หลังเดินออกจากร้านของสามนิ้ว ทั้งสองก็กลับมาบนถนนในตลาดมืดและปรึกษากันอยู่ครู่หนึ่ง
อย่างไรเสีย โอกาสที่จะได้มาตลาดมืดก็มีไม่บ่อย ในเมื่อมาแล้วก็ต้องได้อะไรกลับไปบ้าง
“หน่วนหน่วน เราเดินดูอีกหน่อยเถอะ” นานจิ่นเสนอ พลางกวาดตามองแผงขายของรอบ ๆ ในใจคำนวณว่ายังมีอะไรน่าซื้ออีกบ้าง
“ได้เลย!” หลินเวยหน่วนมีชีวิตชีวาขึ้นมาทันที เธอเองก็อยากรู้อยากเห็นของแปลกประหลาดพวกนี้เต็มที
ทั้งสองเดินลึกเข้าไปตามถนนสายหลัก แผงขายของและร้านค้าสองข้างทางมีของวางขายหลากหลายละลานตายิ่งกว่าเดิม
มีทั้งแผงขายแร่ประหลาดสารพัดชนิด แผงขายชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิกส์กับโลหะมีค่าที่ขโมยมา กระทั่งยังมีแผงหนึ่งวางของที่ดูคล้ายฟันสัตว์อยู่หลายซี่ เจ้าของแผงพูดจาลึกลับว่ามันเป็นของสัตว์หายาก...
หลินเวยหน่วนมองจนตาลาย รู้สึกว่าจินตนาการของตัวเองถูกท้าทายอย่างหนัก
จังหวะนั้นเอง เธอก็หยุดเดินกะทันหัน
เธอดึงแขนเสื้อนานจิ่นเบา ๆ แล้วชี้ไปยังมุมหนึ่งตรงหัวถนนที่ไม่มีใครสังเกตเห็น
“เสี่ยวจิ่น ดูสิ”
นานจิ่นมองตามทิศทางที่เธอชี้ไป เห็นชายชราคนหนึ่งนอนงีบอยู่บนเก้าอี้โยกใต้เพิงผ้าใบเก่า ๆ ข้างเท้ามีหนังสือเก่ากองซ้อนกันอย่างลวก ๆ หลายตั้ง
หน้ากระดาษเหลืองกรอบ มุมงอ ดูคล้ายไปคุ้ยเอามาจากกองขยะที่ไหนสักแห่ง
“ที่แบบนี้...มีคนขายหนังสือด้วยเหรอ?”
หลินเวยหน่วนอึ้งไป
เธอคิดไม่ออกจริง ๆ ว่าคนที่มาตลาดมืดเป็นพวกไหนกัน? พวกนักเลงที่เอาชีวิตเข้าแลก? พวกแก๊งอันธพาล?
คนพวกนี้จะมีอารมณ์สงบนั่งอ่านหนังสือด้วยเหรอ?
เธอเดินเข้าไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นอย่างยิ่ง แล้วหยิบเล่มบนสุดขึ้นมาอย่างส่ง ๆ
แค่เห็นหน้าปก ใบหน้าของเธอก็แดงวาบขึ้นมาทันที