หวังเจี้ยนจวินยืนนิ่งอยู่ด้านนอกอาคารพักครู่หนึ่ง
จากนั้นเขาก็เดินเข้าไปในบ้าน
ไฟในห้องนั่งเล่นยังเปิดอยู่ หวังเซียนกั๋วนั่งบนโซฟา ส่วนหลี่ซิ่วหลานยืนอยู่ตรงประตูครัว มือกำผ้ากันเปื้อนไว้แน่น ดวงตาบวมแดง
หวังเซียนกั๋วเงยหน้าขึ้น มองแผลบนหน้าผากของเขา
“มานี่”
หวังเจี้ยนจวินเดินเข้าไปหา หวังเซียนกั๋วยื่นมือมาดูแผลบนหน้าผากเขา
“ได้เย็บไหม”
“ไม่ครับ”
“ไปโรงพยาบาล”
“ไม่ต้องครับ”
“ไปโรงพยาบาล”
“ไม่ต้องจริง ๆ ครับ แค่ถลอกนิดหน่อย”
“ต่อไปนี้จะงดเงินค่าขนมของแก จนกว่าจะใช้หนี้หมดถึงจะคืนให้” หวังเซียนกั๋วพูด “ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป เลิกเรียนแล้วกลับบ้านตรง ๆ ห้ามออกไปไหนสามเดือน”
“ครับ”
หวังเซียนกั๋วมองเขาแวบหนึ่ง ก่อนหันหลังเดินเข้าห้องหนังสือแล้วปิดประตู
หลี่ซิ่วหลานเดินเข้ามา จับมือของลูกชายขึ้นมาดูแผลบนหน้าผาก แล้วมองแผ่นหลังของเขาอีกครั้ง น้ำตาคลออยู่ในดวงตาแต่ไม่ได้ไหลลงมา
“หิวไหม”
“ไม่หิวครับ”
“ไปล้างเนื้อล้างตัวเถอะ”
“ครับ”
หวังเจี้ยนจวินเดินเข้าไปในห้อง
หลี่ซิ่วหลานยืนอยู่ในห้องนั่งเล่น มองประตูห้องหนังสือแล้วถอนหายใจ
วันต่อมา หลังเลิกเรียน
หวังเจี้ยนจวินเดินกลับไปทางบ้านพัก พอถึงปากซอยก็หยุดเดิน
ข้างหน้า จางเยี่ยนสะพายกระเป๋านักเรียนเดินไปช้า ๆ
หวังเจี้ยนจวินลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินตามไป
“นี่”
จางเยี่ยนหันกลับมา พอเห็นว่าเป็นเขาก็ชะงักไปเล็กน้อย
“มาทำอะไรที่นี่”
“กลับบ้าน”
“บ้านนายอยู่ทางตะวันออกโน่น”
“ฉันอ้อมมา”
จางเยี่ยนมองเขาแวบหนึ่ง
“หน้าผากไปโดนอะไรมา”
“ชนมา”
“ชนอะไร”
“กำแพง”
จางเยี่ยนไม่พูดอะไร ทั้งคู่เดินต่อไปด้วยกันอีกพักหนึ่ง
“ได้ยินว่าที่บ้านนายเกิดเรื่อง” จางเยี่ยนเอ่ยขึ้น
“เรื่องอะไร”
“รถจี๊ปของพ่อนายน่ะ”
“ได้ยินมาจากใคร”
“พ่อฉันบอก”
“พ่อเธอพูดว่ายังไง”
“พ่อบอกว่า รถของรองผู้บัญชาการหวังถูกลูกชายเอาไปขับชน”
หวังเจี้ยนจวินไม่ตอบ
“จริงเหรอ”
“จริง”
จางเยี่ยนมองเขา
“ทำไมถึงหาเรื่องอีกแล้ว”
“ฉันอยากทำ”
จางเยี่ยนเงียบไป ทั้งคู่เดินต่ออีกพักหนึ่งจนมาถึงหน้าอาคาร 3 เธอจึงหยุด
“ฉันถึงแล้ว”
“อืม”
หวังเจี้ยนจวินหันหลังจะเดินจากไป
“หวังเจี้ยนจวิน”
เขาหยุด
“หน้าเธอน่ะ”
“ทำไม”
“ยังมีโคลนติดอยู่”
หวังเจี้ยนจวินยกมือขึ้นเช็ดหน้า แต่ก็เช็ดไม่สะอาด จางเยี่ยนจึงหยิบผ้าเช็ดหน้าออกจากกระเป๋าแล้วยื่นให้
