“ฟังต่อ” หานมู่พูด
เสิ่นหลินกดปุ่มเล่น
เสียงของซานเกอเบาลง “หัวหน้าใหญ่ว่ามา ระยะนี้มีคนนอกเข้ามาในพื้นที่ ให้ลูกน้องทุกคนตื่นตัวหน่อย เพิ่มความถี่ในการลาดตระเวน ตอนกลางคืนห้ามออกปฏิบัติการตามลำพัง”
อีกฝ่ายถาม “คนที่เข้ามาเป็นใครกัน?”
ซานเกอเงียบไปสองวิ “ไม่รู้ชัด แต่ที่สามารถเล็ดลอดมาถึงชายขอบหมู่บ้านโดยไม่ถูกจับได้เนี่ย ไม่ใช่คนธรรมดาแน่”
เทปบันทึกจบลงตรงนี้
หานมู่เอาบทแปลมาอ่านทบทวนสองรอบ แล้ววางลงบนโต๊ะ
“พวกมันรู้แล้วว่ามีคนของเราล่วงเข้าไป”
เจิ้งเค่อเจี่ยนรีบมาจากห้องข้าง ๆ สีหน้าดูไม่ได้ “ถูกจับได้แล้ว? งั้นแผนของเราก่อนหน้านี้...”
“แผนเดิมไม่เปลี่ยน” หานมู่ตัดบท “พวกมันแค่รู้ว่ามีคนเข้ามาถึงชายหมู่บ้าน แต่ไม่รู้ว่าเป็นใคร และไม่รู้ว่าเป็นคนจากฝั่งไหน อ้ายเวินจะเพิ่มการป้องกันตัว แต่ไม่น่าหนีไปไหน ถ้าเขาหนี ที่มั่นก็หมด”
เล่ยเจิ้นก็เดินมาถึง ยืนอยู่ตรงประตู ฟังเทปจนจบ คิ้วขมวดเป็นปม
“หัวหน้าหาน รีบลงมือเลยไหม?”
“ไม่ได้” หานมู่ส่ายหน้า “ข้อมูลข่าวกรองยังไม่สมบูรณ์ โครงสร้างรังใหญ่ของอ้ายเวินเรายังไม่ชัดเจน ตำแหน่งของสอถุนก็ยังหาไม่เจอ ทางฝั่งบาจาก็ยังไร้ความเคลื่อนไหว ถ้าบุกเข้าไปตอนนี้ จับอ้ายเวินได้ก็ถือว่าโชคดี แต่ถ้าจับไม่ได้ก็เท่ากับส่งตัวตาย”
เล่ยเจิ้นอ้าปากค้าง แต่นิ่งเงียบไม่พูดอะไรอีก
หานมู่เหลือบมองเสิ่นหลินแวบหนึ่ง “ดักฟังต่อไป สายของซานเกอห้ามตัดเด็ดขาด ทุกคำพูดของเขา ต้องแปลออกมาให้ฉันทั้งหมด”