"ไม่ต้องค่ะ ฉันรอรถเมล์" น้ำเสียงของหานมู่แฝงความระแวดระวัง พลางถอยหลังไปครึ่งก้าว
"รถเมล์แถวนี้ออกนานนะครับ ต้องรอตั้งครึ่งชั่วโมง" ชายคนนั้นเดินเข้ามาสองก้าว ยิ้มซื่อ ๆ "ผมจะเข้าไปขนของในเมืองพอดี ไปทางเดียวกัน ไม่คิดเงิน"
หานมู่ลังเล เหลือบมองไปทางรถตู้คันนั้น
ก็ยังมองไม่เห็นว่าข้างในมีคนอื่นอีกหรือไม่
"มีผมคนเดียว กลัวผมกินคุณหรือไง" ชายคนนั้นหัวเราะ เผยฟันเหลือง ๆ
หานมู่กัดริมฝีปาก เหมือนกำลังต่อสู้ในใจ สุดท้ายเธอเงยหน้ามองชายคนนั้น "ฟรีจริง ๆ นะคะ"
"โกหกให้หมากัดเลย"
"งั้นรบกวนด้วยนะคะ" หานมู่ก้มหน้าเดินเข้าไป เปิดประตูกลางรถตู้แล้วเข้าไปนั่ง
พอนั่งในรถ หานมู่ก็เห็นว่าที่นั่งข้างคนขับยังมีอีกคน
ชายคนนั้นดูอายุยี่สิบต้น ๆ รูปร่างผอมบาง ใส่เสื้อยืดสีดำ ก้มหน้าก้มตาเล่นมือถือ
ประตูปิดลง ตัวรถสั่นนิด ๆ
"นั่งดี ๆ นะครับ" ชายคนนั้นคาดเข็มขัดนิรภัยแล้วสตาร์ทรถ
หานมู่เอนหลังพิงเบาะ กวาดตามองคนสองคนในรถ คนขับรถฟันเหลืองกับไอ้ลิงที่เบาะหน้า
ทั้งคู่รูปร่างผอมเกร็ง ไม่เหมือนผ่านการฝึกฝน
"คุณลุง นี่ไปทางไหนคะ" หานมู่ถามแบบไม่ตั้งใจ
"ไปทางตะวันออกของเมือง ผมจะไปส่งของที่โลจิสติกส์พาร์ค" พ่อฟันเหลืองเอี้ยวตัวมายิ้มให้เธอ "ไม่ต้องห่วง ไม่มีอ้อม ถึงแล้วผมจะพาไปป้ายรถเมล์ ป้ายเดียวก็เข้าเมือง"