โจวจวินจดบันทึกในสมุดหนึ่งบรรทัด
“คุณใช้ความรุนแรงกับซ่งอวี้หรือไม่”
“ไม่”
ปากกาของโจวจวินหยุดลง เขาเงยหน้าขึ้นมองหานมู่ สายตาเต็มไปด้วยการพินิจพิเคราะห์
“รายงานการตรวจบาดแผลของซ่งอวี้อยู่ตรงนี้” เขาดึงกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากแฟ้มเอกสาร แล้วดันมาตรงหน้า “กระดูกหักทั่วร่างกายหลายแห่ง กระดูกสันจมูกหักแบบแตกแหลก กระดูกคิ้ว กระดูกโหนกแก้ม กระดูกขากรรไกรล่างร้าว บาดเจ็บสาหัสระดับหนึ่ง
ตัวเธอเองชี้ตัวว่าคุณเป็นคนทำร้าย ถึงแม้กล้องวงจรปิดของสโมสรจะเสียหายเพราะระบบขัดข้อง ทำให้ขาดช่วงบันทึกของคืนนั้น แต่มีพยานรู้เห็นถึงสิบสองคน ทั้งหมดเป็นพนักงานของสโมสรที่ถูกคุณทำร้าย พวกเขาให้การตรงกันว่าคุณใช้ความรุนแรง”
หานมู่ก้มหน้ากวาดตาดูรายงานการตรวจบาดแผลฉบับนั้นอย่างรวดเร็ว เผยแววดูแคลน
“เธอบอกว่าฉันเป็นคนทำ ก็ใช่เลยหรือไง” หานมู่เงยหน้าขึ้น พูดอย่างไม่ยี่หระ “หลักฐานล่ะ”
“รายงานการตรวจบาดแผลนี่ไงหลักฐาน”
“รายงานการตรวจบาดแผลพิสูจน์ได้แค่ว่าเธอบาดเจ็บ ไม่ได้พิสูจน์ว่าฉันเป็นคนทำ” หานมู่แค่นเสียงเย็นชา “เธอว่าฉันทำ มีอัดเสียงไหม มีคลิปไหม มีพยานบุคคลที่สามไหม พยานที่เธอว่ามาทั้งหมดก็เป็นลูกน้องของเธอ คำให้การของผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย มันมีผลทางกฎหมายแค่ไหน คุณน่าจะรู้ดีกว่าฉันนะ”
โจวจวินจ้องหน้าหานมู่อยู่หลายวินาที เขาไม่คิดว่าหานมู่จะแข็งกร้าวขนาดนี้
“ส่วนหลักฐานปลอมที่เอไอสร้างพวกนั้น” น้ำเสียงของหานมู่ยิ่งเรียบเฉยขึ้นไปอีก “หลักฐานที่ฉันเอากลับมามันเป็นของจริง ส่วนทำไมพอส่งไปแผนกตรวจพิสูจน์ถึงกลายเป็นของปลอม พวกคุณสารวัตรทหารน่าจะต้องตรวจสอบให้ดีกว่านี้ไม่ใช่หรือ”