หลังได้ยินคำพูดนั้น ดวงตาของสวี่เฉี่ยนเฉี่ยนก็ร้อนผ่าวขึ้นมา
น้ำตาไหลผ่านขนตาหยดลงบนเนินอกขาวผ่อง
เธอดิ้นรนอยู่ในสังคมชั้นล่างของเมืองใหญ่มาสามปี
เคยถูกทำร้าย เคยถูกด่าทอ
นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนมายืนอยู่ตรงหน้าเธอ แล้วบอกว่าไม่ต้องกลัว เขาจะออกหน้าแทนเธอเอง!
เธอใช้มือเช็ดน้ำตา สูดจมูกแรง ๆ ก่อนพูดว่า “ลู่เฉิน ปกตินายดูทื่อเหมือนท่อนไม้ ไม่นึกเลยว่าจะพูดเก่งเหมือนกันนะ”
มุมปากของลู่เฉินยกขึ้นเล็กน้อย แต่เขาไม่ได้รับมุกนั้น
สวี่เฉี่ยนเฉี่ยนยกมือขึ้นดมไหล่ตัวเอง
เมื่อครู่เธอถูกซ้อมอยู่ในแอ่งโคลนตรงทางเข้าคลับ กลิ่นเหล้าฝรั่งฉุนจัดกับกลิ่นดินติดอยู่เต็มตัว
“ตัวเหม็นกลิ่นโคลนไปหมด ฉันไปอาบน้ำก่อนนะ”
สวี่เฉี่ยนเฉี่ยนเช็ดหน้า แล้วหยิบชุดนอนผ้าฝ้ายออกมาจากถุงผ้าตรงมุมห้อง
“ลู่เฉิน ช่วยดูเสี่ยวเป่าสักสองนาทีได้ไหม?”
ลู่เฉินพยักหน้า
สวี่เฉี่ยนเฉี่ยนอุ้มเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยน เดินไปยังมุมด้านในสุดของห้องอย่างรวดเร็ว ตรงนั้นมีฉากกั้นที่ล้อมด้วยผ้าใบพลาสติกกึ่งโปร่งแสง
ตะขอพลาสติกรุ่นเก่าครูดกับเส้นลวด ส่งเสียงเสียดสีแสบแก้วหู
ผ้าม่านลายดอกผืนนั้นสั้นเกินไป ปลายผ้าลอยเหนือพื้นปูนเปียกชื้นอยู่ราวครึ่งศอก
ลู่เฉินนั่งอยู่ข้างเตียงพับ ก้มหน้าลงเล่นรถไฟพลาสติกคันเล็กกับเสี่ยวเป่าบนเบาะรองพื้น