นี่คือสติสัมปชัญญะสุดท้ายของอาเฉวียน
เข่าของเขาทรุดลง ร่างทั้งร่างทิ้งตัวลงไปข้างหน้าอย่างทื่อ ๆ หน้ากระแทกพื้น สลบไปเพราะความเจ็บปวด
หลังจากหานมู่ฟาดอาเฉวียนลงไปด้วยกระบองสองทีในชั่ววินาทีเดียว ร่างกายของเธอไม่ได้หยุดแม้แต่นิด กระบองในมือฟาดใส่ไหล่ของอีกคนต่อเนื่องกัน กระบองกระแทกลงบนปุ่มไหล่อย่างจัง เสียงกระดูกแตกดังขึ้นอีกครั้ง ต่อจากนั้น ข้อมือพลิกกลับ กระบองลากเส้นโค้งฟาดใส่ไหล่ของอีกคนที่อยู่ข้าง ๆ เสียงกระดูกแตกดังขึ้นอีกครั้ง
เสียงกระดูกแตกสองครั้ง คนสองคนก็ล้มลงไปตามเสียง
หานมู่ดูเหมือนเปิดโหมดคลั่ง เธอพุ่งเข้าไปในกลุ่มคนด้วยกระบองเพียงคนเดียว กระบองในมือฟาดจนเห็นเป็นเงา
ทุกครั้งที่ฟาดมีเสียงเฉือนลม กระบองแต่ละทีฟาดลงบนข้อต่อและรอยเชื่อมของกระดูก
"อ๊ะ!"
"อ๊ะ!"
"อ๊ากกก!"
ในทางเดินมีเสียงร้องโหยหวนและเสียงทึบจากการที่กระบองฟาดใส่เนื้อกระดูกดังออกมาไม่ขาด
มีคนกุมแขนที่หักกลิ้งไปมาอยู่บนพื้น มีคนกอดเข่าที่ถูกทุบแหลกขดตัวอยู่ในมุมกำแพง มีคนเอนพิงกำแพงไปด้วยใบหน้าที่เปื้อนเลือด บนพื้นทางเดินเต็มไปด้วยรอยเลือด นักเลงบางคนยังครางครวญอยู่ บางคนก็เงียบสนิทไปแล้ว
เป็นเวลาเพียงห้าวินาทีเท่านั้น
นักเลงสิบกว่าคนล้มลงนอนครวญครางอยู่เต็มพื้น เหลือนักเลงเพียงสองคนสุดท้าย
นักเลงสองคนนี้ก็ถือกระบองอยู่ในมือเช่นกัน ปลายกระบองชี้ไปที่หานมู่ แต่ตอนนี้พวกเขาทั้งคู่หน้าซีดเผือด ริมฝีปากสั่นระริก หน้าผากเต็มไปด้วยเหงื่อเย็น มือที่ถือกระบองก็สั่นอย่างรุนแรง