กลับจากบ้านลุงโจว หวังเจี้ยนจวินยืนอยู่ชั้นล่างพักหนึ่ง
คำพูดของเสี่ยวจ้าวที่ว่า “เมื่อคืนพ่อนายนั่งอยู่ในห้องหนังสือทั้งคืน” เขาจำได้ขึ้นใจ
เขาไม่ได้ขึ้นไปข้างบน แต่อ้อมไปหลังตึก นั่งยอง ๆ อยู่ตรงโคนกำแพง กอดรองเท้าผ้าใบหุ้มข้อคู่นั้น แล้วนั่งอยู่ตรงนั้นเป็นชั่วโมง
เช้าวันที่ห้า ฟ้ายังไม่สว่าง เขาก็ตื่นแล้ว
เขาปีนออกทางหน้าต่าง อ้อมไปยังโรงรถทางตะวันตกของบ้านพักทหาร ประตูไม่ได้ล็อก
รถปักกิ่ง 212 คันหนึ่งจอดอยู่ด้านในสุด สีเขียว หลังคาผ้าใบ หันหน้ารถเข้าหากำแพง
เขาอ้อมไปหน้ารถแล้วดึงประตู
ล็อกอยู่
เขาเดินอ้อมรถหนึ่งรอบ หน้าต่างด้านขวาหลังปิดไม่สนิท มีช่องแง้มอยู่
เขาสอดมือเข้าไปทางช่องนั้น ควานหาที่เปิดประตูด้านในจนเจอ แล้วดึง
ประตูเปิดออก
เขาขึ้นไปนั่งบนเบาะคนขับ
ไม่มีกุญแจ จึงสตาร์ตรถไม่ได้
เขาค้นในรถจนเจอไขควงหนึ่งอัน
แผ่นปิดใต้แผงหน้าปัดยึดไว้ด้วยสกรูสองตัว
เขาคลายสกรูออกแล้วเปิดแผ่นปิด
ข้างในมีสายไฟมัดหนึ่ง
ปีก่อน ตอนเดินผ่านโรงรถ เขาเห็นหลิวจากหน่วยยานยนต์กำลังซ่อมรถ
หลิวซ่อมไปบ่นไปกับคนข้าง ๆ ว่า “เส้นนี้เป็นสายไฟ เส้นนั้นเป็นสายดิน เอามาแตะกันก็สตาร์ตติด”
เขาหาสายสองเส้นนั้นเจอ เอาปลายสายคาบไว้ในปาก ใช้ฟันกัดฉนวนพลาสติกแล้วดึงออก
เผยให้เห็นลวดทองแดงด้านใน
เขาเอาปลายลวดทองแดงทั้งสองเส้นมาแตะกัน
เกิดเสียง “เปรี๊ยะ” ประกายไฟเล็ก ๆ วาบขึ้นมา
เครื่องยนต์ดัง “ครืน” แล้วติดขึ้น
เขาเหยียบคลัตช์ เข้าเกียร์ ปลดเบรกมือ แล้วขับพุ่งออกจากโรงรถ
พอออกจากบ้านพักทหาร เขาก็เหยียบคันเร่งมิด ขับขึ้นถนนชานเมือง
เขายื่นหัวออกนอกหน้าต่าง ลมพัดกรอกเข้าปาก
“เชี่ยเอ๊ย ไอ้นี่มันสะใจชะมัด”
เขาขับมุ่งหน้าออกนอกเมือง
เมื่อไปถึงชานเมืองใกล้พระราชอุทยานอี้เหอหยวน ถนนก็แคบลง ตรงทางโค้งข้างหน้า มีรถแทรกเตอร์คันหนึ่งแล่นสวนมาอย่างช้า ๆ กินพื้นที่ถนนไปกว่าครึ่ง
เขาเหยียบเบรก แต่ช้าเกินไป
หน้ารถหักไปทางขวา พุ่งออกจากขอบถนนแล้วตกลงไปในร่องข้างทาง
“โครม!”
