อ่าวซิงไห่
หลินเวยหน่วนผลักประตูห้องพักที่จองไว้เข้าไป เจียงฮุยมาถึงแล้วจริง ๆ
วันนี้เขาสวมสูทลำลองราคาแพง ผมเซตด้วยแว็กซ์เรียบกริบไม่กระดิกสักเส้น ข้อมือยังสวมนาฬิกาเรือนที่หลินเวยหน่วนซื้อให้เมื่อเดือนก่อน
ภาพลักษณ์ที่แต่งตัวจัดเต็มแบบนี้ทำให้คำสี่คำผุดขึ้นมาในหัวหลินเวยหน่วน
ดูดีแต่เปลือก
พอเห็นหลินเวยหน่วนในชุดเดรสสีแดง เจียงฮุยก็จ้องเธอตาค้าง ก่อนรีบเดินเข้ามาหา
“หน่วนหน่วน ในที่สุดเธอก็มา”
ในมือเขายังถือชานมแก้วหนึ่ง ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มหวานซึ้งที่เจ้าตัวคิดไปเอง
“ชีสโฟมชาเขียวฤดูใบไม้ผลิที่เธอชอบที่สุด เพิ่มน้ำแข็ง ลดน้ำตาลเหลือสามส่วน ฉันเพิ่มไข่มุกสองเท่ากับโอรีโอ้บดให้เป็นพิเศษด้วย”
เขายื่นชานมมาตรงหน้าเธอ น้ำเสียงอ่อนโยนจนแทบคั้นน้ำออกมาได้
“ก่อนหน้านี้ฉันผิดเอง ไม่ควรมาสาย เจ้าหญิงน้อย อย่าโกรธเลยนะ ได้ไหม?”
หลินเวยหน่วนไม่แม้แต่จะเงยเปลือกตา
เธอรู้ดีว่าเจียงฮุยหมายถึงเรื่องที่เขามาสายตอนนัดเดตวันนั้น
แค่เห็นชานมตรงหน้า หลินเวยหน่วนก็รู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมาตามสัญชาตญาณ
เธอเดินอ้อมเจียงฮุยไปนั่งที่โซฟา ไขว่ห้าง สายตาทอดลงบนพื้นเงาวับจนสะท้อนภาพได้
“ไม่รู้เหรอว่าฉันมีประจำเดือน ยังซื้อของเย็นมาให้อีก”
รอยยิ้มบนหน้าเจียงฮุยชะงักไป แววหงุดหงิดวาบผ่านดวงตาอย่างรวดเร็ว
แต่เขาก็ยังอดทน วางชานมลงบนโต๊ะ แล้วย่อตัวลง พยายามจะจับมือหลินเวยหน่วน
“หน่วนหน่วน...”
จังหวะนั้นเอง ประตูห้องพักก็ถูกผลักเปิดเบา ๆ
“พี่เจียงฮุย ฉันถามในกลุ่มแล้ว เพื่อน ๆ น่าจะมาถึงในอีกประมาณสิบนาที...”
ลู่เจียเหยียนเดินเข้ามาในชุดเดรสสีขาว น้ำเสียงอ่อนหวานนุ่มนวล
พอเห็นทั้งสองคนที่บรรยากาศผิดปกติ เธอก็แสดงสีหน้าเป็นห่วงทันที