ขณะเดียวกัน ภายในหอคอยเฝ้าระวังที่ตั้งอยู่บนจุดสูงสุดของตลาดมืด
ชายคนหนึ่งในชุดสูทลำลองสีเทาอมเขียวกำลังนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่
เบื้องหน้าของเขาคือจอภาพวงจรปิดขนาดมหึมาเรียงเป็นแถว ซึ่งแสดงภาพสดจากทุกซอกมุมของตลาดมืดอย่างชัดเจน
ใบหน้าของชายคนนั้นซ่อนอยู่ในเงามืดของห้อง มองเห็นไม่ชัดนัก แต่โครงหน้าคมแข็งและรัศมีอันทรงพลังที่แผ่ออกมารอบตัวก็ยังทำให้สัมผัสได้ถึงบุคลิกที่ไม่ธรรมดา
เวลานี้สายตาของเขาจับจ้องอยู่ที่จอภาพหนึ่ง
ภาพหยุดนิ่งอยู่ตรงหน้าร้านของสามนิ้ว เงาร่างของนานจิ่นกับหลินเวยหน่วนเพิ่งเดินออกมา ทั้งคู่กำลังพูดคุยกันด้วยสีหน้ายิ้มแย้มผ่อนคลาย
“ลู่ชวน”
ลู่ชวนที่ยืนอยู่ด้านหลังรีบก้าวออกมาข้างหน้าทันที แล้วก้มตัวลงอย่างนอบน้อม “นายรอง”
“คนที่นายพามา น่าสนใจดีนี่” น้ำเสียงของนายรองแฝงแววหยอกเย้า เขาใช้นิ้วเคาะใบหน้าของนานจิ่นบนจอเบา ๆ ท่าทางนั้นชวนให้คิดลึกอย่างบอกไม่ถูก “เล่ามาสิ นายกับเธอเป็นอะไรกัน?”
สายตาของลู่ชวนทอดลงไปยังภาพที่หยุดนิ่งบนจอ
แม้นานจิ่นในภาพจะสวมหน้ากากปิดบังใบหน้าไปกว่าครึ่ง แต่เขาก็จำเธอได้ทันทีที่เห็น
หัวใจเขากระตุกวูบ ก่อนจะก้มตัวลงอย่างนอบน้อมอีกครั้ง น้ำเสียงหนักแน่นและสุขุม “นายรอง เธอเป็นผู้มีพระคุณของผม”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ชายที่ถูกเรียกว่านายรองก็ยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ น้ำเสียงแสดงความสนใจยิ่งกว่าเดิม “โอ้? เธอคือ ‘คุณหมอนาน’ ที่นายพูดถึง คนที่ช่วยชีวิตนายไว้งั้นเหรอ?”