หัวเขากระแทกพวงมาลัย ภาพตรงหน้ามืดวูบ
พอลืมตาขึ้นอีกครั้ง หน้าผากก็เต็มไปด้วยเลือด
รถเอียงอยู่ในร่อง ล้อหน้าจมลงไป หน้ารถบุบไปส่วนหนึ่ง หลังคาผ้าใบหลุดลงมาครึ่งผืน
เขาปีนออกมา ขาอ่อนอยู่เล็กน้อย
ยืนอยู่ริมร่อง มองรถคันนั้น
ไกลออกไปมีเสียงไซเรน
รถจักรยานยนต์พ่วงข้างคันหนึ่งแล่นมา จอดริมถนน ตำรวจจราจรสองนายลงจากรถ คนหนึ่งอายุมากกว่า อีกคนยังหนุ่ม
พอคนหนุ่มเห็นป้ายทะเบียนก็ชะงัก ก่อนหันไปมองตำรวจสูงวัย
ตำรวจสูงวัยเดินเข้ามา
“น้อง นี่เป็นรถราชการของเขตทหาร ขอทราบหน่อยว่าเธอเป็นใคร”
“ผมเป็นลูกชายหวังเซียนกั๋ว”
“หวังเซียนกั๋วคนไหน”
“รองผู้บัญชาการเขตทหารครับ”
ตำรวจจราจรสูงวัยไม่พูดอะไร หันไปมองคนหนุ่มแวบหนึ่ง
ตำรวจหนุ่มก้าวออกมาข้างหน้า
“น้อง ไปกับพวกเราหน่อย”
“ไปไหนครับ”
“สถานีตำรวจจราจร”
หวังเจี้ยนจวินยืนนิ่งไม่ขยับ
“แล้วรถล่ะครับ”
“ลากไป”
ที่สถานีตำรวจจราจร ในห้องเล็ก ๆ ห้องหนึ่ง
หวังเจี้ยนจวินนั่งอยู่บนเก้าอี้ เลือดบนหน้าผากแห้งไปแล้ว
ฝั่งตรงข้ามเป็นตำรวจจราจรสูงวัยคนนั้น กำลังจดบันทึกลงสมุด
“ชื่อ”
“หวังเจี้ยนจวิน”
“อายุ”
“16”
“อาชีพ”
“นักเรียน”
“โรงเรียนอะไร”
“โรงเรียนมัธยมเฉิงซี”
“ที่อยู่บ้าน”
“บ้านพักทหารครับ”
“ชื่อผู้ปกครอง”
“หวังเซียนกั๋ว”
เขาเงยหน้ามองหวังเจี้ยนจวิน
“เรื่องนี้ผมต้องรายงานเบื้องบน”
“รายงานใครครับ”
“หน่วยรักษาความปลอดภัยของเขตทหาร”
หวังเจี้ยนจวินนั่งนิ่งไม่ขยับ
“เรื่องนี้ต้องให้พ่อเธอออกหน้าจัดการ รออยู่ที่นี่”
เขาหันหลังเดินออกไป
หวังเจี้ยนจวินนั่งอยู่ในห้องตามลำพัง
นาฬิกาบนผนังเดินดัง “ติ๊กต็อก ติ๊กต็อก”
เขาก้มมองมือตัวเอง
มือเปื้อนโคลนไปหมด
เกือบหนึ่งชั่วโมงผ่านไป เสียงฝีเท้าก็ดังมาจากทางเดินด้านนอก
ประตูเปิดออก
หวังเซียนกั๋วเดินเข้ามาในเครื่องแบบทหาร ใบหน้าไร้อารมณ์โดยสิ้นเชิง
เขามองรอยแผลบนหน้าผากลูกชายแวบหนึ่ง
ล้วงผ้าเช็ดหน้าออกจากกระเป๋า แล้วยื่นให้
“เช็ดซะ”
หวังเจี้ยนจวินรับมาเช็ดหน้าผาก
ผ้าเช็ดหน้าเปื้อนเลือดเต็มไปหมด
“ใครขับรถ”
หวังเจี้ยนจวินอ้าปาก
“ฉันถามว่าใครขับรถ”
“ผม”
“กุญแจล่ะ”
“ไม่มี”
“ไม่มีกุญแจแล้วขับได้ยังไง”
หวังเซียนกั๋วเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปข้างนอกแวบหนึ่ง
รถปักกิ่ง 212 จอดอยู่ในลานของสถานีตำรวจจราจร หลังคาผ้าใบหลุดไปกองอยู่ข้าง ๆ
เขาหันกลับมามองลูกชาย
“แกเอาสายไฟมาแตะกันเอง?”
“ครับ”
“ใครสอน”
“ไม่มีใครสอน”
“ไม่มีใครสอนแล้วทำเป็นหรือไง”
“ปีก่อนผมเห็นหลิวจากหน่วยยานยนต์ซ่อมรถ”
“เขาซ่อมรถแล้วแกยืนดูอยู่ข้าง ๆ?”