“เช็ดสิ”
หวังเจี้ยนจวินมองผ้าเช็ดหน้า ผืนนี้ไม่เหมือนผืนก่อน เป็นอีกผืนหนึ่ง บนนั้นปักดอกไม้เล็ก ๆ สองดอก ฝีเข็มละเอียดเรียบร้อย
“ทำไมให้ฉันอีกผืนล่ะ”
“ผืนก่อน นายยังไม่ได้คืน”
“ฉันเก็บไว้”
“เก็บไว้ก็ไม่ใช่ผืนใหม่แล้วสิ”
“ผืนนี้ใหม่”
หวังเจี้ยนจวินรับมาเช็ดหน้า
“ขอบใจ”
“ไม่ต้องขอบใจหรอก”
จางเยี่ยนยืนอยู่ตรงทางเข้า มองเขา
“ต่อไปอย่าหาเรื่องบ่อย ๆ อีกเลย”
“ทำไมพูดเหมือนแม่ฉันเลย”
“แม่เธอก็พูดแบบนี้เหรอ”
“อืม”
“แล้วเธอฟังไหม”
หวังเจี้ยนจวินไม่ตอบ เขาพับผ้าเช็ดหน้าแล้วสอดใส่กระเป๋า จางเยี่ยนมองเขาเก็บผ้าเช็ดหน้าโดยไม่พูดอะไร ก่อนหันหลังเดินเข้าอาคารไป
เมื่อกลับถึงบ้าน หลี่ซิ่วหลานอยู่ในครัว หวังเจี้ยนจวินเดินเข้าห้องแล้วหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมา เทียบกับผืนก่อน ผืนก่อนเป็นลายดอกเล็ก ๆ ส่วนผืนนี้ปักดอกไม้เล็ก ๆ สองดอก เขาพับผ้าเช็ดหน้าทั้งสองผืนวางซ้อนกัน แล้วเก็บใส่ลิ้นชัก
หลี่ซิ่วหลานตะโกนเรียกจากในครัว
“เจี้ยนจวิน มากินข้าว”
“มาแล้วครับ”
เขาปิดลิ้นชัก
วันที่สาม หลังเลิกเรียน
เขาเดินมาถึงหน้าประตูบ้านพัก ก็เจอเสี่ยวจ้าว
“พี่จ้าว”
“อืม”
“พี่มาทำอะไรที่นี่”
“มาทำธุระนิดหน่อย”
“แขนหายดีแล้วเหรอครับ”
“หายแล้ว”
เสี่ยวจ้าวมองเขา
“ฉันกลับไปอยู่กองร้อยแล้ว”
“กลับกองร้อยเหรอครับ”
“อืม”
“ทำไมล่ะครับ”
“เป็นทหารรักษาการณ์ไปตลอดชีวิตไม่ได้หรอก”
“แล้วต่อไปผมจะยังได้เจอพี่ไหมครับ”
“ถ้าไม่ได้เจอก็ไม่ได้เจอ”
หวังเจี้ยนจวินเงียบไป
“ต่อไปตั้งใจทำตัวดี ๆ” เสี่ยวจ้าวพูด “อย่าหาเรื่องอีก”
“ครับ”
“เมื่อวานพ่อนายบอกฉันว่านายยกเงินค่าขนมทั้งหมดให้แล้ว”
“ครับ”
“แล้วจะกินอะไร”
“ที่บ้านมีข้าวครับ”
เสี่ยวจ้าวหัวเราะ
เขาตบไหล่หวังเจี้ยนจวินเบา ๆ ก่อนหยิบสมุดเล่มหนึ่งออกจากกระเป๋ายื่นให้
หวังเจี้ยนจวินรับมา
“อะไรครับ”
“สมุดบันทึก”
“ให้ผมทำไมครับ”
“เอาไว้เขียนอะไรสักอย่าง”
“เขียนอะไรครับ”
“อะไรก็ได้”
เสี่ยวจ้าวเดินจากไป
หวังเจี้ยนจวินถือสมุดยืนอยู่ตรงประตู เขาเปิดดู ที่หน้าแรกมีข้อความหนึ่งบรรทัด เป็นลายมือของเสี่ยวจ้าว
“อย่าคิดอะไรฟุ้งซ่าน”
หวังเจี้ยนจวินจ้องข้อความนั้นอยู่นาน ก่อนจะเก็บสมุดแนบอก
ตอนเย็น หวังเซียนกั๋วกลับมา
หวังเจี้ยนจวินนั่งอยู่ในห้องนั่งเล่น หวังเซียนกั๋วมองเขาแวบหนึ่งโดยไม่พูดอะไร แล้วเดินเข้าห้องหนังสือไป หวังเจี้ยนจวินลุกขึ้นเดินตามไป เขาหยุดยืนอยู่หน้าประตูห้องหนังสือ
