หานมู่ไม่ได้ตอบกลับ เธอยืนขึ้น เดินไปที่กำแพง มองดูผนังที่เต็มไปด้วยรูปถ่ายและแผนที่
รูปของอ้ายเวินอยู่ตรงกลางที่สุด ข้าง ๆ คือสอถุน ถัดไปคือบาจา ใบหน้าสามรูปสามอารมณ์ — อ้ายเวินดุดัน สอถุนเย็นชา บาจาหมองหม่น
“กลัวแล้วเหรอ?” หานมู่ไม่ได้หันกลับมา แค่ยกยิ้มมุมปาก
ฟางซินอู่ชะงัก “ผมแค่เตือนคุณนะ”
“อืม” หานมู่หันกลับมามองเขา “แต่ไม่ว่าข้างหลังเขาจะมีกี่คนก็ตาม ตาข่ายนี้ เราต้องฉีกให้ขาด”
ฟางซินอู่มองเห็นประกายในแววตาของเธอ ก็หัวเราะออกมา
เขาอยู่พม่ามาหกปี เห็นคนมากมายบอกว่าจะจัดการอ้ายเวิน สุดท้ายก็เงียบหายไปหมด
จะรับมือกับคนโหดแบบอ้ายเวินได้ ต้องมีนิสัยดื้อแบบหานมู่นี่แหละ
“ตกลง” ฟางซินอู่ลุกขึ้น “งั้นขอให้เราร่วมมือกันด้วยดี”
คืนนั้น หานมู่เรียกทุกคนมาที่ศูนย์บัญชาการ
สิบกว่าคนนั่งล้อมโต๊ะที่เกลื่อนไปด้วยแผนที่และรูปถ่าย
หานมู่ยืนหน้ากระดานไวท์บอร์ด ถือปากกาเมจิก
“ข้อมูลข่าวกรองมาครบแล้ว” เธอไม่อ้อมค้อม ร่างภาพหมู่บ้านลงบนกระดาน ตำแหน่งทางเข้าออก เรือนยกพื้นของอ้ายเวิน ที่อยู่ของสอถุน และตำแหน่งคลังกระสุนโดยประมาณ
“ปัญหาตอนนี้คือ เราจะบุกยังไง”
เธอหันมามองทุกคนในห้อง
“ขอพูดความคิดของฉันก่อน” ใช้ปลายปากกาจิ้มไปที่วัดทางตะวันออกของหมู่บ้าน “อ้ายเวินไปไหว้พระที่วัดทุกวันศุกร์ ไม่เคยเปลี่ยน นี่เป็นครั้งเดียวที่เขาออกจากหมู่บ้าน และเป็นโอกาสที่ดีที่สุดในการจับตัวเขา”