"รถที่ใช้ก่อเหตุคาดว่าเป็นรถตู้ไม่ติดป้ายทะเบียน สีขาวนวล แต่รุ่นและสภาพรถยังไม่แน่ชัด กล้องวงจรปิดจับภาพได้ครั้งหนึ่ง แต่มุมกล้องไม่ดี มองไม่เห็นคนขับ"
"ผู้อำนวยการหาน พวกเราดึงกล้องวงจรปิดทั้งหมดที่หาได้จากรอบ ๆ แล้ว ไปสอบปากคำคนรู้จักของผู้สูญหาย..." เสียงของจ้าวเจิ้งเบาลงเรื่อย ๆ "แต่ผู้ต้องสงสัยมีจิตสำนึกในการหลบเลี่ยงการสืบสวนสูงมาก กล้องทุกตัวตัดภาพตรงจุดบอดหมด"
หานมู่เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ กอดอก ไม่พูดอะไร
"คาดว่า" "ไม่แน่ชัด" "มองไม่เห็น" หานมู่ทวนคำพวกนี้ในใจรอบหนึ่ง
ในห้องทำงานเงียบไปหลายวินาที
"แค่นี้?"
"แค่นี้ครับ"
หานมู่ไม่ปริปาก เธอลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่าง มองดูรถราที่สัญจรไปมาด้านล่าง
รถตู้แบบนี้มีเกลื่อนทั้งเมือง จะสืบก็เหมือนงมเข็มในมหาสมุทรดี ๆ นี่เอง
"คดีนี้ฉันจะคุมเอง" หานมู่หันกลับมา น้ำเสียงไม่ดัง แต่ทุกคำเต็มไปด้วยความมั่นใจที่ไม่อาจโต้แย้งได้
ทำงานอืดอาดยืดยาดอย่างนี้ จะสืบไปถึงเมื่อไหร่?
หลี่ฉุนกับจ้าวเจิ้งตะลึงไปพร้อมกัน
"ผู้อำนวยการหาน ตอนนี้ท่านเป็นรองนายอำเภอแล้วนะครับ..."
"รองนายอำเภอแล้วยังไง?" หานมู่ตัดบท "รองนายอำเภอสืบคดีไม่ได้หรือไง?"
หลี่ฉุนอ้าปากค้าง กลืนคำที่เกือบจะหลุดออกไปกลับลงคอ
เขาอยากบอกว่ารองนายอำเภอมีหน้าที่นั่งโต๊ะ บริหารคน บัญชาการ งานหนักแนวหน้าอย่างนี้ปล่อยให้พวกเขาทำก็พอแล้ว