“พ่อครับ”
ข้างในไม่มีเสียงตอบ
“พ่อครับ”
“พูดมา”
“รถซ่อมเสร็จหรือยังครับ”
“ยัง”
“เท่าไหร่ครับ”
“ไม่รู้”
ข้างในเงียบไป นานมากกว่าหวังเซียนกั๋วจะพูดขึ้น
“แกจะเอาอะไรไปชดใช้”
“เงินค่าขนมครับ”
“เงินค่าขนมของแกพอหรือ”
“ไม่พอครับ ผมจะเก็บเงิน”
“ต้องเก็บถึงเมื่อไหร่”
“จนกว่าจะพอครับ”
ข้างในเงียบไปอีกครั้ง ผ่านไปนาน หวังเซียนกั๋วจึงพูดขึ้น
“เข้ามา”
หวังเจี้ยนจวินเดินเข้าไปในห้องหนังสือ หวังเซียนกั๋วนั่งอยู่หน้าโต๊ะ มองเขา
“เจี้ยนจวิน”
“ครับ”
“รู้ไหมว่าพ่อตีแกทำไม”
“เพราะผมไม่เชื่อฟังครับ”
“ไม่ใช่”
หวังเจี้ยนจวินชะงักไปเล็กน้อย
“แล้วเพราะอะไรครับ”
“เพราะแกไม่รู้จักกลัว”
หวังเซียนกั๋วมองเขา
“แกต่อยตีกับคนอื่น ไม่รู้จักกลัว แกจับปืน ไม่รู้จักกลัว แกขโมยรถไปขับ ไม่รู้จักกลัว ถ้าไม่รู้จักกลัวก็จะเกิดเรื่อง เรื่องใหญ่ด้วย”
หวังเจี้ยนจวินยืนนิ่ง ไม่พูดอะไร
“พ่อตอนอายุ 16 สมัครเป็นทหาร อายุ 17 ก็ไปรบแล้ว” หวังเซียนกั๋วพูด “ตอนนั้นเรารบกับก๊กมินตั๋ง ครั้งแรกที่ยิงปืน ฆ่าคนไปคนหนึ่ง กลางคืนนอนไม่หลับ ลืมตาจนฟ้าสาง ทหารเก่าคนหนึ่งถามว่ากลัวไหม พ่อบอกว่ากลัว เขาก็บอกว่า กลัวนั่นแหละถูกแล้ว ต้องกลัวถึงจะรู้ว่าชีวิตมีค่า”
“จนถึงตอนนี้ แกก็ยังไม่รู้จักกลัว”
หวังเจี้ยนจวินก้มหน้า
“เงยหน้า”
หวังเจี้ยนจวินเงยหน้าขึ้น
“มองพ่อ”
หวังเซียนกั๋วจ้องเขา
“เจี้ยนจวิน พ่อจะไม่สนใจแกก็ได้ จะปล่อยให้แกไปก่อเรื่อง ไปชน ไปตายก็ได้ แต่พ่อทำแบบนั้นไม่ได้”
“ทำไมครับ”
“เพราะแกเป็นลูกพ่อ”
ดวงตาของหวังเจี้ยนจวินแดงก่ำ
“พ่อครับ”
“อย่าเรียกฉัน”
หวังเซียนกั๋วหันหน้าไปมองนอกหน้าต่าง
“ออกไป”
หวังเจี้ยนจวินยืนนิ่งอยู่กับที่ ไม่ขยับ
“ออกไป!”
หวังเจี้ยนจวินหันหลังเดินออกจากห้องหนังสือ ประตูปิดลง
เขายืนนิ่งอยู่หน้าประตูเป็นเวลานาน
จากนั้นก็กลับห้องของตัวเอง
กลางดึก หวังเจี้ยนจวินนอนอยู่บนเตียงแต่หลับไม่ลง เขาลุกขึ้น คลำหยิบผ้าเช็ดหน้าสองผืนออกจากลิ้นชัก ผืนหนึ่งเป็นลายดอกเล็ก ๆ อีกผืนปักดอกไม้เล็ก ๆ เขาพับผ้าทั้งสองผืนซ้อนกัน กำไว้ในมืออยู่นาน ก่อนจะเก็บกลับลงลิ้นชัก
เขาล้มตัวลงนอน แล้วคลำหยิบสมุดปกเขียวจากใต้หมอน
เปิดออก
ข้อความบนหน้าแรก
“อย่าคิดอะไรฟุ้งซ่าน”
เขามองอยู่นาน
แล้วปิดสมุด วางกลับไว้ใต้หมอน
หลับตาลง
แผ่นหลังไม่เจ็บแล้ว
แต่หน้าอกกลับเจ็บ