เถาเถากับสาว ๆ อีกหลายคนเดิมทีต่างมีสีหน้าเดือดดาลราวกับจะออกหน้าแทนเพื่อนสาว แต่พอเห็นภาพในห้อง ทุกคนก็ชะงักค้าง สีหน้าแข็งทื่อ
บนโซฟาในห้องพักผ่อน ชายหญิงคู่หนึ่งกำลังกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันในท่าทางน่าอับอายอย่างยิ่ง
ผู้ชายคนนั้นคือเจียงฮุย กระดุมเสื้อเชิ้ตบนตัวเขาถูกปลดออกหลายเม็ด ผมเผ้ายุ่งเหยิง
ส่วนผู้หญิงที่นั่งคร่อมอยู่บนตัวเขา เสื้อผ้าหลุดลุ่ย เผยผิวเนื้อออกมาเป็นบริเวณกว้าง ใบหน้านั้นไม่ใช่ใครอื่น แต่เป็นลู่เจียเหยียน เพื่อนร่วมห้องของหลินเวยหน่วน!
เถาเถาเป็นคนแรกที่ได้สติ เธอหันกลับไปโดยไม่รู้ตัว ตั้งใจจะเอามือปิดตาหลินเวยหน่วน
“หน่วนหน่วน อย่าดูนะ!”
แต่ก็สายไปแล้ว
หลินเวยหน่วนเดินออกมาจากด้านหลังพวกเธออย่างไม่รีบร้อน สายตากวาดผ่านชายหญิงบนโซฟาที่กำลังลนลาน สีหน้าสงบนิ่ง ไม่มีแววประหลาดใจแม้แต่น้อย
เธอยังมีอารมณ์หยิบชานมเย็นแก้วหนึ่งบนโต๊ะข้าง ๆ ขึ้นมา ฝาที่ปิดแก้วถูกเจาะเปิดไว้แล้ว
น้ำแข็งกระทบผนังแก้ว ส่งเสียงกรุ๊งกริ๊ง
เสียงนั้นทำให้คนทั้งสองบนโซฟาได้สติกลับคืนมาในที่สุด
ลู่เจียเหยียนตกใจจนแทบขวัญหนี เธอกรีดร้องพลางพยายามปีนลงจากตัวเจียงฮุย แต่เพราะลนลานเกินไป กลับกลิ้งลงไปกองบนพรมแทน
เจียงฮุยหน้าซีดเผือด มือไม้พันกันขณะรีบติดกระดุมเสื้อเชิ้ต แววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
เขาเห็นหลินเวยหน่วน และยังเห็นกลุ่มเพื่อนสาวที่ยืนอ้าปากค้างอยู่ด้านหลังเธอ
จบเห่แล้ว
ในหัวเขาเหลือเพียงคำนี้
หลินเวยหน่วนขยับตัว
เธอเดินไปหยุดตรงหน้าลู่เจียเหยียนที่ยังนั่งอึ้งอยู่บนพื้น กับเจียงฮุยที่ทำอะไรไม่ถูก แล้วยกมือขึ้น