ข้อนิ้วทั้งสิบของเธอบวมเป่งเหมือนซาลาเปาเล็กๆ แต่เธอกลับไม่รู้สึกเจ็บแม้แต่น้อย
ชายร่างสูงผอมกลืนน้ำลาย น้ำเสียงเต็มไปด้วยความหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด "แก... แกเป็นใครวะ..."
หานมู่ไม่พูดอะไร ได้แต่มองเขาด้วยสายตาเย็นชา แววตาสังหารแทบจะทะลักออกมา
ชายร่างสูงผอมรู้สึกตัวอ่อนยวบไปทั้งร่าง ขาทั้งสองข้างอ่อนเปลี้ยจนควบคุมไม่ได้ เขาถอยหลังไปสองก้าว หลังชนเข้ากับกำแพง จนกระทั่งถอยต่อไปอีกไม่ได้
มีดในมือเขาหลุดร่วงลงพื้น เสียงดังเคร้ง กระดอนสองที กลิ้งไปที่เท้าหานมู่ เขาทรุดตัวลงนั่ง เอามือกุมหัว ตัวสั่นเทาอย่างรุนแรง เป้ากางเกงเปียกชุ่มเป็นวงกว้าง
อีกสามคนที่เหลือไม่ทันรอให้หานมู่เอ่ยปาก ก็ทรุดตัวลงคุกเข่าพรวดพราด เข่ากระแทกพื้นซีเมนต์ดังตุ้บ
"ป้า ป้า พวกเราผิดไปแล้ว ขอร้องละไว้ชีวิตพวกเราด้วยเถอะ" ไอ้หัวล้านที่อยู่หน้าสุดโขกหัวลงกับพื้น เสียงดังโป๊กๆ หน้าผากถลอกปอกเปิกอย่างรวดเร็ว เลือดไหลอาบทั่วหน้า
ชายเสื้อลายดอกข้างๆ โขกศีรษะตาม เสียงสั่นเครือปนเสียงสะอื้นอย่างชัดเจน "พวกเราจะไปมอบตัวเดี๋ยวนี้ รับโทษตามกฎหมาย"
คนสุดท้ายใส่เสื้อกล้ามสีดำพูดจาตะกุกตะกักไม่เป็นภาษา ปากพร่ำร้องอู้อี้ว่า "ไว้ชีวิต ไว้ชีวิต ไว้ชีวิต" หัวโขกเร็วกว่าคุณป้าคุณลุงแย่งไข่ในซูเปอร์มาร์เก็ตเสียอีก
เสียงร้องขอชีวิตดังระงม ดังก้องไปทั่วโถงทางเดิน
หานมู่มองดูพวกเขา
ช่างน่าขำ
ละไว้ชีวิตพวกมันงั้นเหรอ?
ในห้องนั้นมีหญิงสาวที่ถูกข่มเหงรังแก พวกนางร้องขอชีวิตจากคนพวกนี้ พวกมันเคยไว้ชีวิตหรือเปล่า?