หวังเจี้ยนจวินพยักหน้า
“แกรู้ไหมว่านี่เป็นรถอะไร”
“212”
“ฉันถามว่ารู้ไหมว่านี่เป็นรถอะไร”
หวังเจี้ยนจวินฟังไม่เข้าใจ
“นี่คือรถบัญชาการ” หวังเซียนกั๋วพูด “ตอนเกิดสงคราม คนที่นั่งอยู่บนรถคันนี้คือคนออกคำสั่ง พอสั่งลงไป คนเป็นพันก็พุ่งไปข้างหน้า ถ้าสั่งผิด คนเป็นพันก็อาจไม่ได้กลับมา”
หวังเจี้ยนจวินนั่งนิ่ง ไม่พูดอะไรเลย
“รถคันนี้จัดสรรให้ฉัน หมายเลขรถลงทะเบียนในชื่อฉัน แกเป็นลูกชายฉัน แกขับรถแล้วเกิดเรื่องขึ้น ท้ายที่สุดบัญชีนี้ก็ต้องมาลงที่ฉัน”
“พ่อ”
“อย่าเรียกฉัน”
หวังเซียนกั๋วยืนขึ้น
เขาเดินไปถึงประตูแล้วหยุด
“แกอายุ 16 แล้ว ทั้งต่อยตี ทั้งแตะปืน ทั้งขโมยรถ เรื่องหนึ่งหนักกว่าอีกเรื่อง แต่ไม่มีสักเรื่องที่คิดถึงผลที่จะตามมา”
หวังเจี้ยนจวินก้มหน้า
“เงยหน้าขึ้น”
หวังเจี้ยนจวินเงยหน้า
“มองฉัน”
หวังเซียนกั๋วจ้องเขา
“เรื่องที่แกทำ สุดท้ายต้องให้คนอื่นตามเช็ดก้นให้ทุกครั้งหรือไง”
หวังเจี้ยนจวินอ้าปาก
“ผมขโมยรถ—”
“หุบปาก” หวังเซียนกั๋วพูด
ประตูเปิดออก
ตำรวจจราจรสูงวัยคนนั้นผลักประตูเข้ามา
“รองผู้บัญชาการหวัง”
“อืม”
“ตามระเบียบ เรื่องนี้ต้องรายงานเบื้องบนครับ”
“รายงานไป”
“รายงานหน่วยไหนครับ”
“รายงานหน่วยรักษาความปลอดภัยของเขตทหาร หน่วยส่งกำลังบำรุง แล้วก็หน่วยยานยนต์”
“รายงานทั้งสามหน่วยเลยหรือครับ”
“ทั้งสามหน่วย” หวังเซียนกั๋วพูด “ส่วนที่ผมต้องทบทวน ผมจะทบทวน ส่วนที่ผมต้องชดใช้ ผมจะชดใช้”
ตำรวจจราจรพยักหน้า แล้วหันหลังเดินออกไป
หวังเซียนกั๋วไม่มองลูกชาย
“ไป”
“กลับไหนครับ”
“กลับบ้านพักทหาร”
หวังเจี้ยนจวินลุกขึ้น เดินไปทางประตู
เดินไปได้สองก้าว เขาก็หยุดแล้วหันกลับไปมองนอกหน้าต่าง
รถปักกิ่ง 212 จอดอยู่ในลาน หลังคาผ้าใบหลุดไปกองอยู่ข้าง ๆ
เขาเดินตามพ่อออกไป
ข้างนอกมีรถจี๊ปของหวังเซียนกั๋วจอดอยู่
เขาขึ้นรถ
ในรถไม่มีใครพูดอะไร
พอขับออกมาได้หลายร้อยเมตร หวังเซียนกั๋วก็เอ่ยขึ้น
“แกขโมยรถไปทำอะไร”
“อยากขับออกไปดูครับ”
“ดูอะไร”
“ดูข้างนอก”
“ข้างนอกมันเลวร้ายกว่าที่แกคิด”
“อะไรเลวร้ายครับ”
“คนเลวร้าย เรื่องเลวร้าย ชีวิตก็เลวร้าย” หวังเซียนกั๋วพูด “ถ้าแกอยากเห็น ต่อไปก็มีให้เห็นอีกเยอะ แต่ไม่ใช่ตอนนี้”
“ทำไมถึงไม่ใช่ตอนนี้ครับ”
“เพราะตอนนี้แกยังคุมตัวเองไม่ได้ด้วยซ้ำ”
หวังเจี้ยนจวินเงียบไป
รถเลี้ยวเข้าไปในบ้านพักทหารแล้วจอดอยู่ใต้ตึก
หวังเซียนกั๋วลงจากรถ ยืนข้างประตูแล้วหันกลับมามองลูกชาย
“ลงมา”
หวังเจี้ยนจวินลงจากรถ
“ขึ้นตึก”
“พ่อ”
“ว่าไง”
“ซ่อมรถต้องใช้เงินเท่าไหร่ครับ”
“สองร้อยกว่า”
“เงินสองร้อยกว่านั่น ผมออกเอง”
“แกออก 20”
“ทำไมครับ”
“แกเป็นคนขับรถ”
“แล้วทำไมให้ผมออกแค่ 20 ล่ะครับ”
“เพราะแกเป็นลูกฉัน” หวังเซียนกั๋วพูด “ฉันไม่ปล่อยให้แกแบกเรื่องนี้คนเดียว”
“แต่เงิน 20 นี้ แกต้องหาเอง”
หวังเจี้ยนจวินยืนนิ่งไม่ขยับ
“พ่อ”
“ว่าไง”
“เงิน 20 นี้ ผมไม่ยืมพ่อ”
“ฉันรู้”
“ผมหาเอง”
หวังเซียนกั๋วมองเขา
“ได้”
เขาหันหลังเดินขึ้นตึกไปแล้ว