแน่?” นางเอียงหน้ามองนกน้อยบนไหล่ พลางพึมพำ “ขนเขียวทั้งตัวเลย”
“แถมยังจงใจจิกก้นคนอีก”